บทที่ 193 ผู้คนต่างตระหนกอกสั่น

บทที่ 193 ผู้คนต่างตระหนกอกสั่น

แม้ว่าหงต้าเป่าจะชอบผู้หญิง แต่หงต้าเป่าก็รักเงินมากกว่า

แต่เรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของตัวเองอยู่แล้ว หงต้าเป่ารู้ดีว่าหากโครงการอ่าวนกยูงพัฒนาขึ้นมาจะต้องทำเงินได้มากมายอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงลงทุนไปตั้งแต่เนิ่นๆ

เงิน 1.5 พันล้านที่มีอยู่ในเงินพัฒนาโครงการ 5 พันล้านนั้นหงต้าเป่าเป็นคนลงทุนไป

แม้ว่าบริษัทเทียนหลงจะยึดบิลได้ในจำนวนมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าบริษัทเทียนหลงจะสามารถทำโครงการอ่าวนกยูงได้สำเร็จ

นอกจากนี้ ยังไงโครงการนี้ก็มุ่งเน้นไปที่คนทั้งประเทศ หากถึงตอนนั้นเรื่องเสียๆหายๆ ของประธานหญิงแห่งบริษัทอสังหาริมทรัพย์เทียนหลงถูกขุดขึ้นมาละก็จะทำยังไงกันเน้อ?

หงต้าเป่าสังเกตชิวมู่เฉิงอย่างละเอียดจากหัวจรดเท้า แล้วคิดในใจว่าถ้าชิวมู่เฉิงสามารถอยู่เป็นเพื่อนเขาตลอดทั้งคืนที่สวยงามในฤดูใบไม้ผลิได้ เขาก็คงสามารถพิจารณาที่จะลงทุนต่อไปได้ ถ้าไม่ได้เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดถึงเลย อย่างไรก็ตามเขาก็ยังถือฐานะผู้นำไว้ในมืออีกด้วย และทุกคนที่อยู่ในที่จัดงานล้วนไม่ใช่ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ซึ่งมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น!

"ประธานชิวครับ ผมชื่นชมและยกย่องคุณมานานแล้วครับ มาๆให้เรามาจับมือกันหน่อย

หงต้าเป่าพูดไปด้วยและยิ้มไปด้วย จากนั้นก็ยื่นมือออกมาส่วนชิวมู่เฉิงก็มองไปที่มืออันอ้วนท้วมของหงต้าเป่า ในใจก็รู้สึกลังเลขึ้นมาทันที แต่หล่อนก็รู้คุณสมบัติของงานในคืนนี้เช่นกัน ดังนั้นจึงยื่นมือที่สวยเรียวนั้นไปทันทีที่หงต้าเป่าจับมือของชิวมู่เฉิง หลังจากที่เขาเริ่มจับมือก็พบว่ามือของชิวมู่เฉิงนั้นนุ่มนวลราวกับว่าไม่มีกระดูก ดังนั้นเขาจึงฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัวหล่อน

ชิวมู่เฉิงอยากดึงมือกลับมา แต่กลับทำไม่ได้

เมื่อเนี่ยเฟิงเห็นฉากนี้ เขาก็ก้าวออกไปข้างหน้าอย่างไม่สงบ และเหยียบเท้าไว้บนรองเท้าหนังของหงต้าเป่าจากนั้นจึงได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องเหมือนหมูที่กำลังโดนเชือดของหงต้าเป่า!

ในห้องโถงใหญ่ที่กำลังล่องลอยอยู่นั้น ซึ่งเดิมทีมีเสียงดนตรีที่ไพเราะและเบาสบาย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนเสียงเชือดหมูที่น่าหวาดกลัว และทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะหันมองไปตามทิศทางของเสียงนั้น

ทุกคนต่างพากันรู้สึกว่ามันน่าแปลกมาก

หงต้าเป่าเจ็บจนต้องร้องไห้หาพ่อเรียกแม่เขานั่งย่อตัวลงอย่างรีบร้อนพร้อมกับกุมเท้าตัวเองไว้ แต่นิ้วเท้าของเขาก็โดนเหยียบจนหักไป!

ชิวซือมี่ก็คิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะดุร้ายขนาดนั้นได้และถึงขั้นเหยียบเท้าของหงต้าเป่าจนเน่าไปเลย!

ชิวซือมี่รู้ว่าคนอย่างหงต้าเป่าเป็นคนประเภทที่ไม่รู้จักพอ ดังนั้นในขณะที่หงต้าเป่าจับมือของชิวมู่เฉิงชิวซือมี่ถึงได้มีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นขนาดนั้น

เมื่อเห็นชิวมู่เฉิงโดนกระทำอย่างน่ารังเกียจนั้นชิวซือมี่ก็รู้สึกมีความสุขอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

แต่ใครไปจะรู้ว่า เนี่ยเฟิงไม่ได้คำนึงถึงเลยว่าหงต้าเป่าจะเป็นผู้ลงทุน และยังทำร้ายหงต้าเป่าไปอย่างไม่คาดคิด!

"ท่านหงคะ! ท่านคงไม่เป็นไรนะคะ? ท่านรู้สึกยังไงบ้างคะ?"

ชิวซือมี่โน้มตัวลงอย่างรวดเร็ว หล่อนเห็นว่ามือที่กุมเท้าของหงต้าเป่านั้นเปื้อนไปด้วยเลือด!

เนี่ยเฟิงคนนี้ไม่รู้ว่าใช้แรงไปเยอะแค่ไหนถึงเหยียบนิ้วเท้าของหงต้าเป่าจนเน่าไปอย่างนั้น!

"เนี่ยเฟิง! นี่คุณกำลังทำอะไร! ถึงขั้นกล้าทำร้ายคนเลยงั้นเหรอ!"

ชิวซือมี่มองเนี่ยเฟิงด้วยความโกรธ

เนี่ยเฟิงส่งเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา "ผมไม่เพียงแค่ทำร้ายคนนะ ยังอยากจะฆ่าคนเสียอีก"

"นี่คุณ! คุณ!"

หงต้าเป่าสั่นด้วยความเจ็บปวด "ไอ้เลวเอ๊ย! ชิวซือมี่เคยบอกผมว่าเวลาที่บริษัทเทียนหลงของพวกคุณไม่น่าเชื่อถือ และผมก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ผมยังคิดว่าชิวซือมี่เข้าใจพวกคุณผิด แต่คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะเป็นความจริง! ผมจะถอนหุ้น! และเรียกคืนเงิน! "

เมื่อหงต้าเป่าพูดออกไป ผู้คนเกือบทั้งงานต่างก็พากันโกลาหล!

หากหงต้าเป่าถอนหุ้นจริงๆ เช่นนั้นโครงการสวนนิเวศวิทยาอ่าวนกยูงก็จะถูกเลื่อนออกไป