บทที่ 220 จัดการไปทีละคน

บทที่ 220 จัดการทีละคน

ตราบใดที่สามารถออกจากนรกนี้ได้ ไม่ว่าจะให้หงต้าเป่าทำอะไรเขาก็ยอมทั้งนั้น เหตุผลที่หงต้าเป่าพูดแบบนี้ไป ก็เพราะลดความเป็นศัตรูระหว่างตัวเองกับเหอคุน แต่เหอคุนเป็นคนที่มีนิสัยชอบตีเนียน แน่นอนว่าเขารู้ว่าหงต้าเป่ากำลังคิดอะไรอยู่

เหอคุนยังเข้าใจอีกว่าถ้าจะตัวต่อตัวกับเนี่ยเฟิง นั่นมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

"ปล่อยพวกเขาทั้งสองคน"

หลังจากที่เนี่ยเฟิงสั่งการพวกเขาทั้งสองที่โดนกุมขังก็ถูกปล่อยทันที

หงต้าเป่านวดข้อมือตัวเองถ้าเทียบกับเหอคุนที่ได้รับบาดเจ็บนั้นเห็นได้ชัดว่าเขามีโอกาสชนะมากกว่า แต่ทั้งคู่ต่างก็จ้องไปที่มีดบนพื้น โดยไม่มีใครลงมือ

“คิดไม่ถึงเลยว่าพวกแกสองคนจะเป็นพี่น้องกันอย่างลึกซึ้งจริงๆ แม้แต่ในสถานการณ์ที่สำคัญและเด็ดขาดนี้ ยังไม่คิดทำร้ายกันความผูกพันแบบนี้มันช่างน่าสรรเสริญเสียจริง”

เนี่ยเฟิงประทับใจจนปรบมือแต่พวกเขาทั้งสองก็รู้ว่าเนี่ยเฟิงแสร้งและไม่ได้จริงใจเลย

“แต่ฉันก็บอกไปแล้วนะว่า ความอดทนของฉันมีจำกัด ดังนั้นทางที่ดีพวกแกควรหยิบมีดบนพื้นให้ฉันดีกว่า ฉันจะให้เวลาพวกแกแค่ 10 นาทีในการตัดสินผู้แพ้ชนะนะ ถ้าภายใน 10 นาทีแล้วพวกแกยังไม่ฆ่ากัน พวกแกทั้งสองก็จะเหลือแต่ความตายนั้น”

เมื่อคำพูดของเนี่ยเฟิงเพิ่งจะเงียบลง หงต้าเป่าก็หยิบมีดบนพื้นขึ้นมาทันที แต่ก่อนที่มือของหงต้าเป่าจะแตะโดนมีดเล่มนั้น ก็โดนเหอคุนก็เตะออกไปแล้ว!

แน่นอนเหอคุนมีเก่งกาจมากกว่าหงต้าเป่ามาก แม้ว่าเขาจะไม่คล่องเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเหอคุนจะไร้ความสามารถ

หงต้าเป่าโดนถีบจนอับอาย เขาเกือบจะระเบิดคำหยาบออกมาแล้วจากนั้นเขาก็รีบลุกขึ้นจากพื้น แต่ยังไม่ทันให้หงต้าเป่าได้ไหวตัว เหอคุนก็แทงมีดจนทะลุท้องของหงต้าเป่า

หงต้าเป่าดิ้นรนอย่างสุดแรง และทั้งสองคนก็ตะเกียกตะกายจนเป็นลูกบอล และเนี่ยเฟิงเองก็เฝ้าดูฉากนี้อย่างเย็นชา เมื่อเห็นว่าทั้งพวกเขาสองคนต่อสู้กันจนบรรยากาศอึมครึม และเหตุการณ์ก็นองไปด้วยเลือด แต่เนี่ยเฟิงกลับรู้สึกว่านี่เป็นผลกรรมที่พวกเขาสมควรได้รับ

หงต้าเป่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเหอคุนจริงๆ และเหอคุนเองก็ยังมีพลังที่น่ากลัวอยู่ในตัวเขา ดังนั้นหงต้าเป่าจึงถูกทุบตีจนตายและสุดท้ายมันเป็นอย่างไรนั้นเนี่ยเฟิงไม่ได้ดูต่อไป

เนี่ยเฟิงเห็นความชอกช้ำระกำใจของคนทั้งสองแล้วเขาก็หันกลับและออกไป หลังจากที่เหอคุนเห็นว่าเนี่ยเฟิงกำลังจะออกไปนั้นเหอคุนก็พุ่งไปข้างหน้าอย่างรีบร้อน

"แกบอกไม่ใช่เหรอว่าคนที่ชนะรอด?!"

ในขณะนั้นเองเนี่ยเฟิงก็เดินไปถึงที่ประตูแล้ว เขาหันหัวกลับมา ก็เห็นเหอคุนที่ชอกช้ำระกำใจ และใบหน้าเดิมๆของเหอคุนนั้นก็แสดงสีหน้าอย่างไม่น่าเชื่อ

"ตอนนี้ไม่ใช่ว่าแกยังมีชีวิตอยู่เหรอ?"

เหอคุนก็ตระหนักขึ้นได้ว่าเนี่ยเฟิงเพียงแค่บอกว่าคนใดคนหนึ่งในพวกสองคนสามารถรอดได้ แต่เนี่ยเฟิงไม่ได้บอกว่าจะปล่อยพวกเขาไป ที่เนี่ยเฟิงทำแบบนี้ก็เพราะวางแผนกับพวกเขานั่นเอง!

"ไอ้เด็กเหี้ยเอ๊ย แกกล้าโกหกฉันเหรอ!"

"ฉันไม่ได้โกหกแกเลยนะ โทษคือแกเชื่อคนอื่นมากเกินไป"

เนี่ยเฟิงพูดจบก็ปิดประตูใหญ่บานนั้นไว้และเหอคุนก็ไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้อีก เขามองไปที่ประตูเหล็กหนา บานนั้นอย่างหมดหวัง เขาอาจจะอยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะตาย และก่อนหงต้าเป่าเองก็กำลังจะตายเขาก็บอกกับเหอคุนว่าลูกชายของเขาถูกระเบิดตายแล้ว เมื่อเหอคุนได้ยินความจริงนี้แล้วเขาก็บ้าไปทันที

คนทั้งสองคนนี้ก็ได้เรียนรู้บทเรียนที่สมควรได้รับแล้ว พวกเขาได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัส และในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายแบบนี้ไม่มีอาหาร และไม่มีน้ำเลย

ในอีกไม่ช้าพวกเขาก็จะตายในห้องใต้ดินนี้ เมื่อเนี่ยเฟิงเห็นท่าทีของพวกเขาแล้ว ก็อดหัวเราะไม่ได้ ที่จริงแล้วนี่ก็ถือว่านี่เป็นเรื่องที่ดีแล้ว ซึ่งในตอนนั้นที่เขาล่องลอยอยู่บนทะเล และเกือบจะโดนปลาฉลามกินแล้ว แต่ในที่สุดด้วยความเด็ดเดี่ยวและเพียรพยายามเขาเลยรอดชีวิตมาได้ เพราะในตอนนั้นมันไม่มีแม้แต่น้ำและไม่มีอาหารอะไรเลยสักอย่าง

เขาแค่ใช้วิธีของคนอื่นในการปลูกฝังตัวเองเท่านั้นเองและปล่อยให้คนเหล่านั้นได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่ตัวเขาเคยได้รับ

หลังจากกำจัดสองคนนี้ไปแล้วเนี่ยเฟิงก็ตรวจสอบที่อยู่ของผู้สังหารหมู่อีกคนอยู่ได้แล้ว

เพียงแต่ว่าเนี่ยเฟิงยังต้องกลับไปที่จินไห่เพื่อจับตัวไอ้คนทรยศคางเมิ่งไว้ ไอ้หมอนี่ไม่สามารถอยู่ในบริษัทได้แล้ว เพราะต่อไปก็อาจก่อเรื่องใหญ่อีก

อารมณ์ความรู้สึกของคางเมิ่งหดหู่ และไม่รู้ว่าเป็นเพราะการตายของเหอเหรินเจ๋หรือเปล่า