บทที่ 263 ไม่มีความก้าวหน้า

เนี่ยเฟิงจ้องมองคนที่อยู่ข้างล่าง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง

อยู่ในสนามรบ เขาก็เป็นคนที่มีการกระทำเหมือนดั่งปีศาจร้าย คนเหล่านี้อยู่ในสายตาของเนี่ยเฟิงไม่คุ้มค่าที่จะเอ่ยถึง

เพียงแค่ว่าปืนกลมือไม่สามารถใช้เป็นปืนไรเฟิล

เนี่ยเฟิงประยุกต์ใช้ลักษณะพื้นภูมิของที่นี่ ดักซุ่มหลายคนที่ สืบค้นยังเหลืออยู่

พวกเขาเหยียบเข้าไปในขอบเขตที่สายตาของเนี่ยเฟิงมองเห็น ก็คือเหยียบเข้าไปในเขตควบคุมของเนี่ยเฟิงแล้ว

เนี่ยเฟิงก็ไม่ได้ให้ช่องทางที่ยังเหลืออยู่ใดๆแก่พวกเขารับมือเลยสักนิด ตอนที่พวกเขาก็ยังเสาะหาเนี่ยเฟิงอยู่ เนี่ยเฟิงก็โจมตีฆ่าพวกเขาไปแล้ว

หลังจากเนี่ยเฟิงฆ่าพวกเขาตายแล้ว ค่อยๆเดินมาในถ้ำที่หยุดพักเหนื่อยเมื่อกี้ “เหลือเพียงแค่คนคนเดียวแล้ว”

เนี่ยเฟิงก็ไม่มีความคิดที่อยากจะหลบ

หลังจากพี่ใหญ่ได้ยินเสียงของเนี่ยเฟิง ลากโจวลี่ซือเดินออกมา “ไม่ใช่เหลือเพียงแค่ผมคนเดียว ในมือของผมยังมีตัวประกัน คุณกล้าเตะต้องผมหรือ?”

เขายกปืนขึ้น ดันหน้าผากของโจวลี่ซือไว้ โจวลี่ซือตกใจจนสั่นระริกหนึ่งที เธอเติบโตมาขนาดนี้ก็ไม่เคยเห็นว่าปืนเป็นหน้าตาแบบไหน

ตอนนี้ยังถูกปืนดันหัวไว้ โจวลี่ซือจะไม่หวาดกลัวได้ยังไงล่ะ?

“ผมเห็นฝีมือของคุณคุ้นเคยมาก ผมเคยเจอคุณอยู่ที่ไหน....”

เขาทำตายี๋แล้วตายี๋อีก เหมือนดั่งไต่สวนจ้องมองเนี่ยเฟิง

“ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ” เนี่ยเฟิงก็ไม่ได้ปกปิดเช่นกัน

หลังจากเขาได้ยินแล้ว เบิกตาโพลงฉับพลันในทันที “มิน่าล่ะผมรู้สึกคุ้นเคยมาก! ที่แท้เป็นคุณนั่นเอง!”

“ตอนนี้ค่อยจำได้ เย่อิงคุณไม่เชื่องช้าเกินไปแล้วหรือ?” เนี่ยเฟิงหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง “ปล่อยซือซือไป! นี่เป็นเรื่องของเราทั้งสอง ไม่เกี่ยวอะไรกับซือซือ!”

“ปล่อยเธอหรือ? ฮึ! ฝันไปเถอะ! ผมจะส่งพวกคุณทั้งสองเข้าไปในนรก!”

เห็นกับตาว่าเย่อิงจะเข้าไปข้างหน้าแล้ว โจวลี่ซือตกใจจนใจสั่นระริก เธอก็ไม่รู้ว่าความกล้าหาญของตนเองนี่มาจากไหน ถึงขนาดพุ่งเข้าไปโดยตรง!

เธออยากจะขวางเย่อิงไว้ แต่ว่าเธอถูกหมัดไปทั้งตัว การเคลื่อนไหวเป็นไปได้แค่เล็กน้อย

มือเย่อิงทุบอยู่บนคอของโจวลี่ซือทันที ตาทั้งคู่ของโจวลี่ซือมืดมัว สลบไปเลย

“ซือซือ!”

“อย่าขยับ! คุณเข้ามา ผมก็จะฆ่าเธอเลย!”

เย่อิงยกปืนที่อยู่ในมือขึ้น ชี้ไปยังหัวของโจวลี่ซือ

เนี่ยเฟิงทำตายี๋แล้วทำตายี๋อีก ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ผมไม่ขยับ”

“ป่ายหลง ผมก็ถือว่าหาคุณจนเหนื่อยยากลำบากพอสมควรแล้วเช่นกัน คิดไม่ถึง ถึงขนาดพบเจอกับคุณอยู่ที่นี่”

สมัยก่อนตอนที่เนี่ยเฟิงยังไม่ได้เป็นราชามังกรของสำนักมังกร รหัสก็คือป่ายหลง

เนี่ยเฟิงหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง “สำนักมังกรก่อตั้งนานขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่เห็นคุณเข้ามาหาล่ะ?”

เย่อิงอึ้งชะงักหนึ่งทีกับคำพูดของเนี่ยเฟิงนี้ ตอนนี้สำนักมังกรพูดได้ว่ามีความสามารถอย่างมหัศจรรย์ ถึงแม้ว่าเขาคิดอยากจะไปหา จะเป็นไปได้ยังไงที่จะส่งตัวเองเข้าไปอย่างโง่ๆอีกล่ะ?

“ไม่ต้องพูดจาไร้สาระ! ในตอนต้นคุณทำร้ายตาของผม ทำให้ผมกลายเป็นลักษณะอย่างนี้ ผมยังไม่ได้คิดบัญชีกับคุณล่ะ!”

เย่อิงพูดอยู่ ถอดแว่นกันแดดออก ตาข้างหนึ่งของเขาเป็นโพรงว่างเปล่า เขาจ้องมองเนี่ยเฟิงอย่างโหดเหี้ยม

เย่อิงเป็นนักแม่นปืนสุดเทพคนหนึ่งนะ! สำหรับเย่อิงมากล่าวแล้วตาก็คือชีวิต

แต่ว่าตอนนี้ตาของเย่อิงเสียแล้ว เขาไม่สามารถดักยิงอีกแล้ว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเนี่ยเฟิงทำร้าย!

“ได้ ตอนนี้มีเพียงแค่พวกเราสองคน งั้นก็มาคิดบัญชีกับคุณ แต่ว่าก่อนที่จะคิดบัญชี ผมจะถามคุณว่า เป็นใครส่งพวกคุณมาหรือ?”

เย่อิงยิ้มเย็นชาหนึ่งที “คุณลืมไปแล้วหรือ? พวกเราเป็นทีมนักฆ่านะ เป็นไปไม่ได้ที่พวกเราจะขายข้อมูลของนายจ้าง! หลังจากรอให้คุณตายแล้วผมจะบอกคุณเอง!”

เนี่ยเฟิงรู้ว่าเย่อิงจะไม่พูด จากนั้นใจเกิดความอาฆาต ในมือของเขาก็มีอาวุธ ในมือเย่อิงก็มีอาวุธเช่นกัน

“ผมรู้ว่าคิกบ็อกซิ่งของคุณเก่งมาก ดังนั้นผมคิดว่าจะประลองกับคุณด้วยคิกบ็อกซิ่ง!”

เขาก็คือหัวกะทิที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีเช่นกัน ทันทีที่นึกถึงเมื่อหลายปีก่อนที่พ่ายแพ้แก่เนี่ยเฟิง เย่อิงก็กลืนความแค้นนี้ไม่ลงเลย!