บทที่ 276 ถูกบีบบังคับให้ร่วมงาน

“รีบร้อนเกินไปรึเปล่า จะให้ฉันขายบ้านขายที่ดิน ก็ต้องให้เวลาฉันหน่อยสิ อีกอย่างของที่อยู่ในมือฉันยังไม่ได้ระบายออกไปเลย！”

เนี่ยเฟิงตีหน้าเศร้า มองดูคนพวกนั้นที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมโหด จึงพูดขึ้นอย่างโอนอ่อน“ไม่งั้นพวกคุณให้เวลาผมสักสองสามวันเถอะ ผมจะเอาเงินที่ติดค้างมาคืนให้พวกคุณให้ได้！”

“บ้านของพวกนายทำลักลอบขนของไม่ใช่เหรอ ลักลอบขนอะไรอย่างงั้นเหรอ？”

ทูจิ้วเล่นปืนที่อยู่ในมือ แล้วมองดูเนี่ยเฟิงอย่างใจเย็น

เนี่ยเฟิงเลียริมฝีปากที่แห้งผาก หลบสายตาเล็กน้อย

“รีบพูดมาเถอะ ถ้านายไม่พูดฉันจะยิงนายทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ！”

“พูดก็ได้ๆ……” เนี่ยเฟิงหน้าเสียมาก “ครอบครัวของเรา ลักลอบขนยาสูบ……”

“อ่อ！ฉันรู้แล้วล่ะ ครอบครัวของนายขายยาสูบปลอม！”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าอย่างอึดอัด“แต่ธุรกิจในประเทศไม่ค่อยราบรื่น บุหรี่ปลอบของพวกเราถูกส่งออกต่างประเทศ”

ทูจิ้วตาเป็นประกายลุกวาว เขามองไปที่ถังต้าสงแวบหนึ่ง จากนั้นถังต้าสงก็พยักหน้า

“เดินเรือเส้นทางไหน ส่งของไปไหน？”

“ทั้งทางทะเลทางบกและทางอากาศมีการป้องกันอย่างแน่นหนา แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะผ่านศุลกากร……ผ่านสายการบินยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ เพราะฉะนั้นพวกเราจึงใช้วิธีการขนส่งทางบก”

เนี่ยเฟิงมองไปที่ปืนลายกระบอกเหมือนจะตกใจเป็นอย่างมาก ไม่กล้าพูดอะไรมั่วๆ สายตาคู่นั้นจ้องไปที่ปืนที่อยู่ในมือของพวกเขา

“ขนส่งทางบก？”

“ใช่ๆๆ！”

ทูจิ้วเงียบลงครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็เปิดปากพูดขึ้นมาว่า“ที่ไหนกันแน่？”

“เรื่องนี้ผมพูดไม่ได้ แต่ไหนแต่ไรมาเรื่องเส้นทางเป็นเรื่องที่เป็นความลับอยู่แล้ว ถ้าผมพูดออกมา ผมก็คงต้องนอนคุกน่ะสิ！”เนี่ยเฟิงส่ายหัวไปมา

“น้องชาย ฉันขอเตือนให้นายพูดความจริงมาดีกว่า เราทุกคนล้วนเป็นตั๊กแตนที่อยู่บนเชือกเส้นเดียวกัน นายก็เห็นแล้วว่าฉันเปิดบ่อนกาสิโนใต้ดิน ถ้าที่นี่ถูกเปิดโปงข่าวรั่วไหลออกไป คงต้องกินไม่หมดแอบห่อกลับเป็นแน่（เปรียบเทียบกับการ ก่อเรื่องไม่ดีหรือทำให้เกิดเรื่องไม่ดี จำต้องแบกรับ รับผลที่ตามมา）！”

หางตาของเนี่ยเฟิงกระตุก เขากำหมัดจนแน่น

“นายไม่อยากก็ต้องบอก ถ้านายไม่บอกมาให้หมด ผลสุดท้ายจะเป็นยังไง？ฉันว่านายน่าจะรู้ดีที่สุดนะ”

ทูจิ้วพูดเล็กๆน้อยๆ ของที่วางอยู่บนโต๊ะของตนเอง ทำให้เนี่ยเฟิงตัวสั่นเทา หลังจากนั้นถึงได้เอ่ยปากพูดออกไปอย่างไม่เต็มใจ

“อยู่ตรงชายแดนหนานเยว่ ที่นั่นมีแม่น้ำสายหนึ่ง รถยนต์ของเราจะไปที่นั่นทั้งหมด หลังจากนั้นก็ปล่อยของให้คนขนส่งไป……ที่นั่นมีคนของผมอยู่”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”

ทูจิ้วกวักมือเรียกลูกน้องของตัวเอง แล้วกระซิบพูดกับลูกน้องไปไม่กี่คำ เพราะว่าพวกเขาอยู่กันใกล้มากเกินไป ฉะนั้นคนอื่นๆจึงไม่ได้ยิน ผ่านไปไม่นานลูกน้องของเขาก็เดินจากไป ตอนที่กลับมาก็เห็นเพียงแค่เขาพยักหน้า ที่แท้ลูกน้องคนนั้นไปตรวจสอบว่าสิ่งที่เนี่ยเฟิงคือความจริงหรือไม่

“คุณเนี่ย ไอ้หนุ่มอย่างคุณไม่ซื่อสัตย์นี่นา ทั้งๆที่คุณทำธุรกิจอย่างอื่นด้วย ตอนนี้กลับไม่ยอมพูดมันออกมาใช่ไหม？”

เนี่ยเฟิงบดกราม“พวกแกตรวจสอบฉัน！”

“อย่างที่พูดนั่นแหละ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง แน่นอนว่าพวกเราตรวจสอบคุณ！”

เนี่ยเฟิงเหลือกตามองทูจิ้วอย่างไม่สบอารมณ์“เป็นของที่พวกเขาอยากได้ เพราะฉะนั้นผมถึงได้ให้กับพวกเขาไป แต่เป็นแค่ยาตัวใหม่ที่ทำให้คนมีความสุขแค่นั้นเอง”