บทที่ 303 กล่าวขอโทษ

เมื่อกี้เจี่ยงจื้อเหิงไม่ได้เข้ามาเพียงคนเดียวเขายังมีบอดี้การ์ดหลายคน ถึงยังไงได้ยินว่ามีคนบุกรุกโรงบ่มไวน์ของเขา ดังนั้นเขาตั้งใจพามาหลายคน

หลายคนนั้นยังเฝ้าอยู่หน้าประตู ไม่รู้ว่าเจี่ยงจื้อเหิงจะออกคำสั่งเมื่อไหร่

เจี่ยงจื้อเหิงโยนDecanterที่อยู่ในมือลงกับพื้นโดยตรง ไวน์แดงที่ราคาแพงนั้นไหลทั่วพื้น

เนี่ยเฟิงคนคนนี้ชอบพื้นไม้มากกว่า อีกทั้งราคาของพื้นเหล่านี้และการบำรุงรักษาหลังจากนั้นมาล้วนสิ้นเปลืองกำลังคน กำลังโภคทรัพย์กับกำลังทรัพย์มาก

เพียงแค่คุณมีเงินเหมือนดั่งเนี่ยเฟิงแบบนี้ เป็นไปได้ยังไงที่จะใส่ใจเรื่องเล็กน้อยนี้อีกละ?

แต่ว่าเขาไม่ใส่ใจเงิน ไม่ได้หมายถึงว่าเขาหวังให้พื้นของตนเองถูกทำให้เสียหายเลย เนี่ยเฟิงก้มหัวจ้องมองหนึ่งที พื้นนั้นถูกไวน์แดงซึมเข้าไปแล้วจริงๆ

เนี่ยเฟิงค่อยๆถอนหายใจออกหนึ่งทีจ้องมองไอ้คนหลายคนนั้นที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ พวกเขาพุ่งเข้ามาแล้ว

แม้กระทั่งยังไม่ได้จับต้องชายเสื้อของเนี่ยเฟิง แต่พวกเขาก็ถูกเนี่ยเฟิงเตะลอยออกไปแล้ว

พวกเขาล้วนเป็นบอดี้การ์ดที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีนะ เพียงแต่อยู่ต่อหน้าเนี่ยเฟิงก็เหมือนเด็กน้อยเล่นเกม อ่อนแอจริงๆเลย

ไม่นานพวกเขาก็ถูกตีจนฟันร่วงเต็มพื้น เจี่ยงจื้อเหิงก็นึกไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงถึงขนาดต่อสู้เก่งขนาดนี้ ทันใดนั้นเจี่ยงจื้อเหิงก็ร้อนรนแล้ว “ไอ้หนุ่มคุณอย่าโอหัง ผมจะเรียกคนมาจัดการคุณ!”

“งั้นคุณจำไว้ว่าจะเรียกก็อย่าเรียกหน้าตาน่าเกลียดแบบนี้ล่ะ คุณดูสิพวกเขาตีไม่ค่อยได้ ผมเป็นห่วงว่าอีกสักครู่คนที่คุณเรียกมาล้วนถูกผมตีจนหมอบลงแล้ว ใบหน้านี้ของคุณก็ไม่รู้จักว่าจะเอาไปวางไว้ที่ไหน”

คำพูดนี้ของเนี่ยเฟิงทำให้เจี่ยงจื้อเหิงโมโหแทบตาย นี่ก็คือยั่วยุเจี่ยงจื้อเหิงอยู่จริงๆ ที่ไหนเจี่ยงจื้อเหิงจะกลืนความแค้นนี้ลงได้ล่ะ?

“คุณรอผมเถอะ ผมจะไปเรียกคนตอนนี้ ผมจะไม่ปล่อยคุณไปอย่างเด็ดขาด อยู่ในเขตอิทธิพลของผม คุณถึงขนาดกล้าโอหังขนาดนั้น!”

เจี่ยงจื้อเหิงพูดอยู่ก็เดินไปยังนอกประตูแล้ว แต่ยังไม่ทันเดินออกไปล่ะ เจี่ยงจื้อเหิงก็เห็นบิดาของเขาพาคนกลุ่มหนึ่งมีลักษณะท่าทางที่ดุดันเดินเข้ามาในโรงบ่มไวน์แล้ว!

ในใจเจี่ยงจื้อเหิงดีใจ เดินเข้าไปรับทันที ร้องตะโกนพูดว่า “พ่อ! ในที่สุดท่านก็มาแล้ว ไม่รู้ว่าไอ้คนนี้มาจากที่ไหน ถึงขนาดกล้าบอกว่าโรงบ่มไวน์นี้เป็นของเขา อีกทั้งยังเปิดไวน์ที่แพงมากของเราขวดหนึ่ง ตอนนี้ยังตีบอดี้การ์ดของผมจนได้รับบาดเจ็บ ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับผมนะ!”

แต่ยังไม่ได้รอเจี่ยงจื้อเหิงพูดจบ เจี่ยงไลจินบิดาของเจี่ยงจื้อเหิงก็ยกเท้าเตะไปยังเจี่ยงจื้อเหิงหนึ่งที!

เจี่ยงจื้อเหิงถูกเตะจนตีลังกาหนึ่งที ชนไปยังประตูที่อยู่ข้างๆโดยตรง เขาร้องเศร้าโศกเสียงหนึ่ง เจ็บจนอย่างที่เรียกได้ว่าแยกเขี้ยวยิงฟันแบบนั้น!

“พ่อ! ท่านตีผมทำไมล่ะ?”

เจี่ยงจื้อเหิงจับหน้าอกของตนเองที่ถูกเตะจนเจ็บมากนั้นไว้ อดไม่ไหวที่จะถามแบบนี้

“ผมไม่ตีแกจะตีใครล่ะ? ถึงขนาดกล้าล่วงเกินเถ้าแก่ใหญ่ของพวกเรา คุกเข่าเดี๋ยวนี้!”

เจี่ยงไลจินมองเห็นเนี่ยเฟิงที่นั่งอยู่ข้างใน เพียงแค่รู้สึกว่าสั่นระริกทั้งตัว ทันใดนั้นเขาลากลูกชายของตนเองพุ่งเข้าไป

ยังไม่ทันที่จะรอเจี่ยงจื้อเหิงมีปฏิกิริยาขึ้นมา เจี่ยงไลจินก็ยกเท้าเตะไปยังหัวเข่าของเจี่ยงจื้อเหิงหนึ่งที เจี่ยงจื้อเหิง ฟุ้บ คุกเข่าอยู่กับพื้น คุกเข่าอยู่ต่อหน้าเนี่ยเฟิงพอดี

“ขอโทษครับคุณเนี่ย! ลูกชายของผมมีตาหามีแววไม่ล่วงเกินท่านแล้ว ลบหลู่ท่านแล้ว!”

เจี่ยงไลจินก็ไม่กล้าพูดถึงสถานะของเนี่ยเฟิงอยู่ต่อหน้าคนทั้งหลาย เพียงแค่เหมือนดั่งร่อนข้าวก้มหัวอยู่ข้างๆ