บทที่ 379 พ่อเป็นหนี้ ลูกต้องชดใช้

ก่อนที่ฉินเห้าหรานจะตั้งสติและตอบสนองได้ เขาก็ถูกเนี่ยเฟิงกดศีรษะลงไปในสระน้ำ เขาพยายามดิ้นรนอย่างหนัก เพราะการขาดอากาศหายใจทำให้เขาหวาดกลัวมากๆ

ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนยังไง ฉินเห้าหรานก็ไม่สามารถหลุดออกจากมือของเนี่ยเฟิงได้

ถ้าเนี่ยเฟิงไม่ยอมปล่อยฉินเห้าหราน ฉินเห้าหรานก็หนีไม่พ้น

ฉินเห้าหรานโดนกดศีรษะอยู่

ในขณะที่ฉินเห้าหรานคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย จู่ๆเนี่ยเฟิงก็ยกมือขึ้น ทำให้ฉินเห้าหรานสามารถสูดอากาศที่บริสุทธิ์ได้

“คุณเงียบได้หรือยัง สามารถฟังสิ่งที่ฉันพูดได้ไหม？”

เนี่ยเฟิงมองฉินเห้าหรานด้วยสายตาเย็นชา หัวใจของฉินเห้าหรานเต้นอย่างแรงด้วยความหวาดกลัว ความรู้สึกที่ตัวเองใกล้จะตายยังคงวนเวียนอยู่ในสมองของเขา เอาความรู้สึกนั้นออกจากสมองไม่ได้！

เขาไม่กล้าโต้เถียงเนี่ยเฟิงอีก？เขารีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว“คุณพูด！คุณพูดได้เลย！”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าด้วยความพอใจ แต่มือของเขายังจับศีรษะของฉินเห้าหรานอยู่

“เดิมทีฉันมีครอบครัวที่สมบูรณ์ พ่อแม่รักฉันมากๆ ฉันก็รักพวกท่านเหมือนกัน แต่มีคนวางแผนการร้ายทำให้ฉันบ้านแตกสาแหรกขาด”

เนี่ยเฟิงถอนหายใจย่างช้าๆ“บางทีพวกเขาอาจจะอิจฉาพ่อของฉัน บางทีพวกเขาไม่อยากให้ตระกูลของฉันเจริญมากขึ้น ดังนั้นพวกเขาก็เลยร่วมมือกันฆ่าล้างคนในตระกูลของฉัน อันที่จริงฉันคนนี้ควรตายอยู่ในทะเล แต่ฉันรอดชีวิตกลับมาได้”

ดวงตาของเนี่ยเฟิงไร้ซึ่งชีวิตชีวา และเขารู้ดีว่าหลายปีมานี้ชีวิตของเขาผ่านอะไรมาบ้าง

“คุณ ทำไมคุณต้องพูดเรื่องพวกนี้กับฉัน？”

เมื่อฉินเห้าหรานเห็นเนี่ยเฟิงไม่พูดอะไรออกมา ทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสงัด ฉินเห้าหรานไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกัดฟันและเอ่ยปากพูดก่อน

“เพราะว่าฉันอยากให้คุณได้รับรู้ ว่าคุณโดนทำร้ายเพราะสาเหตุอะไร”

เนี่ยเฟิงยิ้มทันที รอยยิ้มของเขานั้นดูปกติ แต่รอยยิ้มนั้นทำให้ฉินเห้าหรานหวาดกลัวจนตัวสั่น！

ฉินเห้าหรานกลืนน้ำลายอยากยากลำบาก“ฉันผิดไปแล้ว！ฉันยอมรับผิด！”

“ไม่ คุณไม่รู้หรอก”

เนี่ยเฟิงส่ายหัว“พ่อของคุณกับพ่อของฉันเป็นหุ้นส่วนที่ดีทางธุรกิจ พ่อของคุณได้รับผลประโยชน์มากมายจากพ่อของฉัน ผลประโยชน์ที่เขาได้รับกลายมาเป็นชีวิตที่สุขสบายของคุณในวันนี้ ทั้งรถยนต์สุดหรูของคุณ หรือแม้แต่ผู้หญิงของคุณก็ตาม”

เนี่ยเฟิงพูดอย่างช้าๆ ในสระว่ายน้ำนอกจากเขาสองคนก็ไม่มีใครอีกเลย เพราะคนอื่นๆก็โดนเนี่ยเฟิงจัดการไปหมดแล้ว

“แต่พ่อของคุณโลภมากเกินไป มันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย”

เนี่ยเฟิงหรี่ตา“เขาก็เป็นคนที่ค่อยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง และตอนที่ฉันต้องทนทุกข์ทรมาน พวกคุณพ่อลูกก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายบนความทุกข์ของตระกูลฉัน”

ฉินเห้าหรานส่ายหัวและตัวสั่น：“ไม่ๆๆ！สิ่งที่คุณพูดฉันไม่รู้เรื่องเลย！ฉันไม่รู้เรื่องนั้นจริงๆ！”

“คุณคิดว่าฉันเหมือนคนที่จะให้อภัยกับคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยเหรอ？อืม？”

รอยยิ้มของเนี่ยเฟิงเย็นชามากขึ้น“เห็นได้ชัดว่าฉันไม่ใช่คนแบบนั้น”

หลังจากเนี่ยเฟิงพูดจบ เขาก็ดึงเส้นผมของฉินเห้าหรานแล้วยกขึ้นมาอีกครั้ง

ฉินเห้าหรานกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

เส้นผมและหนังศีรษะของเขาต้องรองรับน้ำหนักตัวของเขา มันจะไม่เจ็บปวดได้ไง？

ฉินเห้าหรานรู้สึกว่าศีรษะของตัวเองกำลังจะถูกถลกหนังออกมา！มันเจ็บปวดมากจนทำให้เขาตัวสั่น！

เนี่ยเฟิงโยนเขาลงไปในสระว่ายน้ำ เขายืนขึ้นและมองฉินเห้าหรานที่ดูเหมือนปลาที่กำลังจะตาย

“พ่อเป็นหนี้ลูกต้องชดใช้ ประโยคนี้คุณน่าจะเคยได้ยิน ในเมื่อพ่อของคุณเป็นหนี้ครอบครัวของฉัน ฉันก็ต้องทนทุกข์ทรมานมากๆก็เพราะพ่อของคุณ ดังนั้นฉันจะเอาคืนจากตัวคุณบ้าง”

“คุณจะทำอะไร！ฉันขอเตือนคุณ！คุณอย่าทำอะไรบ้าๆนะ！”

เนี่ยเฟิงเหยียบมือของฉินเห้าหราน“ไม่เป็นไร แค่รู้สึกเจ็บเอง”

เห็นเนี่ยเฟิงหักนิ้วมือของฉินเห้าหรานจนมีเสียงกระดูกหัก“กร๊อบแกร๊บ”ดังขึ้น ！

“อ๊าก！”

ฉินเห้าหรานไม่เคยเจ็บปวดแบบนี้มาก่อน เขาทนไม่ไหวจนตะโกนเสียงดังออกมา

เนี่ยเฟิงไม่คิดที่จะปล่อยเขาไปง่ายๆ ตอนนี้เขาค่อยๆทรมานฉินเห้าหรานอย่างช้าๆ

ตอนที่มีคนพบฉินเห้าหราน กระดูกมือ นิ้ว เท้า และซี่โครงของเขาหักเยอะมาก เขาเหมือนตุ๊กตาผ้าขาดๆที่ถูกทิ้งไว้ในถังขยะ

ฉินเห้าหรานถูกนำตัวส่งไปรักษาที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่มีสติสัมปชัญญะแล้ว

แต่เขายังละเมอและขอความเมตตาตลอด