บทที่ 399 ไม่ได้สิ่งที่ดีที่สุดก็ยอมลดระดับมาเอาสิ่งที่ดีรองลงมา

“ผมไม่ ดังนั้นพวกคุณวางใจเถอะ”

คำพูดเหล่านี้ของเนี่ยเฟิงทำให้หยางเชาเยว่กับลู่อีหมิงล้วนผิดหวังมาก พวกเขาทั้งสองไม่ใช่คนที่อิจฉาคนอื่นแบบนั้น เขาสามารถสังเกตเห็นถึงตนเองยังต้องการความก้าวหน้า ก็จะเจียมตัวนิสัยของตนเอง

ถ้าหากเนี่ยเฟิงสามารถเข้าร่วมกลุ่มทหารของพวกเขา พวกเขาทั้งสองย่อมจะทุ่มสุดแรงอยากจะไล่ตามทันย่างก้าวของเนี่ยเฟิงอย่างแน่นอน

เนี่ยเฟิงติดตามไป๋วู่เหรินออกจากสนามยิงปืน ทั้งสองคนเดินเตร่อีกหนึ่งรอบ จากนั้นกลับไปที่ออฟฟิศอีกครั้ง

“เมื่อกี้คุณก็เดินเตร่หนึ่งรอบด้วยแล้ว รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”

“คุณท่าน คุณยังอยากจะดึงผมเข้าร่วมเป็นทหารเลยเชียวเหรอ? ผมเคยพูดมาก่อนแล้วผมไม่มีความคิดนี้เลย”

“ผมรู้ว่าคุณไม่มีความคิดนี้ เพราะว่าอยู่นัยน์ตาของคุณ การฝึกอบรมของพวกเขาก็เหมือนเช่นดั่งเด็กเล่นขายของ ผมพูดไม่ผิดใช่ไหม?”

บนใบหน้าของไป๋วู่เหรินแขวนรอยยิ้มไว้เหมือนเดิม

“ในเมื่อท่านรู้แล้ว งั้นก็ไม่จำเป็นต้องถามผมอีกเลย”

“ผมย่อมรู้สถานะของคุณแน่นอน มิฉะนั้นผมก็จะไม่เชิญคุณมาถึงที่นี่เช่นกัน คุณก็รู้ว่าหลายปีนี้ความวุ่นวายจากภัยสงครามปีต่อปี แม้ว่าพวกเรายังถือว่าสันติภาพแต่ว่ามีการจู่โจมที่ไม่มีสักคนสังเกตเห็นอยู่เบื้องหลังมากมาย พวกเรามีทหารที่ยอดเยี่ยมเป็นผู้ยอดเยี่ยมในผู้ยอดเยี่ยม แต่ว่ามีมากมายที่พวกเขาก็สิ้นชีวิตแล้วเช่นกัน”

ไป๋วู่เหรินพูดอยู่ ถอนหายใจหนึ่งที “ในเมื่อพวกเราล้วนรินหลั่งเลือดของคนเชื้อสายจีนอยู่ ผมย่อมอยากจะดึงคุณมาเป็นพวกอยู่แล้ว”

ไป๋วู่เหรินเข้าใจสถานะของเนี่ยเฟิงมาก เขารู้ว่าเนี่ยเฟิงก็คือราชามังกรของสำนักมังกรในตำนาน ตอนที่ไป๋วู่เหรินเห็นเนี่ยเฟิงก็สามารถรู้สึกถึงความโหดเหี้ยมแบบนั้นที่เผยให้เห็นจากบนกายเนี่ยเฟิง

นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะมีอยู่บนกายวัยรุ่น อีกทั้งเพราะสาเหตุที่เนี่ยเฟิงอยู่ในสนามรบนาน ดังนั้นอยู่บนกายเขายังมีแรงอาฆาตกับกลิ่นคาวเลือดที่คลุมเครืออยู่

จากการยิงหนึ่งนัดนั้นของเขาเมื่อกี้ ไป๋วู่เหรินก็สามารถรู้สึกได้

เนี่ยเฟิงย่อมรู้ว่าเมื่อกี้ไป๋วู่เหรินอยากจะทดสอบตนเอง ดังนั้นจึงจะพาเขาไปสนามยิงปืน แต่ว่าเนี่ยเฟิงปฏิเสธไป๋วู่เหรินอย่างชัดเจนมากแล้ว ดังนั้นไป๋วู่เหรินในตอนนี้เป็นไปได้มากที่อยากจะไม่ได้สิ่งที่ดีที่สุดก็ยอมลดระดับมาเอาสิ่งที่ดีรองลงมา

“คุณท่านพวกเราก็ไม่ต้องอ้อมค้อมแล้ว พูดตรงประเด็นเถอะ ตกลงท่านอยากจะทำอะไรกันแน่ล่ะ?”

“ในเมื่อคุณไม่มีความคิดอยากจะเข้าร่วมกับพวกเรา งั้นจะเชิญคุณเป็นติวเตอร์ให้นักศึกษาเหล่านี้ของผมได้หรือไม่ล่ะ?”

ไป๋วู่เหรินจริงจังมากจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีก จากนั้นพูดอย่างเอาจริงเอาจังว่า “เทียบกับการฝึกอบรมของพวกเขาเมื่อกี้ การฝึกอบรมของพวกเราฝั่งนี้จะยิ่งน่ากลัวกว่า ผมกังวลว่าพวกเขาจะค้ำจนไม่ไหว”

“แม้แต่อุปสรรคแค่นี้ล้วนค้ำจนไม่ไหว งั้นพวกเขายังจะปกป้องประเทศปกป้องบ้านเมืองได้ยังไงล่ะ?”

สายตาไป๋วู่เหรินแวววาวจ้องมองเนี่ยเฟิง “นี่น่าจะนับไม่ได้ว่าเป็นการผูกมัดคุณแล้วล่ะ อีกทั้งข่าวที่คุณอบรมพวกเขานี้ ผมจะปิดล้อมให้หมด จะไม่มีใครรู้”

เนี่ยเฟิงลูบคางแล้วลูบคางอีก จากนั้นเอ่ยข้อเรียกร้องอีกอย่างหนึ่ง “เดิมทีครั้งนี้ผมกลับประเทศคิดวางแผนการไว้ว่าจะติดต่อกับพวกคุณอยู่แล้ว ก็เนื่องเพราะผมมีธุระส่วนตัวเล็กน้อยจะต้องจัดการด้วยตนเอง ดังนั้นไม่ได้มาเจรจาหารือกับพวกคุณมาโดยตลอด ในเมื่อวันนี้ท่านเรียกผมมางั้นผมก็รับปากการขอร้องที่เล็กๆขนาดนี้ของท่านเถอะ”

ถ้าหากเป็นคนอื่นที่เห็นเนี่ยเฟิงพูดจาอย่างนี้กับไป๋วู่เหริน ย่อมจะรู้สึกว่าไอ้หนุ่มนี่โอหังมาก อีกทั้งไม่มีการศึกษา

แต่ไป๋วู่เหรินกลับเคารพนบนอบต่อเนี่ยเฟิง เพราะว่าไป๋วู่เหรินรู้ว่าเนี่ยเฟิงเป็นราชามังกรของสำนักมังกร มีประเทศมากมายขนาดไหนล้วนอยากจะประจบเขา การคงอยู่ของเขาก็เหมือนดั่งกองทัพที่ยอดเยี่ยมแห่งหนึ่ง ตัวเขาคนเดียวก็โจมตีกองกำลังทหารหนึ่งกองร้อยพลิกคว่ำได้ บุคคลในตำนานแบบนี้ เกรงว่าอยู่บนโลกนี้ก็หาไม่เจออีกสักคนหนึ่งแล้วเช่นกัน

“ขอบคุณมากที่คุณยินยอมร่วมงานของพวกเรา ไม่ว่าคุณเอ่ยข้อเรียกร้องอะไรพวกเราล้วนจะทำให้คุณพอใจ”