บทที่ 415 ถ้าจะเทียบก็เทียบที่พวกคุณชอบทำ

“ช่วงบ่ายพวกเราไม่มีเรียน จะไปสมาคม! พี่เฟิง ในเมื่อคุณมาเรียนแล้ว ถ้าไม่คุณก็สมัครเข้าสมาคมสักแห่งเถอะ?” เหลยจ้านดีใจอย่างมาก มองเห็นเนี่ยเฟิงก็เหมือนดั่งมองเห็นพี่แท้ๆของตนเอง ยิ้มจนปากล้วนแสยะถึงหนังหูแล้ว

“ผมไม่ค่อยอยากสมัครเข้าสมาคม….”

“อืม! คุณหยุดเดี๋ยวนี้!”

ในเวลานี้ อยู่ดีๆมีเสียงๆหนึ่งส่งเข้ามา

เนี่ยเฟิงมีความสงสัยงงงวยเล็กน้อยจ้องมองไปยังข้างหลัง ก็ได้เห็นผู้ชายที่รูปร่างสูงใหญ่สวมใส่ชุดกีฬาคนหนึ่ง มีความโหดร้ายน่ากลัวเล็กน้อยเดินเข้ามาแล้ว ผู้ชายคนนี้หน้าตายังถือว่าหล่อมาก อีกทั้งก็รู้จักปรับแต่งตนเอง

เขาสูงเท่าเทียมกับเนี่ยเฟิง

“คุณรู้จักเหรอ?”

เนี่ยเฟิงถามเหลยจ้านที่อยู่ข้างกายตนเองไปคำหนึ่ง เหลยจ้านขมวดคิ้วอยู่พูดว่า “รู้จักก็รู้จัก แต่ว่าพวกเราไม่คุ้นเคยกัน คนกลุ่มนี้เป็นสาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา ผู้นำคนนั้นเป็นหัวหน้าของทีมบาสเกตบอล ทั้งเป็นกองหน้า แต่ก่อนเคยเป็นตัวแทนโรงเรียนไปเข้าร่วมการแข่งขันระดับเขตมากมาย ล้วนได้รับรางวัล ได้ยินว่าจะไปโอลิมปิกล่ะ ไอ้คนนี้ชื่อว่าตู้เจิ้งเอิน”

เดิมทีฝูยานหรงไม่อยากยุ่งด้วย แต่ว่าถึงยังไงเนี่ยเฟิงเพิ่งมาโรงเรียนแห่งนี้ เธอบดฟันหลังบดแล้วบดอีก ได้แต่เดินไปที่ข้างกายของเนี่ยเฟิง “ตู้เจิ้งเอิน พวกคุณจะทำอะไรล่ะ?”

ตู้เจิ้งเอินมองเห็นฝูยานหรงบนใบหน้ายิ้มแหยๆเบิกบานออกมาทันที คนที่ตาสว่างล้วนรู้ว่าตู้เจิ้งเอินชอบฝูยานหรง

ในทั้งวิทยาเขตคนที่ชอบฝูยานหรงมีมากมาย ตู้เจิ้งเอินก็เป็นหนึ่งในนั้น

ตู้เจิ้งเอินโตกว่าพวกเขาหนึ่งชั้นเรียน ดังนั้นเขาถือว่าเป็นรุ่นพี่

“ผมไม่ได้จะทำอะไร เพียงเห็นข้างกายคุณปรากฏคนแปลกหน้าออกมา มีความแปลกประหลาดเล็กน้อย ช่วงนี้ในโรงเรียนก็ไม่ค่อยสงบสุขเล็กน้อย มักจะมีโรคจิตเล็กๆเหล่านั้นข้างกายตามหลังนักศึกษาหญิงถามนี่ถามโน้น ทำให้คนหงุดหงิดเหลือเกิน ผมเห็นไอ้คนนี้ไม่เว้นระยะห่างกับคุณ ก็มีความกังวลเล็กน้อย”

ตอนที่ตู้เจิ้งเอินพูดสิ่งเหล่านี้ก็เหมือนดั่งโอ้อวดผลงานอยู่

ทันใดนั้นเนี่ยเฟิงรู้สึกน่าสนุก เขาพินิจพิเคราะห์ขึ้นลงกับความสูงใหญ่บึกบึนของคนคนนี้อยู่ รูปร่างสูงมากจริงๆ อีกทั้งมือยาวขายาวมีสิ่งได้เปรียบในการเล่นบาส

แต่ว่าสมองนี้ใช้ไม่ค่อยได้ อาจจะตู้เจิ้งเอินหยาบคายไร้เหตุผลอยู่ในโรงเรียนจนชินแล้ว

“นักศึกษาคนนี้ คุณเป็นตำรวจเหรอ?”

ตู้เจิ้งเอินสีหน้าหวาดกลัวทันที “ไม่ใช่ตำรวจก็ไม่สามารถจัดการไอ้คนอย่างคุณแบบนี้แล้วเหรอ? พบเห็นเรื่องถูกต้องชอบทำต้องกล้าหาญไปดำเนินการทุกคนล้วนมีหน้าที่ คุณรู้ไหมว่าการกระทำที่คุณติดตามอยู่ข้างหลังฝูยานหรง สร้างการรบกวนให้กับเธอแล้ว คนที่รู้ตัวก็รีบไสหัวออกไปเถอะ !อย่าบีบบังคับให้ผมลงมือ”

“ไอ้หนุ่ม คุณพูดกับใครอยู่เหรอ? คุณรู้หรือไม่ว่าคนนี้เป็นใครล่ะ? คนนี้เป็นอาจารย์ของพวกเรานะ! เป็นพี่เฟิง! คุณถือว่าเป็นอะไรล่ะ ถึงขนาดกล้ามาพูดสั่งสอนเหรอ?”

เหลยจ้านย่อมไม่สามารถให้คนเหยียดหยามไอดอลของตนเองอย่างไร้เหตุผล เพียงเห็นเขาร้องออกมาทันทีเท้าสะเอวความโมโหล้นฟ้าอาฆาตแค้นกลับไป

“ฮ่าฮ่า! นี่ช่างน่าขำจริงๆนะ ล้วนเป็นสมัยไหนแล้ว ถึงขนาดยังเรียกอาจารย์ลูกศิษย์ล่ะ น่าขำ!”

ตู้เจิ้งเอินพูดจบ หยิบลูกบาสที่อยู่ในมือขึ้นมา ตบไปยังเหลยจ้านอย่างรุนแรง

เนี่ยเฟิงมองเห็นลูกบาสพุ่งเข้ามา เขาอดไม่ได้ที่จะทำตายี๋แล้วทำตายี๋อีก เห็นลักษณะท่าทีตู้เจิ้งเอินไม่เพียงแค่เล่นบาสได้ดี รูปร่างก็ดีมาก แรงพลังนี้แรงมากล่ะ ถ้าหากเหลยจ้านโดนลูกบาสของเขาคาดว่าใบหน้าทั้งใบล้วนจะบวมขึ้นมา

อีกทั้งตู้เจิ้งเอินตั้งใจโยนไปยังใบหน้าของเหลยจ้าน

เพราะว่าระยะห่างใกล้มาก ดังนั้นเหลยจ้านยังไม่ทันมีปฏิกิริยา แต่นี่ไม่ได้แสดงว่าเนี่ยเฟิงที่ยืนอยู่ข้างกายเหลยจ้านจะนิ่งดูดายไม่สนใจเลย

เห็นเพียงเนี่ยเฟิงออกหมัดฉับพลันในทันที ลูกบาสนั้นถึงขนาดถูกเนี่ยเฟิงชกทะลุแล้ว

ตู้เจิ้งเอินตกใจหนึ่งที เขาถึงขนาดสามารถชกทะลุลูกบาสของตนเองเหรอ?

“ขอโทษจริงๆ ใช้แรงมากไปหน่อย คุณภาพลูกบาสของคุณนี้ไม่ค่อยเท่าไหร่นะ

เนี่ยเฟิงเกะลูกบาสนั้นออก เขาหัวเราะแบบแกล้งๆจ้องมองตู้เจิ้งเอิน

“ไอ้หนุ่ม คุณถึงขนาดกล้าทำลายลูกบาสของผม!”

ตู้เจิ้งเอินมีปฏิกิริยากลับมา ความโมโหล้นฟ้าเหลือบมองเนี่ยเฟิงหนึ่งที เขาคิดอยู่ว่านี่อาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

เพราะว่าลูกบาสนี้ใช้มานานแล้ว มีความเสียหายก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน