บทที่ 443 ไร้เทียมทาน

“นั่นก็ยังเป็นคุณพี่น้องเก่งมากพอล่ะ ผมได้ยินว่าไอ้คนนั้นที่ต่อสู้กับคุณเมื่อกี้ เป็นอันดับที่สามของการแข่งขันวิชาดาบรุ่นที่แล้วนะ ก็เป็นรางวัลที่สามในตอนต้นเช่นกัน คุณถึงขนาดท่าเดียวก็เอาชนะเขาไปแล้ว!”

คนขายดาบคล้อยตามไปทุกอย่างติดตามอยู่ข้างกายเนี่ยเฟิง ตาคู่หนึ่งเขียนเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

“นี่ก็ไม่มีอะไรเช่นกัน เพียงแค่ฝ่ายตรงข้ามไม่มีการตื่นตัวกับผมเท่านั้น”

คำพูดเหล่านี้ของเนี่ยเฟิงล้วนเป็นแค่ถ่อมตัวเท่านั้น ถึงแม้ว่าซูซูกิ โคจิโรกระตุ้นจิตสติขึ้นมาจริงๆ เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นคู่แข่งของเนี่ยเฟิงเช่นกัน

“ไม่ว่าเป็นยังไง คุณยังคงเก่งมาก! ขอบคุณมากจริงๆ เมื่อกี้ผมยังคิดว่าตนเองจะถูกคนกลุ่มนั้นชกตีจนตายแล้ว ผมล้วนไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี”

เดิมทีเขาก็แค่คิดว่าจะมาหาข้าวกินสักมื้อหนึ่ง ใครจะรู้ว่าข้าวยังไม่ทันได้กิน ยังเกือบจะถูกชกตีจนตาย

“งั้นวันหลังคุณอย่าขายดาบปลอมอีกเลย”

หยูจิงหงพูดอยู่ข้างๆ

ใบหน้าของคนขายดาบแดงขึ้นแล้วแดงขึ้นอีก เขาแอบจ้องมองหยูจิงหงหนึ่งที สาวคนนี้ช่างดูสบายตามากจริงๆ ทำให้คนอดไม่ไหวที่จะมองมากกว่าสองที

“นั่นผมก็ไม่ใช่ปลอมเช่นกันล่ะ เพียงแค่มีบางส่วนขายส่งจากอินเทอร์เน็ตเท่านั้น ก็แค่อุปกรณ์การแสดง จะเอามาใช้ชกต่อยกันย่อมใช้ไม่ได้จริงๆ อ่าใช่แล้ว ผมยังไม่ได้แนะนำตัวเอง ผมคือเสี่ยวเฮย พวกคุณชื่ออะไรเหรอ?”

“ผมชื่อเสี่ยวเฟิง” เนี่ยเฟิงแสยะปากยิ้มหนึ่งที

“จิงหง” หยูจิงหงเชิดคางแล้วเชิดคางอีก

เสี่ยวเฮยคิดอยู่ในใจว่าพวกเขาทั้งสองคนยังระวังกับตัวเขาเองอยู่ล่ะ ชื่อที่พูดออกมาก็ไม่ได้เป็นชื่อจริง

แต่ไม่ว่าเป็นยังไง ก็ถือว่าพวกเขารู้จักกันแล้ว “นี่พวกเราไปดื่มน้ำชาพักผ่อนที่ร้านน้ำชาข้างหน้าสักหน่อยเถอะ?”

ที่นี่นอกจากวิลล่าดาบขวัญแล้ว ยังมีพ่อค้าไม่น้อยขายขนมขบเคี้ยว ของที่ระลึกต่างๆอยู่ที่นี่ นอกจากนี้แล้วยังมีร้านน้ำชาที่ให้หยุดพักเหนื่อยกับโรงแรมที่ให้เข้าพัก

เพราะว่าที่นี่ยังมีระยะทางห่างไกลกันกับเขตตัวเมืองช่วงหนึ่ง ด้วยเหตุนี้คนที่มาดูการแข่งขันหรือว่ามาเข้าร่วมการแข่งขันล้วนจะจองห้องอยู่ที่นี่

เนี่ยเฟิงยังมีเรื่องจะปรึกษาหารือกับหยูจิงหงพอดี ดังนั้นทั้งสองคนมาที่ร้านน้ำชาที่บริเวณใกล้เคียงนั่งลงมาแล้ว

เมื่อกี้เสี่ยวเฮยไปอย่างรีบเร่งเกินไป นอกจากดาบโบราณที่อยู่ในมือของเนี่ยเฟิง ก็ไม่ได้เอาอย่างอื่นเลย

เนี่ยเฟิงเดินไปสักพัก จึงจำได้ว่าดาบของเสี่ยวเฮยยังอยู่ในมือของตนเอง

“มา คืนดาบให้คุณ” เนี่ยเฟิงพูดจบ ส่งดาบไปให้เสี่ยวเฮย

เสี่ยวเฮยโบกมือต่อๆกัน “ไม่ได้ ไม่ได้ ผมเอาไม่ได้ คุณอย่าให้ผม ดาบนี้ก็คือจะมอบให้คุณล่ะ ถือว่าผมตอบแทนบุญคุณของคุณที่ช่วยชีวิต!”

เนี่ยเฟิงมองออกได้ ในมือเสี่ยวเฮยมีดาบมากมายขนาดนั้น มีเพียงดาบนี้ดีที่สุด

“แต่ว่าผมถือไว้ก็ไม่มีประโยชน์เช่นกัน” เนี่ยเฟิงก็ไม่รู้ว่าจะถือดาบนี้ทำอะไรด้วย

“ฝีมือเหมือนอย่างคุณ ล้วนสามารถเข้าร่วมการแข่งขันวิชาดาบล่ะ! ถ้าหากได้รับรางวัลแล้ว งั้นพวกคุณก็สามารถได้รับการชื่นชอบจากท่านจิ่วเลย ถึงเวลานั้นพวกคุณย่อมราบรื่นมากอย่างแน่นอน!”

ตาทั้งคู่ของเสี่ยวเฮยเปล่งแสงออกมา อธิบายอย่างกระโดดโลดเต้น

เนี่ยเฟิงกับหยูจิงหงสบตากันหนึ่งที จากนั้นเนี่ยเฟิงซักถามว่า “ดูแล้วพี่เสี่ยวเฮยคุณคุ้นเคยกับสภาพการณ์ของที่นี่มาก?”

พี่เสี่ยวเฮยดื่มน้ำชาหนึ่งที โบกมือแล้วโบกมืออีก “นับไม่ได้ว่าคุ้นเคย แท้ที่จริงการแข่งขันวิชาดาบที่ผ่านมาผมก็จะมาคอยประสมโรงเช่นกัน แต่ก่อนผมล้วนแค่ขายของที่ระลึกเล็กๆน้อยๆเท่านั้น คราวนี้ผมก็มีความคิดที่จะทำเกี่ยวกับดาบเลย”

ก็แค่นึกไม่ถึงยังไม่ได้รับชัยชนะในท้ายสุดก็ตายไปก่อนแล้ว ถูกคุณชายสิบสองจับได้พอดี นี่ก็ช่างโชคร้ายจริงๆ

“หลังจากจัดงานการแข่งขันวิชาดาบนี้แล้ว จะพิจารณาเปรียบเทียบและคัดเลือกแชมป์ รองชนะเลิศ อันดับที่สามออกมากฎกติกาของการแข่งขันก็ง่ายมากด้วย เป็นเกณฑ์คัดออก สุดท้ายผู้เข้าแข่งขันสามคนที่ถูกคัดเลือกออกมา ก็สามารถข้ามระดับท้าสู้กับแชมป์ของรุ่นก่อน ใครท้าสู้สำเร็จแล้ว ระดับชื่อก็จะทำการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง และผู้ที่ได้รับรางวัลสามารถได้รับรางวัลอย่างมหาศาล ยังสามารถได้รับสิ่งที่เล่าต่อๆกันมา.......”

พี่เสี่ยวเฮยจ้องมองทั่วบริเวณจ้องมองแล้วจ้องมองอีกอย่างลึกลับ ต่อจากนี้ซุกเข้าไปพูดเสียงเบาๆว่า “ยาเทพที่เล่าต่อๆกันมา! พูดว่าหลังจากกินแล้ว พลังความสามารถจะเพิ่มขึ้นล่ะ!”