บทที่ 459 อย่าทำเป็นลีลา

“นี่คือยายืดอายุ กินแล้วสามารถยืดอายุขัยได้ ผมขอให้หมอเทพทำให้โดยเฉพาะ”

หลังจากเนี่ยเฟิงรับประทานอาหารเสร็จ เขาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

หลู่เปิ่นเหว่ยเข้าใจ เขารู้ว่าคนรวยเหล่านี้ย่อมหวังให้ตนเองมีชีวิตที่ยืนยาวขึ้น

ถ้าเป็นเช่นนี้ ก็ไม่เท่ากับว่าจัดการได้ง่ายขึ้นหรอกหรือ?

หลู่เปิ่นเหว่ยกลอกตา เขาพูดด้วยรอยยิ้มทันที “ฟังดูไม่เลวเลยนะ แต่ยายืดอายุนี้มีการรับประกันหรือไม่?”

“คุณพูดอะไรน่ะ? ถ้าหากยายืดอายุไม่มีการรับประกัน คุณเฮนรี่จะกินมันเหรอคะ?”

หมิงอี๋หานกลอกตาใส่

“ของสิ่งนี้ต้องกินทุกวัน ใช้เงินหลายหมื่นล้านต่อเดือน แต่เพื่อสุขภาพที่แข็งแรง การจ่ายเงินเพียงเล็กน้อยมันไม่สำคัญ

หลายหมื่นล้านเป็นเงินจำนวนเล็กน้อยสำหรับเฮนรี่ แม้ว่าหลู่เปิ่นเหว่ยจะรวยมาก แต่ก็ไม่ได้รวยขนาดนั้น เขาอดกลืนน้ำลายไม่ได้

เนี่ยเฟิงรู้ว่าหลู่เปิ่นเหว่ยได้หยั่งเชิงตนเองอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่เริ่มอัปโหลดเขาก็ได้ตรวจสอบตัวตนของเขาแล้ว

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า หลู่เปิ่นเหว่ยน่าจะยืนยันตัวตนของเขาได้แล้ว แม้แต่สีหน้าท่าทางก็ไม่อาจเก็บซ่อนเอาไว้ได้

นี่คือผลลัพธ์ที่เนี่ยเฟิงต้องการ

“คุณเฮนรี่ จะว่าไปแล้วทางผมก็มีของดีอยู่เหมือนกัน อยากให้คุณได้ดู!”

ตามที่คาดไว้ หลู่เปิ่นเหว่ยไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป ตกปลาตัวใหญ่เช่นนี้ได้ ทำไมเขาจะไม่ตื่นเต้นล่ะ? เขากำหมัดแน่น มองเนี่ยเฟิงด้วยดวงตาที่สดใส

“เอ๊ะ? คุณจะมีของดีอะไรได้?” คำพูดนี้ของเนี่ยเฟิงทำให้หลู่เปิ่นเหว่ยรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย

“ผมรู้ว่าคุณเฮนรี่ผ่านประสบการณ์รู้เห็นมามาก แต่ของสิ่งนี้คุณน่าจะไม่เคยเห็นมาก่อน อีกอย่างมันมีระดับสูงกว่ายายืดอายุของคุณมาก คุณตามผมมาสิ”

ตอนนี้หลู่เปิ่นเหว่ยกินไม่ลงแม้แต่ข้าว เขามองเนี่ยเฟิงอย่างเป็นกังวล

หลังจากที่เนี่ยเฟิงรู้ว่าท่านจิ่วถูกสังหาร ผู้คนจำนวนมากในเมืองหยางเฉิงก็ตื่นตระหนก รวมทั้งหลู่เปิ่นเหว่ยด้วย เขาย่อมหวาดกลัวแน่นอน มันจะดีที่สุดถ้าเขาสามารถหาผู้หนุนหลังที่ดีกว่านี้ได้

และการปรากฏตัวของเนี่ยเฟิงตรงหน้า ก็เท่ากับเป็นการให้โอกาสเขาไม่ใช่หรือ?

“คุณพูดแบบนี้มันน่าขันจริงๆ มีของสิ่งใดบนโลกนี้ที่ผมไม่เคยเห็นบ้าง?”

เนี่ยเฟิงเลิกคิ้ว เขาคลึงแหวนราคาแพงที่อยู่บนนิ้ว “ถ้าอย่างนั้นผมจะไปดูกับคุณเป็นการให้เกียรติ แต่คุณต้องรู้ว่า จุดจบของการหลอกลวงผมนั้นไม่ดีนะ”

หลู่เปิ่นเหว่ยรีบพยักหน้าอย่างไม่ลังเล เห็นภาพเขาพาเนี่ยเฟิงมาถึงห้องลับ

“นึกไม่ถึงเลยว่าในห้องทำงานของคุณจะยังมีทิวทัศน์งดงามดุจดังอีกโลกหนึ่ง อำพรางได้ดีมาก”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย

“ถึงอย่างไรสิ่งที่ควรปกป้องคือสมบัติล้ำค่า แน่นอนเราควรเก็บซ่อนมันไว้”

เนี่ยเฟิงเริ่มรู้สึกสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ “ถ้าอย่างนั้นผมก็อยากจะดูว่าสมบัติล้ำค่าที่คุณพูดถึงคืออะไรกันแน่”

“ของสิ่งนี้ให้เพียงคุณเฮนรี่ตามผมไปดูได้เพียงคนเดียวเท่านั้น บอดี้การ์ดและแฟนสาวของคุณไม่สามารถไปด้วยได้”

หลู่เปิ่นเหว่ยพูดพลางมองไปที่บอดี้การ์ดสองคนที่อยู่ข้างหลังเนี่ยเฟิงและหมิงอี๋หาน

เฟยหลงและหม่างซือลุกขึ้นยืนพร้อมกัน “คุณเฮนรี่ มันอันตรายเกินไป คุณไม่สามารถเอาชีวิตไปเสี่ยงได้”

“คุณนี่ใจแคบจัง ให้ผมทิ้งบอดี้การ์ดเอาไว้ข้างนอกแล้วตามคุณเข้าไป ถ้าคุณอยากฆ่าปิดปากผม มันจะไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ?”

สีหน้าของเนี่ยเฟิงปรากฏความระแวดระวังขึ้นมาทันที

หลู่เปิ่นเหว่ยส่ายหน้าซ้ำๆ “ไม่ใช่ ก็แค่...”