บทที่ 483 แย่งกันเฮโล

หวางปินตื่นตกใจอย่างมาก ก็เหมือนเช่นดั่งฟังผิดไปแล้ว เขาซักถามทันทีอีกว่า “ตกลงว่านี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ล่ะ? คุณพูดอะไรผิดไปแล้วใช่หรือไม่ เป็นไปได้ยังไงที่จะถอนหุ้นล่ะ!”

“ฉันไม่ได้พูดผิด เมื่อกี้โทรศัพท์ที่พวกเขาโทรมาถึงแผนกเลขาธิการแต่ละคนต่อๆกัน บอกว่าไม่ว่ายังไงล้วนจะถอนหุ้น อีกทั้งวันหลังล้วนจะไม่ลงทุนกับบริษัทของพวกเราอีกแล้ว ยังมีหุ้นส่วนที่ร่วมกิจกรรมกับพวกเราเหล่านั้นล้วนจะยกเลิกสัญญาไปหมดเช่นกัน!”

ในเวลานี้มือถืออีกเครื่องหนึ่งของหวางปินดังขึ้นอีกแล้ว ในปัจจุบันนี้หวางปินล้วนตกอยู่ในสภาพอึดอัดไปแล้ว แต่เขายังคงหยิบมือถือขึ้นมารับสาย อยู่ในเวลานี้แผนกธุรการบอกกับหวางปินอีกว่า สัญญาการร่วมกิจกรรมที่พวกเขาคุยกันไว้เดิมทีได้ตกลงกันอย่างดีแล้ว แต่ปัจจุบันนี้บุคคลที่จะร่วมกิจกรรมบอกว่าไม่ร่วมกิจกรรมอีกแล้ว

“นี่ก็แปลกประหลาดมากเกินไปจริงๆเช่นกัน แป๊บเดียวหุ้นส่วนสิบกว่าคนก็บอกว่าไม่ร่วมกิจกรรมแล้ว!”

“ประธานหวางทำยังไงดีล่ะ!”

เสียงเรียกว่าประธานหวางเสียงนี้เรียกจนหน้าผากหวางปินเหงื่อไหลออกพรั่กๆ เป็นไปได้ยังไงที่จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้น?

เขาตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูกจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิงที่อยู่บนเวที และในเวลานี้บนเนี่ยเฟิงใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่สวยสดงดงามเหลือเกินออกมาหนึ่งที ในเวลานี้คนทั้งหลายก็รู้สึกขนหัวลุกเช่นกัน

“ดูลักษณะท่าทีพวกคุณเหมือนยังไม่ค่อยเชื่อ งั้นก็คนถัดไปเถอะ”

เนี่ยเฟิงพูดจบดีดนิ้วอีกที ต่อจากนี้ประธานกรรมการยักษ์ใหญ่อีกคนหนึ่งที่เป็นหนึ่งในลิ่วซานเหมินก็ได้รับสายเช่นกัน อีกทั้งเนื้อหาที่ได้รับกับของหวางปินไม่ต่างกันมาก เขาตื่นตระหนกจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง แต่ปัจจุบันนี้เรื่องที่เขาต้องจัดการยากยิ่งจัดการยาก!

ในเวลานี้เนี่ยเฟิงอยู่บนเวทียิ้มแต่ไม่พูด เพียงแต่ทุกการดีดนิ้วของเขาก็จะมีอาณาจักรธุรกิจการค้ายักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งเกิดเรื่อง ก็เหมือนดั่งแผ่นดินไหวที่น่ากลัวในครั้งหนึ่ง ส่วนผู้ชายที่อยู่ต่อหน้าคนนี้คือจับกุมปุ่มกดของแผ่นดินไหวไว้

เมื่อกี้คนเหล่านี้ยังยโสโอหังอย่างยิ่ง รู้สึกว่าเนี่ยเฟิงเพียงแค่สร้างสถานการณ์ขู่ขวัญตบตาเท่านั้น แต่ตอนนี้พวกเขาไม่กล้าคิดเช่นนี้แล้ว จ้องมองลักษณะท่าทีของเนี่ยเฟิงที่มั่นใจในตนเองเต็มเปี่ยม พวกเขาล้วนหวาดกลัวจนแขนอ่อนขาอ่อนแล้ว นั่นเป็นเป้าหมายที่พวกเขาฟันฝ่ามาทั้งชีวิตจึงจะได้ แต่ปัจจุบันนี้กลับถูกคนคนหนึ่งดีดนิ้วหนึ่งทีก็ทำลายแล้ว นี่ตกลงว่าเป็นเรื่องอะไรกันแน่ล่ะ?!

เนี่ยเฟิงดีดนิ้วหกทีอย่างเบาๆ และลิ่วซานเหมินที่ดังทั่วทั้งเมืองซานเจียงก็ใกล้จะล้มละลายอยู่ภายในเวลาสั้นๆไม่กี่วินาที

ในเวลานี้หลันเฟิงหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆก็ได้ใช้สายตาที่เหลือเชื่อจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่ หลันเฟิงหลิงรู้ถึงความน่ากลัวของสำนักมังกรทั้งรู้ถึงความร้ายกาจของสำนักมังกรเช่นกัน แต่ว่าหลันเฟิงหลิงยังคงมั่นใจในตนเองมาก รู้สึกว่าเนี่ยเฟิงน่าจะไม่มีทางที่จะทำให้กระเทือนถึงห่วงโซ่ธุรกิจการค้าของพวกเขาเส้นทางนี้ แต่นึกไม่ถึงเนี่ยเฟิงถึงขนาดสามารถทำถึงขั้นนี้ได้!

หกอันดับยักษ์ใหญ่ใกล้จะล้มละลายอยู่ภายในเวลาเดียวกัน นี่ทำให้ทั้งวงการธุรกิจล้วนสั่นระริกนะ!

“คุณรู้หรือไม่ว่าคุณทำอะไรอยู่! นี่จะทำให้เศรษฐกิจทั้งหมดพังทลาย คนที่อยู่ข้างบนเป็นไปไม่ได้ที่จะให้คุณทำเช่นนี้ล่ะ!”

หลันเฟิงหลิงกำกำปั้นอย่างแน่น เป็นเพราะว่าเศรษฐกิจเหล่านี้เกี่ยวข้องถึงทั่วประเทศนั้นเอง ดังนั้นหลันเฟิงหลิงจึงมีความมั่นใจในตนเองเช่นนี้ แต่การกระทำของเนี่ยเฟิงแบบนี้ล้วนไม่สนใจไยดีถึงวงการธุรกิจ! เขากล้าได้ยังไงล่ะ?!

“คุณนายหลัน ตอนนี้คุณเริ่มรู้สึกว้าวุ่นแล้วเหรอ?”

เพราะว่าคนที่อยู่ใต้เวทีล้วนวุ่นวายจนเละเป็นโจ๊กแล้ว ดังนั้นการพูดคุยกันของเนี่ยเฟิงกับหลันเฟิงหลิงก็ไม่มีคนได้ยินเช่นกัน และในเวลานี้หลันเฟิงหลิงก็สูญเสียความงดงามไปแล้วด้วย เดิมทีได้รับชัยชนะอย่างมั่นใจอยู่ แต่ปัจจุบันนี้เธอกลับกลายเป็นฝ่ายถูกกระทำมากๆ

“นี่ก็ไม่ควรกล่าวโทษเช่นกัน ถึงยังไงตั้งแต่แรกคุณก็รู้สึกว่าคุณจะชนะ แต่ว่าผมยังคงต้องขอเตือนคุณสักคำ อวดดีถือดีไม่มีดี”

เนี่ยเฟิงยิ้มจนหางตางอ หกอันดับยักษ์ใหญ่ปัจจุบันนี้ตกอยู่ในความตื่นกลัวแล้ว และพวกนักธุรกิจอื่นๆล้วนได้รับสายเหมือนกันเช่นกัน พวกเขาจะไม่หวาดกลัวได้ยังไงล่ะ?

ในเวลานี้เนี่ยเฟิงยกมือขึ้นอีกแล้ว พูดอย่างไม่รีบไม่ร้อนอยู่ว่า “ผมสามารถให้ทางออกพวกคุณทางหนึ่ง พวกคุณถอนตัวออกจากหอการค้าทั่วไปอาจจะยังมีทางรอด มิฉะนั้นก็มีเพียงแค่ทางตายทางเดียวแล้ว”

พอเนี่ยเฟิงพูดคำนี้ออกมา คนทั้งหลายล้วนพุ่งไปยังเวที ล้อมรอบหลันเฟิงหลิงไว้