บทที่ 522 คุณแพ้แล้ว

“หวางต้าฉิว！รีบลุกขึ้นสิ！”

ทุกคนตะโกน หวางต้าฉิวเห็นว่าทุกคนใช้สายตาที่โมโหมองตนเอง เขาก็ก้มหน้า และคิดว่าตนเองขายขี้หน้ามาก！

ความรู้สึกแบบนี้ เขาไม่เคยมีมาก่อน ก่อนหน้านี้เขามีตำแหน่งสูงเหนือใคร มีแต่คนมาคอยประจบสอพลอ มีหรือจะเหมือนตอนนี้?

แต่ตอนนี้ พวกนั้นมองตนเองด้วยสายตาโมโห หวางต้าฉิวก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เขามองเนี่ยเฟิง ตอนนี้เนี่ยเฟิงก็มองต่ำลงไปมองที่เขา สายตาคู่นั้นเย็นชา ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกอะไร

ตอนนี้หวางต้าฉิวรู้สึกว่าตนเองเหมือนตกลงไปเหวลึก เขารู้สึกว่าใจตนเองสั่นมาก คนคนนี้ไม่ใช่คน แต่เป็นปีศาจที่ผุดออกมาจากขุมนรกงั้นหรือ?

จริงๆ แล้วหวางต้าฉิวเป็นทหารกองหนุนของทหารพันธมิตร ยังไม่ได้เข้าไปในกองทหารพันธมิตรจริงๆ แต่เพราะว่าเขามีความสามารถโดดเด่น ดังนั้นเลยมักถูกมองว่าเก่ง

ดังนั้นหวางต้าฉิวก็เลยได้สัมผัสกับสงครามเป็นตายมาหลายครั้ง แม้แต่ในสงคราม หวางต้าฉิวก็ไม่เคยรู้สึกกลัวเลย เขามีหัวใจที่กล้าหาญดั่งเสือ

หวางต้าฉิวก็รู้สึกว่าตนเองมีความกล้ามากเหมือนกัน ไม่มีใครสามารถทำอะไรเขาได้ และไม่มีใครทำให้เขารู้สึกกลัวได้ แต่ตอนนี้หวางต้าฉิวได้รับรู้แล้ว ว่าอะไรที่เรียกว่าความกลัว

การจับจ้องแห่งความตายนั้น ราวกับเขาสามารถตายได้ในทุกวินาที

หวางต้าฉิวและเนี่ยเฟิงประลองกันแค่สองกระบวนท่า ครั้งแรกเนี่ยเฟิงโจมตีเขา กระดูกข้อมือทั้งสองข้างของเขาก็แตกละเอียด ครั้งที่สองเขาโจมตีเนี่ยเฟิง เดิมทีเขายังมีความมั่นใจว่าจะชนะ แต่ก็ถูกเนี่ยเฟิงเล่นงานจนสิ้นท่าเสียนี่！

เนี่ยเฟิงไม่ได้ออกหมัดมาเลย ก็ทำให้เขาแพ้ได้แล้ว

หวางต้าฉิวจะมีความกล้าที่ไหนไปสู้อีกได้ ต่อให้มีสายตาจับจ้องเขาอยู่ที่ลานประลองนั้นก็ตาม แต่หวางต้าฉิวไม่มีความกล้าแล้วจริงๆ

เขากลัวตาย ความกลัวนี้มันได้ผุดขึ้นมาในใจของเขา เขาไม่อาจจะมองหน้าของเนี่ยเฟิงตรงๆได้ ได้แต่ก้มหน้าลง แล้วก็ค่อยพูดๆ พูดออกมาสามคำ “ผมยอมแพ้.......”

ใบหน้าของเนี่ยเฟิงก็เผยรอยยิ้มที่สดใสออกมา ราวกับมีลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ให้ความรู้สึกถึงช่วงน้ำแข็งละลายในฤดูใบไม้ผลิ “ไอ้หนุ่ม คุณทำถูกแล้ว นี่เป็นการตัดสินใจที่ถูกที่สุดในชีวิตคุณ”

เนี่ยเฟิงสะบัดฝุ่นบนเสื้อผ้าตนเอง แล้วก็หันไปมองกรรมการผู้ตัดสิน แต่ตอนนี้กรรมการผู้ตัดสินก็กำลังอึ้งจนพูดอะไรออกมาไม่ออก

กรรมการผู้ตัดสินก็เลียรมฝีปากที่แห้งกร้านของตนเอง แล้วประกาศว่า “เนี่ยเฟิงชนะ！”

แล้วเนี่ยเฟิงก็เดินลงเวทีไปอย่างภูมิใจ เขาเดินไปทางพานฉางอัน แล้วก็ยื่นมือออกมา “เอาโทรศัพท์มาคืนพี่ได้แล้ว”

พานฉางอันก็ค่อยๆ เอาโทรศัพท์คืนเขาไปอย่างมีมารยาท จากนั้นเนี่ยเฟิงก็เดินไปหาลิซ่า แล้วเขาก็พูดอย่างยิ้มไม่หุบว่า “เหมือนว่าจะชนะแล้ว”

ลิซ่าก็ยิ้มแบบมีเลศนัย “ไม่ใช่เหมือนจะชนะ แต่คุณชนะแล้ว ฉันรู้ว่าคุณลงเดิมพันไปด้วย100ล้าน เดี๋ยวสักพักมาหาฉันที่ห้องทำงานประธานนักเรียนแล้วกัน”

ลิซ่าพูดจบ ก็เดินลงที่นั่งผู้ชมไป แล้วเธอก็เหลือบไปมองหวางต้าฉิวที่ยืนนิ่งอยู่บนเวที แล้วก็พูดว่า “ยกเลิกชมรมเทควันโดเสีย”

ถึงแม้หวางต้าฉิวจะมีพื้นที่ใหญ่อย่างวิทยาเขตA แต่ว่าพวกนี้อยู่ภายใต้การดูแลของสภานักเรียน แต่ทางสภานักเรียนมีอำนาจตัดสินว่าใครมีความสามารถหรือไม่ จากนั้นก็คิดค่าเช่าที่

บางคนก็ได้เช่าฟรีๆ

หวางต้าฉิวได้ยินลิซ่าพูดแบบนี้ เขานั่งลงไปที่บนเวทีประลอง อย่างไม่สนใจความเจ็บปวดของตนเอง แล้วก็ร้องตะโกนว่า “ลิซ่า！คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ！”

“หือ? ทำไมล่ะ?” ลิซ่ายิ้มถาม

“ผมเป็นคนของทหารพันธมิตร！” ประเทศที่หวางต้าฉิวสร้างมาอย่างยากลำบาก จะพังไปแบบนี้ได้อย่างไร?

“บางทีตอนนี้อาจจะยังอยู่” ลิซ่าผ่อนหัวไหล่ แล้วก็เดินหน้าต่อไป ทิ้งไว้เพียงเรือนร่างอันเอวบางร่างน้อยชวนให้คนคิดลึก

หวางต้าฉิวแพ้ให้กับคนที่ไม่มีอำนาจใดๆ เลย คนคนนี้แทบจะไม่มีใครรู้ที่มาที่ไปเลยด้วยซ้ำไป