บทที่ 524 ปฏิเสธเธอ

“แน่นอน ทุกๆ คนคิดหาวิธีกันหัวแทบแตกเพื่อจะเข้าร่วมสภานักเรียน แต่ว่าสภานักเรียนคัดเลือกแบบเคร่งครัดมาก เรื่องเรียนไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุดของที่นี่ มาหาพรรคหาพวกถึงจะเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด”

พานฉางอันพูดถึงจุดนี้ แล้วก็มองเนี่ยเฟิงด้วยความกังวล เขาก็รีบพูดอธิบายว่า “พี่เฟิง พี่อย่าเข้าใจผิดไปนะพี่ ผมไม่ได้หมายความว่าที่มาอยู่กับพี่แบบนี้ แล้วจะเป็นการหาพรรคพวกนะพี่ แต่ว่านี่มันเป็นสังคมที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก.......”

“พี่รู้ว่าหมายความว่าอย่างไร ไม่ต้องอธิบายมากหรอก” เนี่ยเฟิงก็ไม่ได้สนใจอะไร มีคนคอยช่วยดูแลสิ่งของของตัวเอง ก็ถือว่าไม่น้อย พานฉางอันก็ถือว่าได้เป็นตัวเลือกที่ดีเลยทีเดียว

พานฉางอันก็ดีใจอยู่ลึกๆ เพราะว่าพานฉางอันรู้สึกว่าตนเองเลือกที่จะอยู่ถูกคนแล้ว

ถ้าเป็นคนอื่น ก็คงจะจัดการเขาไปแล้ว แต่ว่าเนี่ยเฟิงไม่ได้มีความคิดแบบนั้นเลย

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงห้องทำงานของประธานสภานักเรียน เนี่ยเฟิงมองดูอยู่ด้านนอก ก็รู้สึกว่าห้องทำงานนี้มันดูใหญ่มาก

“เนื่องจากประธานสภานักเรียนไม่ได้เรียกผม ดังนั้นผมก็เข้าไปไม่ได้ พี่เฟิง เดี๋ยวผมรอพี่อยู่ข้างนอกนะ！”

พานฉางอันมองเนี่ยเฟิงตาปริบๆ เนี่ยเฟิงก็พยักหน้าบอกเป็นความนัยว่าตนเองรู้แล้ว

เนี่ยเฟิงเพิ่งเดินไปถึงหน้าประตู คิดไม่ถึงว่าประตูมันจะเปิดออกเลย มีชายหน้าบึ้งมองมาทางเนี่ยเฟิง ราวกับว่าจะฉีกเนี่ยเฟิงให้แหลกเป็นเสี่ยงๆ

เนี่ยเฟิงก็จ้องตาหมอนั่น แล้วก็เดินตรงเข้าไป ที่นี่ถือว่าใหญ่โตโอ่อ่ามาก ดูแล้วไม่ค่อยเหมือนห้องทำงานเลย แต่เหมือนกับห้องโถงในยุคกลางมากกว่า

ประตูทางด้านหลังก็ถูกชายคนนั้นผิดลง ชายคนนั้นก็เดินมาข้างๆ เนี่ยเฟิง แล้วก็ใช้สายตาอันน่ากลัวจ้องมองเนี่ยเฟิง “ไก่อ่อนแบบคุณเนี่ยนะ?”

เนี่ยเฟิงแสหยะยิ้ม “พูดพล่อยๆ จะต้องชดใช้กับสิ่งที่พูดนะ”

“เหอะๆ ผมไม่รู้ว่าผมต้องชดใช้ด้วยอะไร แต่ว่าถ้าสู้กับไก่อ่อนแบบคุณ ผมไม่คิดว่าจะแพ้นะ！”

“เสี่ยวเฮย อย่าเสียมารยาทกับแขกคนสำคัญของเรา”

ในตอนนี้เอง ลิซ่าก็เดินออกมาจากอีกห้อง ตอนนี้เธอเปลี่ยนชุดเป็นกระโปรงพลีทสีดำ ดูแล้วน่าดึงดูดมาก เส้นผมสีน้ำตาลราวกับละอองน้ำตกนั้น ก็ปล่อยยาวลงมา เธอมองเนี่ยเฟิงด้วยสายตาชมดชม้อย “แขกของเราดูไปแล้วเหมือนจะอ่อนแอไม่เอาไหน แต่ว่าภายในกายกลับมีพลังเต็มเปี่ยม เป็นคนแบบที่ฉันชอบ”

เสี่ยวเฮยได้ยินลิซ่าพูดแบบนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เห็นเสี่ยวเฮยกำหมัดแน่น แล้วก็มองมายังเนี่ยเฟิง ราวกับเห็นศัตรู

“ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดอะไร แต่ว่าที่ผมมาที่นี่ก็เพื่อมาเอาเงินพนันของผม เมื่อครู่ผมลงเดิมพันไป100ล้าน ตามกฎที่บอกว่าจะให้5เท่า งั้นก็ต้องจ่ายมา500ล้านใช่ไหม?”

เนี่ยเฟิงพูดไป แล้วก็แบมือตนเองออกมา แล้วเข้าไปถามลิซ่า

ก็ยิ้มๆ จากนั้นก็พยักหน้าขึ้นเล็กน้อย เสี่ยวเฮยก็เหมือนกับหมาที่ฟังคำสั่งอย่างดี รีบเอาเครื่องรูดบัตรในมือตนเองไปให้ทันที “แน่นอน ในเมื่อคุณชนะแล้ว งั้นเงินที่พนันได้ ฉันก็จะให้คุณแน่นอน แต่ว่าไม่มีใครรู้เลยว่าคุณจะเป็นม้ามืดแบบนี้ ครั้งนี้คุณทำให้เจ้ามือของเราได้กำไรไม่น้อย”

ลิซ่าพูดไปด้วย แล้วก็กดจำนวนเงินลงใส่เครื่องรูดบัตรไปด้วย จากนั้นก็ยื่นออกไป

เนี่ยเฟิงก็หยิบเครื่องรูดบัตรมาอย่างไม่เกรงใจ แล้วก็รูดบัตรของตนเองไป จำนวนเงินก็เข้ามาในบัตรของเนี่ยเฟิงทันที แต่ว่าเงินพวกนี้ สำหรับเนี่ยเฟิงแล้วก็เป็นแค่เศษขยะ เนี่ยเฟิงไม่สนใจเลยด้วยซ้ำว่าในบัตรของตนเองจะมีเงินเท่าไร

“ไม่มีใครรู้ว่าผมจะเป็นม้ามืดงั้นหรือ? คุณก็เดาล่วงหน้าแล้วใช่ไม่หรือไง? ดังนั้นก็เลยลงเดิมพันฝั่งผมไป50ล้าน”

！