บทที่ 528 ไม่กลัวอำนาจ

เนี่ยเฟิงรู้นานว่าพวกเขามีปืนอยู่ในมือ เขาก็เลยรีบหลบไป

บนใบหน้าของหลุยส์ ก็ยิ้มอย่างบ้าคลั่ง แล้วก็ใช้สายตาหยอกล้อกับเนี่ยเฟิง ราวกับเห็นว่าเนี่ยเฟิงเป็นเหยื่อล่า

เนี่ยเฟิงนิ่งสงบ เขารู้ว่าที่นี่เก็บเสียงเป็นอย่างดี ดังนั้นด้านนอกจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

เขาหลบกระสุนไปหลายนัด คนพวกนั้นได้เอาเขาเป็นเหยื่อล่าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

หลี่สิ้นก็ปรบมือขึ้นมา “พี่ใหญ่！แบบนี้แหละพี่！จัดการมันเลย！จัดการมัน！”

เมื่อครู่เนี่ยเฟิงได้รู้สภาพด้านในนี้หมดแล้ว เขาใช้ความไวที่ไวที่สุด แล้วเข้าไปโจมตีด้านหลังของพวกนั้น

ถึงแม้อาวุธของพวกนั้นจะดี แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเนี่ยเฟิงจะไม่รู้วิธีการรับมือ

คนที่หลุยส์เตรียมไว้ เป็นมือปั้นชั้นดี ในสงครามก็มีดีไม่เบาเหมือนกัน

ใครจะรู่เล่าว่า พวกนั้นก็ยังตามเนี่ยเฟิงไม่ทันเลย เนี่ยเฟิงจัดการด้วยมือเปล่าไปหลายคน แย่งเอาผืนพวกนั้นมาได้ แล้วก็เล็งไปทีละคน ยิ่งถูกทุกคน

เมื่อครู่หลี่สิ้นยังสะใจอยู่เลย เพราะเขาคิดว่าตอนนี้เนี่ยเฟิงต้องได้เจอดีแน่ ใครจะรู้เล่าว่าเนี่ยเฟิงไม่เพียงไม่ได้เจอดี แถมยังสู้กลับมาได้อีก！

ตอนนี้เขาตกใจมาก แม้แต่หลุยส์ที่ยังบ้าคลั่งอยู่เมื่อครู่นี้ รอยยิ้มก็ค่อยๆ หายไปจากบนใบหน้าเขาเหมือนกัน

เนี่ยเฟิงหลบกระสุนของพวกเขาได้ และหลบการโจมตีของพวกเขาได้ เขาคนเดียวก็เหมือนกับทั้งกองทัพ คนพวกนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเนี่ยเฟิงเสียด้วยซ้ำไป

เนี่ยเฟิงใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที ก็จัดการคนถือปืนไปหลายคน ด้วยสีหน้านิ่งๆ

“ปัง！” เขายกผืนยิงออกไปอีก

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่วคาวเลือดจนฉุนจมูก ทำให้รู้สึกไม่ค่อยสบายจมูกเท่าไรนัก

หลุยส์เห็นศพที่นอนอยู่บนพื้น ก็ขมวดคิ้ว จากนั้นก็เบะปากพูดว่า “น่าเบื่อจริง”

เขาพูดจบ ก็ลุกขึ้นจะกลับออกไป

หลี่สิ้นก็รีบเดินตามไปด้วย

“ในเมื่อคุณทำของของผมเสียหาย ก็ควรจะขอโทษหน่อยไหม? จะกลับไปแบบนี้ มันเสียมารยาทไปหน่อยหรือเปล่า?” เนี่ยเฟิงไม่คิดจะปล่อยตัวก่อเรื่องไป

หลุยส์ผ่อนหัวไหล่ “เอาเถอะน่า มึงก็รู้ว่ากูเป็นใคร พ่อกูเป็นถึงทหารระดับสูงของพันธมิตรที่หนึ่ง หนักเบาแค่ไหนมึงก็ลองคิดดูเอาเองเถอะ”

เพราะฐานะของตนเอง หลุยส์ก็เลยวางอำนาจบาตรใหญ่ เพราะว่าหลุยส์ไม่คิดว่าคนพวกนี้จะลงมือกับตนเอง

ในใจของหลี่สิ้นก็กลัวมาก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังรู้สึกว่าโชคดี ที่ตนเองมาประจบหาที่พึ่งดีๆ แบบนี้ ต่อให้ไปมีเรื่องกับคนเก่งๆ แบบเนี่ยเฟิง เขาก็สามารถผ่านไปได้！

“ผมไม่รู้หรอกว่าพ่อคุณเป็นใคร และก็ไม่อยากรู้ด้วย”

เนี่ยเฟิงหน้านิ่ง แล้วก็ลั่นไกปืน แล้วกระสุนยิงเข้าไปที่ขาของหลุยส์！

หลุยส์ร้องโอย แล้วล้มลงที่พื้น เขาเอามือจับขาตนเอง แล้วมองเนี่ยเฟิงอย่างไม่เชื่อสายตา ทำไมมันถึงกล้ายิงได้?

“มึงรู้ไหมว่า ทำร้ายกูแล้วจะมีผลอย่างไร? ไม่ว่ามึงจะเป็นคนที่ไหน！เป็นใคร！พ่อกูก็จะทำให้มึงตายอย่างไร้ที่ฝัง！”

หลุยส์ถูกเยินยอตั้งแต่เด็ก จะเคยเจอเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?

ทุกครั้งที่เขาทำ “เรื่องชั่ว” จบ ก็ล้วนมีคนมาขอโทษเขา เพราะว่าพ่อของเขาเป็นทหารระดับสูงของพันธมิตร ดังนั้นเลยไม่มีใครกล้าทำอะไรเขา！

แต่ครั้งนี้เนี่ยเฟิงกลับมาหาเรื่องในถ้ำเสือเสียนี่！

“มึงตายแน่！มึงต้องตายแน่ๆ ！” หลี่สิ้นลืมตาโต แล้วยกนิ้วชี้ไปยังเนี่ยเฟิง ถึงแม้ตอนนี้เขาจะกลัวมาก แต่พอนึกว่ามีหลุยส์ช่วยถือหางให้ตนเองอยู่ เขาจะกลัวอะไรอีก?