บทที่ 533 การแย่งชิงกันระหว่างผู้หญิงสองคน

เนี่ยเฟิงรู้สึกสนใจกับท่าทางของอลิซที่พยายามจะอธิบายมาก อลิซรู้ฐานะของตัวเอง เนี่ยเฟิงไม่อยากแกล้งเธอ จึงพูดอย่างยิ้มๆไปว่า

“เอาล่ะ ฉันไม่แกล้งเธอแล้ว ฉันล้อเธอเล่นน่ะ ฉันไม่อยากสร้างสมาคมของตัวเองอะไรทั้งนั้น ฉันมาที่นี่เพื่ออยากตั้งใจเรียนเท่านั้น”

ในตอนเริ่มแรกอลิซไม่สามารถหาเรื่องพูดคุยกับเนี่ยเฟิงได้ คิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะหาทางลงให้เธอได้ อลิซจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เป็นเรื่องแปลกจริงๆ ฉันไม่เคยได้ยินเลยนะว่ามีคนมาที่นี่เพื่อตั้งใจเรียนหนังสือ”

ในตอนที่อลิซเตรียมจะพูดคุยกับเนี่ยเฟิงอยู่นั้น ก็มีเงาร่างหนึ่งค่อยๆเดินเข้ามา

ขาตรงเรียวยาวคู่นั้น ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งสวมชุดเดรสรัดรูปประดับเลื่อมสีดำ ซึ่งดูสะดุดตาเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟหลากสีสัน

อลิซรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เดิมทีเธอคิดจะคุยกับเนี่ยเฟิงดีๆ คราวนี้เป็นใครอีกล่ะ？

เธอเงยหน้าขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เห็นเข้ากับลิซ่า ใบหน้าของลิซ่ามีการแต่งหน้าอย่างงดงาม การแต่งกายของเธอในวันนี้ก็ไม่เหมือนกับเธอ ตอนนี้ทั้งตัวของลิซ่าเปล่งประกายออร่าของ“ผู้หญิงเลว”ออกมา

“ถ้าไม่เป็นอะไร ฉันขอนั่งข้างๆนายได้ไหม？”

“เป็น！”อลิซกอดแขนของเนี่ยเฟิงไว้อย่างไม่รู้ตัว เธอเหมือนกับกำลังประกาศความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอยู่

“ฉันไม่ได้ถามเธอสักหน่อย”

ลิซ่ายักไหล่ มองข้ามอลิซไปเลย แล้วนั่งลงข้างๆของเนี่ยเฟิง ร่างกายครึ่งหนึ่งของเธอแทบจะแนบสนิทไปที่บนตัวของเนี่ยเฟิง

หลังจากที่พานฉางอันเห็นฉากนี้แล้ว เขาก็กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

ถ้าจะพูดว่าอลิซเป็นดาวในโรงเรียน และเป็นคนที่ไม่ว่าใครๆก็ต่างหมายปอง ถ้าอย่างนั้นลิซ่าก็เป็นดอกไม้บนยอดเขาสูงที่ยากจะเอื้อมถึง

ความงามของลิซ่าก็เหมือนกับคลีโอพัตรา โดยเฉพาะดวงตาอันลึกล้ำคู่นั้น ลำพังแค่มองก็เหมือนจะถูกดูดเข้าไปยังไงอย่างนั้น

พานฉางอันเลียริมฝีปากอันแห้งผาก เขาสามารถสัมผัสได้ถึงเสน่ห์ที่โพยพุ่งออกมาจากร่างกายของลิซ่า สิ่งนี้สามารถทำให้ผู้ชายเกิดความพลุ่งพล่านได้

ถึงพานฉางอันจะอิจฉามากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่กล้าแสดงออกมา เพราะพานฉางอันรู้ดีว่าสังคมขนาดเล็กแบบนี้ อิทธิพลย่อมแข็งแกร่งที่สุดเสมอ ล้วนเป็นเป้าหมายของผู้อื่น

เมื่อครู่พานฉางอันสามารถคุยกับหญิงสาวคนอื่นๆได้แล้ว ในความเป็นจริงนั้นเขาอาศัยบุญบารมีของเนี่ยเฟิง

ถ้าหากไม่ใช่เนี่ยเฟิงก็คงเป็นไปไม่ได้ที่ตนเองจะคุยกับผู้หญิงเหล่านี้ได้ พานฉางอันรู้ดีว่าเนี่ยเฟิงเป็นผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง ตนเป็นเพียงแค่สุนัขจิ้งจอกที่แอบอ้างบารมีเสือเท่านั้น

ถึงพานฉางอันจะรู้สึกไม่สบายใจอย่างไร แต่เขาก็สลัดความคิดเช่นนี้ทิ้งอย่างรวดเร็ว พานฉางอันนึกฝันว่าในอนาคตเขาก็ต้องแข็งแกร่งเหมือนอย่างเนี่ยเฟิง！

เนี่ยเฟิงถูกสาวสวยสองคนกอดแขนทั้งซ้ายและขวา ซึ่งมันทำให้เขาอดนึกถึงอันน่ากับซาวาก่อนหน้านี้ไม่ได้ ที่พวกเธอทั้งสองคนต่างพากันหึงหวงเพราะตนเองแบบนี้ ตอนนี้พอมานึกๆดูแล้วก็ตลกดี

เนี่ยเฟิงไม่ได้แกะมือของพวกเธอออก เขาได้แต่หัวเราะแล้วถามขึ้นมาว่า“พวกเธอกอดแขนของฉันอยู่ จะให้ฉันดื่มเหล้ายังไง？”

“นายอยากจะดื่มเหล้า ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องใช้มือของนายเลยหนิ ฉันป้อนให้นายมันก็เหมือนกัน”

ลิซ่าพูดจบ ก็จับแก้วเหล้าที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมา เธอยื่นเหล้าออกไป ฉากนี้ทำให้อลิซโกรธมาก