บทที่ 535 คนที่ไม่ควรล่วงเกิน

หลังจากที่วิลเห็นพานฉางอันคุกเข่าลงกับพื้น เขาก็พูดอย่างไม่พอใจว่า

“เมื่อกี้ฉันพูดว่าอะไร ฉันบอกให้แกช่วยฉันเลียรองเท้าไง หรือแกไม่ได้ยินห้ะ？”

พานฉางอันมองไปที่รองเท้าหนังของวิล รู้สึกว่าศักดิ์ศรีของตนเหมือนจะถูกเหยียบย่ำไปแล้ว ความรู้สึกแบบนี้มันไม่ดีเลย

เขาไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย ประเด็นคือในผับเยว่สื้อคนเยอะมากจริงๆ ตอนที่พานฉางอันหันกลับมาเขาไม่ทันระวังอะไร ดังนั้นน้ำจึงถูกสาดไปที่บนตัวของวิล แต่เขาดันเป็นคนโหดร้ายที่สมควรเข้าไปยุ่งหรือล่วงเกิน

แต่เป็นเพราะพานฉางอันลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงถูกวิลสังเกตเห็น วิลยกเท้าขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเหยียบไปที่ศีรษะของพานฉางอัน

“แกคิดยังไงกันแน่？เมื่อกี้ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรอ？แกจะต้องเลียรองเท้าฉันให้เอี่ยมแล้วชดใช้เสื้อผ้าฉันซะ แกกล้าทำหูทวนลมกับคำพูดของฉันงั้นหรอวะ？”

เดิมทีวิลเป็นอันธพาลอยู่แล้ว เขาไม่มีทางให้พานฉางอันอยู่อย่างสงบสุข ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าพานฉางอันเป็นใคร แต่พอดูก็ทำให้รู้ว่าคนขี้ขลาดตาขาวแบบนี้ไม่ใช่คนอย่างพวกเขา

พานฉางอันกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ถ้าเขารู้ตั้งแต่แรกคงไม่ออกมาหรอก เขาอยู่ในหอพักมันก็ดีอยู่แล้ว ไม่ต้องถูกคนอื่นรังแกแบบนี้

พานฉางอันคิดว่าหลังจากที่ตนเองติดตามเนี่ยเฟิงแล้วตัวเองจะมีชีวิตที่ดีขึ้น แต่รองเท้าหนังของวิลยังคงเหยียบอยู่บนศีรษะของเขา เขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ในตอนนี้ได้ เนี่ยเฟิงจะเก่งยังไงมันก็เป็นเรื่องของเนี่ยเฟิง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ？พานฉางอันยังคิดอย่างไร้เดียงสาว่าตนเองจะหาที่พึ่งได้แล้ว

พานฉางอันก้มหน้าลงไป ดูท่าเขาจะเอาจริง เขาจะเลียรองเท้าให้วิลจริงๆ

ในตอนนี้เอง มีเสียงหนึ่งลอดผ่านเข้ามา“เสื้อบนตัวนายราคาสองล้านเหรียญหรอ？ฉันให้นายห้าล้าน แล้วนายก็รีบถอดเสื้อของนายออกมาซะ”

พานฉางอันเบิกตากว้าง อย่างเหลือเชื่อ เขารีบเงยหน้าขึ้นมามองไปที่เนี่ยเฟิง

เป็นไปตามคาด คนที่ยืนอยู่ข้างวิลคือเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงออกมาจากห้องน้ำก็เดินตรงกลับไปที่ที่นั่งวีไอพีทันที เมื่อได้ยินเพื่อของอลิซบอกว่าพานฉางอันไปเอาน้ำเย็น แต่ผ่านไปนานไม่กลับมาสักที เนี่ยเฟิงจึงเดินเข้ามาดู เขาเห็นฉากที่วิลรังแกพานฉางอันพอดี

ถึงจะพูดอย่างไรพานฉางอันก็เป็นลูกศิษย์ของเขา จะให้เนี่ยเฟิงทนเห็นลูกศิษย์ของตนเองถูกคนอื่นรังแกแต่ตัวเองกลับไม่ช่วยอะไรได้อย่างไร？แน่นอนว่าเนี่ยเฟิงต้องก้าวออกมาอยู่แล้ว

พอเนี่ยเฟิงได้ยินบทสนทนาของพวกเขาทั้งสองคนก็เรียงลำดับเหตุการณ์ได้ในทันที หลังจากที่พานฉางอันเห็นเนี่ยเฟิงก้าวออกมา แต่เขายังคงถูกเท้าของวิลเหยียบอยู่

“แกเป็นใครไม่ทราบ？เป็นเพื่อนของไอ้อ้วนนี่ใช่ไหม？ไม่งั้นทำไมแกต้องออกหน้าด้วย ยังจะสั่งให้ฉันถอดเสื้อออกมาอีก？”

วิลเลียไปที่ริมฝีปาก หมุดสีเงินเป็นประกายส่องสะท้อนอยู่ที่มุมปากของเขา“ดูท่าจะเป็นกาเข้าฝูงกา หงส์เข้าฝูงหงส์ คนที่เหมือนกันมารวมตัวกันอยู่ที่เดียวกันทั้งหมด”

พานฉางอันตัวสั่นเทา เมื่อนึกถึงฐานะของวิล พานฉางอันจึงรีบพูดขึ้นมาว่า“พี่เฟิง！พี่อย่าสนใจผมเลย ครั้งนี้ผมผิดเอง ผมไม่ควรสาดน้ำเย็นใส่วิล เขาลงโทษผมเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว！”

พานฉางอันไม่อยากทำให้เนี่ยเฟิงเดือดร้อน ถึงตอนนี้พานฉางอันจะกลัวมากแค่ไหน แต่เมื่อพานฉางอันนึกถึงเรื่องที่เนี่ยเฟิงล่วงเกินหลุยส์ ถ้าหากไปมีเรื่องกับวิลอีกคน นั่นก็เท่ากับการเป็นศัตรูกับคนสองคนไม่ใช่หรอ？

อีกอย่างก็แค่คุกเข่าเลียรองเท้าให้วิลเท่านั้น ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่ดูถูกคนมากแค่ไหน แต่จะเป็นไรไปล่ะ？

“ที่นี่แกมีสิทธิ์พูดได้งั้นหรอ？”

วิลหัวเราะอย่างเย็นชา เห็นเพียงแค่เขายกเท้าขึ้นมา กำลังจะใช้เท้าเตะพานฉางอันให้คว่ำ แต่เขากลับไม่ได้เคลื่อนไหวไปไหน เพราะเนี่ยเฟิงใช้ขาขวางเท้าของเขาไว้

วิลใช้สายอันตรายมองไปที่เนี่ยเฟิง“ไอ้ไม่รู้ผิดชอบชั่วดี ดูท่าแกคงคิดที่จะร่วมมือกับไอ้หมอนี่ต่อกรกับฉันสินะ？”

“นี่เป็นคนของฉัน ไม่ใช่ว่านายคิดอยากจะแตะต้องก็แตะต้องได้เลยนะ ถ้าเจียมตัวหน่อยก็รีบเอาเท้าของนายกลับไปซะ อย่ารังแกคนอื่นเกินไปนะ”

เนี่ยเฟิงใช้สายตาที่ไม่มีความเกรงกลัววิลแม้แต่น้อย เขามองไปที่วิลอย่างเยือกเย็น วิลไม่เคยได้รับการขู่เช่นนี้มาก่อน