บทที่ 537 นี่เป็นว่าที่สามีของฉัน

ตอนนี้ เนี่ยเฟิงได้รับการซักไซ้แล้ว

แน่นอนว่าไอลีนจะโยนความผิดให้กับเนี่ยเฟิง เพราะจากที่ไอลีนทำการสืบมาแล้วพบว่าเนี่ยเฟิงไม่ใช่คนที่มีอิทธิพลอะไร

เนี่ยเฟิงจึงต้องตกเป็นแพะรับบาป

เนี่ยเฟิงเคยเห็นการซักไซ้แบบนี้ เขาไม่ใส่อะไร เห็นเพียงแค่เขานั่งบนเก้าอี้ในห้องสืบสวน มองดูเครื่องจับเท็จที่อยู่บนโต๊ะ พวกเขาผ่านการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ ถึงจะพูดโกหกก็ไม่มีความเป็นไปได้ที่หัวใจจะเต้นเร็ว ดังนั้นเครื่องจับเท็จจึงไม่สามารถตรวจสอบอะไรออกมาได้ ว่าเขากำลังพูดโกหก

คนพวกนั้นซักไซ้เขาไปหนึ่งรอบ ถามว่าเมื่อวานเนี่ยเฟิงไปไหน เคยเห็นหลุยส์และคนอื่นไหม จัดการกับความแค้นระหว่างหลี่สิ้น เรื่องที่ชนะหวางต้าฉิวเรื่องเป็นมาอย่างไร

“ผมก็ไม่รู้ว่าหวางต้าฉิวอยู่ที่นี่สำหรับพวกคุณแล้วเขาเก่งขนาดไหน สรุปหลังจากที่ปะทะกับผมแล้ว ผมพบว่าหวางต้าฉิวไม่ได้เก่งกาจเหมือนที่เล่าขานกันมาเลย สำหรับหลี่สิ้น แน่นอนว่าผมเคยเห็นเขา หลี่สิ้นเป็นคนพาหวางต้าฉิวมาหาผมเอง”

ในตอนที่เนี่ยเฟิงพูดเรื่องพวกนี้ เครื่องจับเท็จที่อยู่บนโต๊ะไม่มีเสียงดังขึ้นแม้แต่น้อย

“ฉันสืบมาแล้ว ฉันรู้ด้วยว่านายได้รับหนังสือสงครามจากสมาคมเทพมรณะ？หลังจากนั้นนายก็เดินจากไปด้วยความโกรธ เดินจากออกมาไม่ถึงสิบนาที！”

ไอลีนตบโต๊ะอย่างเกรี้ยวกราด แล้วมองไปที่เนี่ยเฟิงด้วยความโกรธ

“แล้วยังไงล่ะ ใครก็ตามที่ถูกทำให้ห้องเละเทะแบบนั้น จะอารมณ์ดีได้ยังไง ผมไม่มีสิทธิ์โกรธอย่างนั้นหรอ？อีกอย่างนะ ผมเดินออกไปแค่สิบนาทีจะทำอะไรได้？”

“สำหรับคนที่มีความเร็วมากพอ เวลาสิบนาทีก็เพียงพอที่จะฆ่าคนคนหนึ่งแล้วล่ะ”

ตอนนี้ ภายในห้องสืบสวนมีเสียงดังลอดออกมา บุคคลรูปร่างใหญ่โตผลักประตูเข้ามา

คนผู้นั้นมองดูแข็งแรงมาก คิ้วและตาของเขาค่อนข้างเหมือนหลุยส์เลยทีเดียว ดูท่านี่จะเป็นพ่อของหลุยส์

“ผู้บังคับบัญชา！”

นายทหารที่กำลังนั่งสอบสวนเนี่ยเฟิงอยู่รีบลุกขึ้นยืนทันที แล้วทำความเคารพแจ็กสัน

เนี่ยเฟิงที่ดูออกว่าแจ็กสันไม่ใช่คนธรรมดา ทั้งตัวของเขามีรังสีแห่งความกดดันอย่างหนึ่งแผ่ซ่านออกมา

แจ็กสันพึ่งประสบความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกชาย เขาไม่มีอารมณ์มานั่งใจเย็น แต่แจ็กสันรู้ว่าคนที่ฆ่าลูกชายของตนเองจะต้องอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ เขาโกรธสมาพันธ์นักศึกษารวมถึงครูและผู้อำนวยการโรงเรียนในวิทยาเขตBมาก

ตอนนี้พวกเขาตัวสั่นงันงก ไม่กล้าเข้าใกล้แจ็กสัน เพราะพวกเขาพึ่งตกใจกลัวจากแจ็กสัน

แจ็กสันมองไปที่เนี่ยเฟิงด้วยความเย็นชา“แกใช่ไหม ที่เป็นคนฆ่าลูกชายฉัน！”

เนี่ยเฟิงยักไหล่“คุณครับ คุณต้องใส่ใจกับหลักฐานและเรื่องทุกอย่างนะครับ ไม่มีหลักฐานจะมาพูดปรักปรำคนอื่นแบบนี้ไม่ได้นะครับ”

แจ็กสันเดินมาที่โต๊ะสอบสวน ทหารสองนายที่อยู่ตรงหน้ารีบถอยให้เขาในทันที ตอนนี้แจ็กสันใช้ดวงตาอันโหดร้ายจ้องมองไปที่เนี่ยเฟิง“ฉันสืบมาแล้ว แกมาจากประเทศจีน ที่นั่นมีความเชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ หรือแกอาจจะใช้วิธีสกปรกอะไรก็เป็นได้！”

“ผมว่าคุณน่าจะดูหนังมากไปหน่อยมั้งหรืออ่านนิยายมากไปหน่อย อะไรคือเชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ คุณเห็นคนจีนที่ไหนเป็นศิลปะการต่อสู้จริงๆล่ะ？”

“เหอะๆ นี่ไม่แน่หรอกนะ ฉันเคยดูมาแล้ว คลิปที่แกต่อสู้กับหวางต้าฉิว ฉันให้ผู้เชี่ยวชาญวิเคราะห์มาทั้งคืน แกอย่าแก้ตัวไปหน่อยเลย！”

แจ็กสันคิดว่าเนี่ยเฟิงเป็นฆาตกร“ฉันรู้ว่าแกฉลาดแกมโกงมาก เพราะสถานที่ที่แกไปไม่มีกล้องวงจรปิดแม้แต่ตัวเดียว！อีกทั้งแกยังเช็ดรอยนิ้วมือที่กระบอกปืนทิ้งอีกด้วย？”

เนี่ยเฟิงยักไหล่“ผมยังคงพูดคำเดิม ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องให้ความสำคัญกับหลักฐาน ถ้าหากคุณมีหลักฐานพิสูจน์ว่าผมเป็นฆาตกร งั้นผมก็จะไปกับคุณอย่างว่าง่าย แต่ถ้าไม่มีหลักฐาน งั้นผมคงจะทำตามไม่ได้หรอกนะครับ”

แจ็กสันกำหมัดแน่น เห็นเพียงแค่เขากวักมือเรียกนายทหารสองคนที่อยู่ข้างๆ“ในเมื่อแกไม่ยอมรับว่าแกเป็นศิลปะการต่อสู้ งั้นฉันก็จะให้นายทหารสองคนที่เป็นลูกน้องฉันลองดู！”