บทที่ 578 จ้างตนเอง

“คนคนหนึ่งถ้าหากอยากจะแข็งแกร่งขึ้น อย่างงั้นความเร็วกับแรงพลังล้วนขาดแคลนไม่ได้ นอกจากต้องมีร่างกายที่แข็งแกร่งแล้ว ยังต้องมีสมองที่คล่องแคล่วว่องไวอีก”

เนี่ยเฟิงรู้ว่าคนเหล่านี้ไม่ได้เชื่อตนเองเต็มร้อย แต่นี่ก็ไม่เป็นไร เพราะถ้าหากว่าพวกเขาหน้ามืดตามัวติดตามตนเองไม่มีแนวคิดกับความเห็นของตนเองขนาดนั้นแล้วจริงๆล่ะก็ นั่นนี่ก็นับไม่ได้ว่าเป็นคนแล้ว

“ผมเปิดค่ายมวยแห่งนี้คืออยากจะสอนพวกคุณให้เรียกใช้ร่างกายของตนเองได้ยังไง เพราะว่าร่างกายของทุกคนล้วนมีจุดได้เปรียบกับเงื่อนไขที่แน่นอน ถ้าประยุกต์ใช้ได้ดีล่ะก็ งั้นก็สามารถที่จะช่วยพวกคุณอีกแรงหนึ่ง แต่พวกคุณต้องรู้ด้วยว่า ในโรงเรียนนี้หากอยากจะเข้าร่วมชมรมใดๆล้วนต้องเสียค่าสมัครนะ”

เนี่ยเฟิงตรงๆไม่อ้อมค้อม ศิษย์ทั้งหลายสบตากันหนึ่งที มีความตกตะลึงพรึงเพริดเล็กน้อย

“แต่ประธานโฆษณาที่ติดอยู่ข้างนอกของพวกคุณ ทั้งๆที่บอกว่าไม่เก็บค่าสมัครใดๆ ในเวลานี้ทำไมพูดว่าจะเก็บอีกแล้วล่ะ?”

ถึงแม้ว่าเงินเหล่านี้สำหรับคนมีเงินมากล่าวนับไม่ได้เป็นอะไร แต่ค่าใช้จ่ายที่เก็บอยู่ในโรงเรียนผู้ดีเมืองจันทร์ราคาแพงจริงๆ ไม่ใช่ใครล้วนสามารถแบกภาระขึ้นมาไหวเลย ถึงแม้ว่าพวกเขามีเงินแต่พวกเขาก็ไม่แน่ที่จะมีเงินมากๆจริงๆ

ค่าเทอมที่ราคาแพงทำให้พวกเขาเหนื่อยมากแล้ว ปัจจุบันนี้เพิ่มค่าสมัครอีกก้อนหนึ่ง ทุกคนต่างคนต่างอยากถอนตัวออก

แต่แน่นอนอยู่แล้ว มีบางคนที่หน้ามืดตามัวเสาะหาความเร็วกับแรงพลังไม่ได้เอ่ยปากอะไรเลย เพราะว่าพวกเขารู้สึกว่านี่สำหรับพวกเขามากล่าวนับไม่ได้เป็นอะไร

“ใช่ ไม่เก็บค่าสมัครจริงๆ แต่คนที่จะกลายเป็นลูกศิษย์ค่ายมวยเฉิงเฟิงของผม จะต้องฟังการวางแผนของผม พวกคุณต้องกลายเป็นกำลังแรงงานของผม”

เนี่ยเฟิงตรงๆไม่อ้อมค้อม ทุกคนสบตากันหนึ่งทีล้วนมีความตกตะลึงพรึงเพริดเล็กน้อย พวกเขาไม่รู้ว่าคำพูดของเนี่ยเฟิงนี้ตกลงหมายความว่าอะไรกันแน่

“นี่พวกคุณก็ไม่ต้องสนใจมากขนาดนั้นแล้ว ตอนนี้จะแจกหนังสือสัญญาให้ พวกคุณทำการฝึกอบรมตามอาจารย์ สิ่งที่ตรงกัน พวกคุณก็ต้องทุ่มเทกำลังแรงงานบ้าง แต่ผมให้สัญญาทำการฝึกอบรมไปหนึ่งสัปดาห์ก็มีผลลัพท์ที่เลิศล้ำแล้ว!”

ในเวลานี้พานฉางอันก็ติดตามเข้ามา สิ่งที่อยู่ในมือเขาคือหนังสือสัญญาที่ถ่ายเสร็จแล้ว ทุกคนคิดอยู่ว่ายังไงก็ไม่ต้องจ่ายเงินเพียงแค่ติดตามเนี่ยเฟิงไปทำงานเท่านั้น นี่ก็นับไม่ได้ว่าเป็นอะไร ดังนั้นพวกเขาก็เลยวางใจลง ต่างคนต่างเซนต์หนังสือสัญญาชุดนี้ ประเด็นหลักคือฉากที่เนี่ยเฟิงเอาชนะหวางต้าฉิวนั้น ทำให้ตื่นตะลึงมากเกินไปแล้ว ตอนนี้พวกเขายังจำได้อยู่

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นผมก็สาธิตสักรอบ ฝึกฝนร่างกายถึงสุดขีด จะได้มีแรงพลังและความแข็งแกร่งทรหดยังไง”

นี่ก็นับได้ว่าเป็นสวัสดิการที่ให้กับพวกเขาเช่นกัน แต่ก่อนพวกเขาเฟยหลงได้พบเห็นรู้จักมาก่อน ดังนั้นสามารถพูดได้ว่า เลื่อมใสศรัทธาต่อเนี่ยเฟิงอย่างสุดจิตสุดใจเหลือเกิน

สิ่งที่เนี่ยเฟิงเป็นจะมากกว่าที่พวกเขาจินตนาการเยอะเลย ทุกคนตั้งอกตั้งใจจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่ และในเวลานี้เนี่ยเฟิงไม่พูดแม้แต่คำเดียวเดินไปถึงหน้าโต๊ะที่อยู่ข้างๆ

โต๊ะตัวนี้เป็นโต๊ะหนังสือไม้มะฮอกกานีที่หนาแน่นมากๆ ยามปกติวางอยู่ที่นี่ให้คนงานพักผ่อนและทำงาน

หลังจากชมรมของพวกเขาหวางต้าฉิวถูกปิด นานขนาดนั้นแล้ว โต๊ะตัวนี้ล้วนไม่เคยมีคนเช็ดมาก่อน ดังนั้นข้างบนมากน้อยล้วนมีฝุ่นบางๆอยู่ชั้นหนึ่ง

แต่นี่ไม่เป็นไรเลย หลังจากเนี่ยเฟิงเดินเข้าไปกวักมือแล้วกวักมืออีกกับพวกสมาชิก พวกเขาล้อมรอบเข้ามาเป็นกลุ่ม

“ถ้าหากพวกคุณโจมตีโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวนี้ พวกคุณรู้สึกว่าโต๊ะไม้มะฮอกกานีนี้จะสร้างการกระทบกระเทือนให้กับพวกคุณแบบไหน และพวกคุณจะทิ้งร่องรอยแบบไหนไว้ล่ะ?”

เนี่ยเฟิงซักถามไปหนึ่งรอบ ปฏิกิริยาแรกของทุกคนก็คือมือทุบไปบนโต๊ะก็จะรู้สึกถึงความเจ็บปวด และโต๊ะตัวนี้แข็งมากเกินไปแล้วจริงๆ เป็นไปไม่ได้ที่จะทิ้งร่องรอยไว้ข้างบนล่ะ