บทที่ 579 งานเลี้ยง

รถที่เนี่ยเฟิงขึ้นเสี่ยวเฮยเป็นคนขับ หลังจากเสี่ยวเฮยเห็นเนี่ยเฟิงขึ้นรถแล้ว เคารพนบนอบพูดกับเนี่ยเฟิงว่า “คุณเนี่ย ที่พวกเราจะไปตอนนี้คือโรงแรมอัญมณี คุณหนูและนายท่านรออยู่ที่นั่นแล้ว”

สถานะแบบนี้ของเสี่ยวเฮยจะไม่สามารถปรากฏตัวตามสังคมได้ กล่าวโดยทั่วไปงานนัดพบปะงานชุมนุมผู้บริหารระดับสูง จะไม่พาบอดี้การ์ดเข้าไปด้วย พวกบอดี้การ์ดล้วนเฝ้ารออยู่ข้างนอก ถ้าหากข้างในเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นมา พวกเขาจะพุ่งเข้าไปเป็นกลุ่ม

กล่าวโดยทั่วไปจะไม่เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นมา เพราะว่ามาตรการรักษาความปลอดภัยของโรงแรมอัญมณีทำได้ดีมาก พูดได้ว่าแข็งแกร่งมากไม่สามารถตีให้แตกได้ การปกป้องรักษาละเอียดรอบคอบมาก ไม่ใช่ใครๆล้วนจะสามารถเข้าไปได้ ทุกคนที่เข้าไปล้วนต้องผ่านการตรวจสอบเป็นชั้นๆ ตรวจเช็คความปลอดภัยเป็นชั้นๆ อยากจะพกอาวุธเข้าไปจะเป็นไปไม่ได้นะ

แต่สำหรับเนี่ยเฟิงมากล่าว สิ่งเหล่านี้ยังเหมือนแค่การก่อตั้งแบบจอมปลอม เพราะว่าเนี่ยเฟิงไม่ต้องการของที่มีชื่อว่าอาวุธจริงๆ

เศษแก้วไวท์ชิ้นหนึ่งก็สามารถกลายเป็นอาวุธของเนี่ยเฟิงได้ เนี่ยเฟิงอยากจะฆ่าคนไม่จำเป็นต้องสลับซับซ้อนขนาดนั้น

เนี่ยเฟิงพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก เสี่ยวเฮยก็เลยขับรถออกไปเลย ถ้าหากเป็นเสี่ยวเฮยในยามปกติย่อมจะไม่พอใจมากแน่นอน เพราะว่าเสี่ยวเฮยล้วนไม่มีสีหน้าที่ดีอะไรให้กับเนี่ยเฟิงมาโดยตลอด เพียงแต่ครั้งก่อนเนี่ยเฟิงช่วยพวกเขาไว้ ช่วยลิซ่าไว้ ดังนั้นเสี่ยวเฮยก็เลยมองด้วยสายตาที่ทึ่งกับเนี่ยเฟิงแล้ว

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงโรงแรมอัญมณีแล้ว โรงแรมอัญมณีนี้เหมือนดั่งชื่อนี้จริงๆ ไม่ว่าในและนอกล้วนเปิดเผยใหญ่โตรโหฐานอยู่

เพียงแค่ดูล้วนทำให้คนรู้สึกมองเห็นก็หยุดชะงัก แต่สิ่งก่อสร้างแบบนี้อยู่ในเมืองจันทร์ทองคำมีมากมาย

ถึงยังไงเมืองจันทร์ทองคำทั้งถูกเรียกว่าเป็นสถานที่ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยทองคำคนมีเงินที่อยู่ในนี้มากเกินไปแล้วจริงๆ เพียงแค่มือข้างเดียวล้วนนับไม่ถ้วนเลยสักนิด เต็มทั่วทุกที่ และพ่อค้าที่ร่ำรวยเหล่านี้ทั้งแบ่งเป็นระดับชั้นต่างๆมากมายหลากหลาย บุคคลที่รวยชั่วข้ามคืนอยู่ที่นี่ไม่สามารถปรากฏตัวตามสังคมได้เลยสักนิด

คนที่มีเงินมีอำนาจมีความสามารถ ฝีมือแข็งแกร่งพอ จึงจะสามารถได้รับความเคารพจากคน

และเป็นเพราะว่าที่นี่ร่ำรวยมั่งคั่งนั่นเอง ดังนั้นมีคนมากมายไม่รู้อีโหน่อีเหน่ก็วิ่งมาที่นี่ อยากจะอาศัยสมองหรือว่าความสามารถของตนเองคว้าเงินก้อนใหญ่สักก้อนอยู่ที่นี่ มีบางคนทำสำเร็จแล้วจริงๆ มีบางคนกลับอยู่ที่นี่ต่อไม่กลับไปอีกเลย เพราะว่าที่นี่เคียงคู่ด้วยความตายและความร่ำรวยมีเกียรติ

เสี่ยวเฮยพาเนี่ยเฟิงขึ้นชั้นที่ยี่สิบสี่ของโรงแรมอัญมณีที่เป็นห้องจัดเลี้ยงที่ใหญ่มากๆแห่งหนึ่ง

ยังไม่ทันเข้าไปล่ะ เนี่ยเฟิงก็ได้กลิ่นหอมของดอกไม้อย่างหนึ่ง นอกจากนี้แล้ว ยังมีบอดี้การ์ดไม่น้อยเฝ้ารออยู่ข้างนอกแล้ว

บอดี้การ์ดเหล่านั้นใช้สายตาที่พิจารณาดูอย่างรอบคอบจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่ แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่หายไปในชั่วพริบตาเดียว เพราะว่าพวกบอดี้การ์ดไม่เพียงแค่ต้องจัดการการบุกรุกและก่อกวนจากโลกภายนอกเท่านั้น ยังต้องสังเกตคนเหล่านั้นที่มาเข้าร่วมงานเลี้ยงด้วย

เสี่ยวเฮยเข้าไปไม่ได้ ดังนั้นเนี่ยเฟิงต้องเข้าไปเอง

หลังจากเนี่ยเฟิงผ่านการตรวจเช็คความปลอดภัยแล้ว เดินตรงเข้าไปยังห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ และในเวลานี้ข้างในมีคนมากมายหลายหลากกำลังเต้นรำอยู่ในฟลอร์เต้นรำ ยังมีคนบางส่วนเจรจาหารืออยู่ข้างๆ ที่นี่แสงไฟแวววาว บนใบหน้าของทุกคนล้วนแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มที่เหมาะสม เพียงแค่พอดูให้ละเอียดจึงพบเห็นรอยยิ้มของคนเหล่านี้จะไม่ถึงนัยน์ตานะ ทุกคนล้วนแทบจะเหมือนกัน

พวกเขาเยินยอด้วยความประจบพูดคำพูดที่สวยงามกับฝ่ายตรงข้าม ชมเชยยกย่องพวกเขาอยู่ ตามความจริงนี่เป็นงานเลี้ยงที่จอมปลอมฉากหนึ่ง

การมาถึงของเนี่ยเฟิงไม่ได้ดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆเลย เขาดูแล้วก็เหมือนไอ้คนที่ไร้ชื่อเสียงคนหนึ่ง และที่นี่คนที่เหมือนเนี่ยเฟิงอย่างนี้มีมากมาย พวกเขาไม่ใช่ผู้ที่อยู่ตำแหน่งสูง ด้วยเหตุนี้ก็ไม่ค่อยมีคนสนใจ

เนี่ยเฟิงตามหาไปหนึ่งรอบ ก็ไม่เห็นลิซ่าเช่นกัน ดังนั้นเขาหาที่นั่งสักแห่งนั่งลงอย่างตามใจ อาหารของที่นี่ยังถือว่าไม่เลว เขาถือจานหยิบมาบางอย่าง ตามความจริงคนที่มานี่จะไม่กินอาหาร ในมือของทุกคนล้วนแทบจะถือไวท์หรือว่าแชมเปญ หรืออาจจะเป็นเครื่องดื่มแก้วหนึ่ง พวกเขาสร้างปาร์ตี้สนุกสนาน แสร้งทำเป็นซื่อ

เนี่ยเฟิงเพิ่งกินของหวานไปคำหนึ่ง รู้สึกยังไม่เลว ในเวลานี้มีเงากายหนึ่งปรากฏอยู่ต่อหน้าเขา

“เนี่ยเฟิงเหรอ?! คุณอยู่นี่ได้ยังไง เมื่อกี้ฉันยังคิดว่าตนเองมองผิดแล้วหรือไม่ ดังนั้นฉันตั้งใจเข้ามาทำให้แน่ใจสักหน่อย คิดไม่ถึงเป็นคุณจริงๆล่ะ คุณมานี่ได้ยังไงล่ะ? มีคนเชื้อเชิญคุณมาใช่หรือไม่?”

คนที่เจี้ยวๆจ้าวๆพูดอยู่นั้นไม่ใช่คนอื่นเป็นอลิซนั่นเอง เนี่ยเฟิงเงยหน้ามองเห็นอลิซ เธอสวมใส่ชุดราตรีสีเหลือง เห็นแล้วสวยงามสดใสสะเทือนใจ