บทที่ 584 หาเรื่อง

เนี่ยเฟิงเห็นพวกเขาทำงานอย่างรวดเร็ว เขาเหมือนจะไม่ค่อยพอใจ เหตุผลหลักคือเนี่ยเฟิงรู้สึกว่าความคืบหน้าของงานล่าช้า ดังนั้นพาเนี่ยเฟิงกวักมือใหญ่เรียกอีกครั้งก็เรียกวิศวกรมาอีกสิบกว่าคน วิศวกรพวกนี้เรียกราคาเนี่ยเฟิงเท่ากันทุกคน

นี่เป็นเงินก้อนที่ใหญ่มากๆ เรียกวิศวกรทำงานทีละสิบๆคน

ถึงในมือของเนี่ยเฟิงจะมีเงิน อีกทั้งเจ้าเมืองของเมืองจันทร์ทองคำยังร่วมลงทุนกับเนี่ยเฟิงด้วย แต่นี่มันสิ้นเปลืองเกินไปรึเปล่า อ้าปากปุ๊บก็จะเรียกวิศวกรมาทีละยี่สิบคน งานพวกนี้ไม่จำเป็นต้องใช้วิศวกรเยอะขนาดนี้ด้วยซ้ำ แต่เนี่ยเฟิงทำเพื่อเร่งความเร็ว เขาจึงไม่สนใจต้นทุน สิ่งนี้ไม่ใช่ใครก็สามารถทำได้

เดิมทีพานฉางอันอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อคิดๆดูแล้ว เรื่องจากนี่เป็นการตัดสินใจของอาจารย์ของตน เขาเป็นเพียงแค่ลูกศิษย์เท่านั้น จะพูดออกไปได้อย่างไร ดังนั้นพานฉางอันจึงกลืนคำพูดลงท้องไป ทั้งสามเดินมาที่คฤหาสน์ของเจ้าเมืองด้วยกัน หลังจากที่พานฉางอันนั่งลงมาก็อดที่จะเอ่ยขึ้นมาไม่ได้ว่า

“พี่เฟิงครับ ผมคิดว่าเราไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ รีบขนาดนั้น……งานพวกตกแต่งยังคงต้องการปรับปรุงสิ่งที่ดีอยู่แล้วให้ดีขึ้นไปอีก ถ้ารีบเดินไป ของที่ทำออกมาอาจจะไม่ละเอียดก็ได้นะครับ！”

เนื่องจากตอนนี้พานฉางอันก็เป็นผู้ถือหุ้นคนหนึ่ง เขาน่ะมีสิทธิ์ถาม

เนี่ยเฟิงรู้ดีว่าในใจของพานฉางอันกำลังกังวลเรื่องอะไร

“นายเสนอออกไปได้ดี อีกทั้งเรื่องที่นายพูดมาฉันพิจารณามาแล้ว แต่ในเมืองกู่ปามีประชากรห้าพันกว่าคน พวกเขายังต้องใช้ชีวิต เพื่อที่จะให้พวกเขาได้หารายได้เลี้ยงครอบครัวให้เร็วที่สุด ดังนั้นฉันเลยอยากเร่งสร้างเมืองอิลลูชั่น แบบนี้จะสามารถให้งานกับพวกเขาได้ ทำให้พวกเขามีรายได้สามารถทำให้ครอบครัวของพวกเขาร่ำรวยขึ้นมาได้”

พานฉางอันที่ได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกละอายใจมาก พานฉางอันคิดถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเองมาโดยตลอด คิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงสร้างเมืองอิลลูชั่นไม่ได้ทำเพราะเงิน จิตสำนึกของอาจารย์ไม่เหมือนกับคนอื่นเลยแม้แต่นิดเดียว

“ขอโทษนะครับอาจารย์ วิสัยทัศน์ของผมไม่กว้างเอง ผมเดินทางแคบไป ขอบคุณอาจารย์ครับที่ชี้แนะ！”