บทที่ 589 อัญมณี

เดิมทีรถที่โคนิกเซ็กก์ผลิตออกมาแพงอยู่แล้ว และเนี่ยเฟิงก็อยากได้รถรุ่นนี้ มีขายเฉพาะในพื้นที่เมืองจันทร์ทองคำ อีกทั้งยังมีจำนวนจำกัดสามคันเท่านั้น

รถรุ่นใหม่ที่โคนิกเซ็กก์ผลิตออกมานั้นทำจากวัสดุพิเศษ รถคันนี้สามารถส่องแสงเป็นประกายภายใต้แสงอาทิตย์ และสามารถสะท้อนแสงได้เหมือนกับเพชร ดังนั้นรถคันนี้จึงมีชื่อเรียกอย่างอื่นว่าอัญมณี

เพราะรถคันนี้ราคาสูงมาก เพราะฉะนั้นราคาขายจึงอยู่ที่หนึ่งร้อยล้านเหรียญ

เซลล์ขายรถที่ได้ยินว่าพานฉางอันอยากซื้อรถคันนี้ เขาจึงรู้สึกตกใจมาก

“ขอโทษนะครับคุณผู้ชาย เพราะรถอัญมณีคันนี้พึ่งเข้าร้านมาวันนี้ ตามกฎแล้ว รถโคนิกเซ็กก์จะถูกประมูลเมื่อมันมาถึงร้าน คนที่ให้ราคาสูงที่สุดถึงจะสามารถได้ครอบครองมันไปครับ”

ราคาหนึ่งร้อยล้านเป็นเพียงแค่ราคาขายผิวเผินเท่านั้น รถหรูคันนี้ส่วนใหญ่จะทำการประมูล เพราะมีคนจำนวนมากนิยมสะสมรถหรู ก็เหมือนกับรถสปอร์ตหรูคันนี้ที่ต้องนำไปประมูล ดังนั้นพวกเขาจึงให้ลองขับไม่ได้

ก่อนหน้านี้เนี่ยเฟิงเคยเดินทางไปหลายประเทศ เขาก็เคยได้ยินเกี่ยวกับความเคยชินเช่นนี้มาก่อน เนี่ยเฟิงจึงไม่สนใจอะไร กำลังครุ่นคิดว่าจะประมูลก็ประมูลไปสิ งั้นเขาไปซื้อรถอีกคันก็แล้วกัน

เขาไม่คิดจะร่วมประมูลด้วยหรอก ถึงอย่างไรสำหรับเขาแล้วรถก็ใช้มาขับเท่านั้น จะเก็บสะสมอะไรเขาไม่สนใจหรอก เขาชอบเก็บสะสมเครื่องบิน รถถัง เรือประจัญบานทหาร และเรือบรรทุกเครื่องบินมากกว่า

พานฉางอันหันกลับไปถามอย่างเขินๆ แล้วมองไปที่เนี่ยเฟิง พูดกับเนี่ยเฟิงด้วยความรู้สึกผิดไปว่า“พี่เฟิงครับขอโทษด้วยนะครับ เราไปดูรถคันอื่นกันเถอะครับ？”

ถ้าราคาขายหนึ่งร้อยล้านเหรียญ พานฉางอันยังพอควักออกมาจ่ายได้ เนื่องจากเนี่ยเฟิงให้ตนเองมาตั้งหนึ่งร้อยล้านเหรียญ แต่ถ้าหากประมูลล่ะก็ ราคาก็จะสูงขึ้นมาเรื่อยๆ พานฉางอันไม่มีปัญญาควักเงินจำนวนนี้ออกมาได้จริงๆ

เนี่ยเฟิงคิดแบบนี้เช่นกัน เขาจึงชี้ไปที่รถคันข้างๆ แล้วถามกับเซลล์ขายรถว่า

“มีรถอะไรที่สามารถซื้อได้เลยไหม ที่ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมประมูล”

“รถส่วนนี้สามารถซื้อได้ตามราคาที่เสนอเบื้องต้น ไม่จำเป็นต้องร่วมการประมูล แต่รถพวกนี้จะค่อนข้างธรรมดา”

เซลล์ขายรถเก็บรอยยิ้ม เดิมคิดว่าจะพบเข้ากับเศรษฐีใหญ่ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคนจน

ดังนั้นเซลล์ขายรถจึงพาพวกเขาไปสถานที่ที่ราคาค่อนข้างถูก แต่ถึงแม้จะราคาถูก รถพวกนี้ก็มีราคาหลายล้านไปจนถึงหลายสิบล้าน

ความเป็นจริงแล้วเซลล์ขายรถที่นี่ก็ไม่ใช่คนรวยอะไร เขาทำงานที่นี่เพื่อหารายได้เท่านั้น คนที่รวยจริงๆคือเถ้าแก่ที่เปิดแหล่งขายรถ

แต่เซลล์ขายรถก็ดูแปลกจริงๆ เขาทำงานที่นี่เคยเห็นคนรวยมามาก ดังนั้นเซลล์ขายรถจึงคิดว่าตัวเองก็เป็นคนมีฐานะเช่นกัน ด้วยเหตุนี้เขาจึงดูถูกคนที่ไม่มีเงินเหล่านี้เป็นพิเศษ

ถึงแม้เนี่ยเฟิงพวกเขาจะซื้อรถราคาหลายล้านหรือหลายสิบล้าน เขาก็สามารถได้รับเงินค่าคอมมิชชั่นที่สูงมาก แต่รถที่เข้าประมูล เขาจะได้รับค่าคอมมิชชั่นที่สูงกว่า

โดยปกติพานฉางอันจะค่อนข้างอ่อนไหว เมื่อก่อนเขาถูกนักเรียนในโรงเรียนกลั่นแกล้งมาก่อน ดังนั้นพานฉางอันจึงสังเกตสายตาของผู้อื่นเป็นพิเศษ พานฉางอันสามารถสังเกตได้ว่า ทัศนคติของเซลล์ขายรถแตกต่างออกไป ถึงแม้ในใจของเขาจะอึดอัดแค่ไหน แต่เขาก็ไม่สามารถพูดออกมาได้

ทั้งๆที่พวกเขามาใช้จ่าย แต่คิดไม่ถึงว่าจะถูกเซลล์ขายรถคนหนึ่งดูถูก นี่มันตลกเกินไปแล้ว

เนี่ยเฟิงไม่ได้สนใจอะไรมาก เพราะเนี่ยเฟิงไม่ใส่ใจกับสายตาของคนอื่น ขาเดินไปดูรถหลายคัน รถพวกนี้ไม่ได้ดูสวยงามเท่ารถอัญมณีที่เขาเห็นในแวบแรก

แต่รถบางคันก็ถือได้ว่าไม่เลวเลย เนี่ยเฟิงคิดจะไปลองขับดู