บทที่ 590 การเหยียดหยาม

คอนสแตนตินมองไปที่รอบๆรถอัญมณี หลังจากนั้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วกวักมือหาเซลล์ขายรถ เซลล์ขายรถจะกล้าไม่ทำตามได้อย่างไร เขาวิ่งเข้าไปหาอย่างประจบประแจง โค้งคำนับสอบถามคอนสแตนติน ว่าเขามีอะไรให้รับใช้

“รถคันนี้ไม่เลวเลย ฉันได้ยินมาว่ารถพึ่งมาถึง แล้วจะประมูลงั้นหรอ อย่าประมูลเลย เอากุญแจรถคันนี้ให้ฉันซะ ฉันจะเอา！”

เซลล์ขายรถได้ยินคอนสแตนตินพูดแบบนั้นก็รู้สึกลำบากใจมาก เพราะรถพวกนี้เป็นรถรุ่นที่มีจำนวนจำกัดต้องทำการประมูล นี่เป็นประเพณีไปแล้ว

นอกจากนี้ รถของโคนิกเซ็กก์เดิมทีเป็นรถที่สามารถพบเจอได้ แต่ไม่สามารถเรียกร้องมันมาได้อยู่แล้ว……

“ต้องขอโทษด้วยครับ เจ้าเมืองน้อย ผมไม่สามารถตัดสินใจได้ครับ ผมว่าคุณรอสักครู่นะครับเดี๋ยวผมจะโทรหาเถ้าแก่สักครู่แล้วผมจะรีบตอบกลับคุณนะครับ คุณว่าเป็นยังไง？”

เซลล์ขายรถกลัวว่าตัวเองจะพูดอะไรผิดจนทำให้คอนสแตนตินโมโห

เป็นไปตามคาดคอนสแตนตินถึงกับหน้ามืดดำขึ้นมาในทันที

“แกกล้าเสนอคำแนะนำงั้นหรอ หรือแกไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร？รถที่ฉันอยากได้ฉันยังไม่สามารถซื้อได้งั้นหรอ？อีกอย่างนะ งานประมูลในวันนี้ก็ไม่มีใครมา เพราะฉันบอกให้คนพวกนั้นห้ามมาแย่งรถกับฉัน！”

คอนสแตนตินมองไปที่เซลล์ขายรถอย่างเคร่งขรึม หน้าผากของเซลล์ขายรถมีเหงื่อผุดออกมา เขาอยากจะยื่นมือออกมาเช็ด แต่ก็ไม่กล้า กังวลว่าคอนสแตนตินจะโมโห

“ไอ้บัดซบ เจ้าเมืองน้อยของเราซื้อรถของพวกแกไปตั้งเท่าไร？หรือแกไม่รู้ห้ะ！ถ้ารู้ตัวเองก็รีบเอากุญแจออกมาให้ฉันซะ ไม่อย่างนั้นแหล่งขายรถของพวกแกก็อย่าเปิดมันอีกเลย！”

ลูกสมุนที่เห็นแบบนั้นจึงก้าวมาข้างหน้า แล้วเริ่มตะคอกเสียงดัง เนี่ยเฟิงพวกเขามองอยู่ไกลๆ รู้สึกว่าลูกสมุนคนนี้ตะโกนเสียงดังมาก

“เซลล์ขายรถคนนี้ปฏิบัติกับคนอื่นอย่างแบ่งแยกชนชั้น คิดไม่ถึงว่าจะถูกด่าขนาดนี้ ผมเห็นเขาถูกไอ้หมอนั่นถีบไปหนึ่งครั้ง ผมรู้สึกสะใจชะมัดเลย！”

พานฉางอันทำเสียงหึอย่างเย้ยหยัน เมื่อครู่พานฉางอันยังคิดอยู่เลย เซลล์ขายรถคนนี้ประจบใครอยู่กันแน่？ตอนนี้ดูท่าจะไม่ใช่คนดีอะไร！

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้ว เห็นว่าที่นี่บรรยากาศป่าเถื่อน เขาจึงคิดจะไปดูที่ร้านอื่น ถึงอย่างไรเขาก็มาซื้อแค่รถหนึ่งคันเอาไว้เดินทาง ขอแค่สมรรถภาพดีหน่อยก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องมาดูสีหน้าของใครที่นี่หรอก

“เราไปดูร้านอื่นกันเถอะ ที่นี่วุ่นวายจริงๆ”

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้ว เขากวักมือเรียกพานฉางอัน กำลังจะเดินออกจากประตูที่อยู่ข้างๆ แต่คิดไม่ถึงว่าลูกสมุนของคอนสแตนตินจะพาลเช่นนี้！

“พวกแกว่าใครวุ่นวายห้ะ！”

ลูกสมุนของคอนสแตนตินเท้าสะเอวแล้วชี้ไปทางเนี่ยเฟิงกับพานฉางอัน เดิมทีพวกเขาทั้งสองคิดที่เดินจากไป พอได้ยินลูกสมุนพูดแบบนั้น ทั้งสองจึงหยุดชะงักเท้าลง เนี่ยเฟิงมองไปที่ลูกสมุนคนนั้น

“ใครนั่งตามหมายเลขที่นั่ง ฉันก็ว่าคนนั้นนั่นแหละ”

คนอย่างเนี่ยเฟิงไม่ค่อยชอบหาเรื่อง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพอมีใครยั่วยุเขาแล้ว เขาจะไม่ตอบโต้กลับ

กลับกัน คนอย่างเนี่ยเฟิงมีแค้นก็ต้องชำระเดี๋ยวนั้นเลย เขาจะไม่รอให้ถึงวันที่สอง และจะไม่ให้คนพวกนี้อยู่อย่างสงบสุข

เนี่ยเฟิงเป็นคนที่ตาต่อตาฟันต่อฟัน ประเภทมีแค้นต้องชำระ

“นี่！ไอ้งั่งที่ไหนกันเนี่ย ถึงกล้ามาพูดกับฉันไม่ระวังปาก แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร！”

ลูกสมุนคนนั้นโกรธจนพุ่งตัวเข้ามาหาเนี่ยเฟิง รูปร่างของเขาเล็กๆ แต่คิดไม่ถึงว่าเสียงของเขาจะดังมาก