บทที่ 591 การแข่งขันคนทั้งสอง

“คุณถึงขนาดกล้าทำให้ผมอับอายขายหน้าเหรอ?!”

คอนสแตนตินบดฟันหลังบดแล้วบดอีกโมโหแทบตาย เขาโมโหจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่

“นี่สำหรับคุณมากล่าวก็คือทำให้อับอายขายหน้าเหรอ? คนทั่วโลกล้วนต้องรู้จักคุณคอนสแตนติน จึงนับได้ว่าเคารพต่อคุณเลยเชียวเหรอ? งั้นขอโทษจริงๆ ผมคนนี้ไม่ดีอย่างหนึ่ง คนที่ไม่สำคัญอะไรผมล้วนจำไม่ได้ตลอดกาล อย่างเช่นคุณ”

พานฉางอันอยู่ข้างๆกลืนน้ำลายอย่างลำบากหนึ่งที ก็มีเพียงแค่เนี่ยเฟิงจึงจะกล้าพูดคำพูดแบบนี้ออกมา ถ้าหากเป็นคนอื่นเห็นคอนสแตนติน พวกเขาย่อมจะหลบหนีอย่างแน่นอน ใครยังจะกล้ามาแส่หาเรื่องกับคอนสแตนตินถึงที่นี่ล่ะ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเชียวเหรอ?

เป็นอย่างที่คิดไว้คอนสแตนตินถูกเนี่ยเฟิงยั่วให้โกรธจริงๆ

พนักงานขายก็หวาดกลัวมากเช่นกัน รีบให้พวกเขาเนี่ยเฟิงไสหัวออกไป แต่ครั้งนี้เนี่ยเฟิงไม่คิดที่จะไปเลย เนี่ยเฟิงชี้ไปยัง Porsche Panamera คันนั้น ชี้แล้วชี้อีก

“ไม่ใช่เขาถูกใจรถคันนั้นเหรอ? ขอโทษจริงๆ ผมก็จะเข้าแข่งประมูลเช่นกัน”

เดิมทีคอนสแตนตินไม่ให้คนเหล่านั้นแข่งขันกับตนเองแล้ว แต่นึกไม่ถึงถึงขนาดเกิดเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง เห็นเนี่ยเฟิง คอนสแตนตินโมโหแทบตาย ไอ้คนนี้มีฝีมืออะไรมาแข่งขันกับตนเอง เขาดูแล้วก็ไม่เหมือนเป็นคนที่มีเงินคนหนึ่ง!

แต่คอนสแตนหมุนเปลี่ยนความคิดอีกว่า ถ้าหากไอ้คนนี้ไม่มีเงิน งั้นอีกสักครู่การประมูลเขาควักเงินออกมาไม่ได้ จะไม่ใช่ทำให้ผู้เชี่ยวชาญหัวเราะเยาะเอาเหรอ คอนสแตนตินนึกถึงจุดนี้ดีใจขึ้นมาทันที

“ตกลงว่าคุณอยากจะทำอะไรล่ะ? เจ้าเมืองน้อยล้วนบอกให้โยกย้ายคนที่จะมาแข่งประมูลกับเขาเหล่านั้นแล้ว คุณก็อย่าคอยประสมโรงอีกเลย พวกเราที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ ถ้าหากคุณอ่านสีหน้าคนอื่นออกหน่อย ก็รีบไสหัวออกไปเถอะ พวกเราจะไม่ขายรถให้คุณล่ะ คุณไปร้านอื่นเถอะ!”

พนักงานขายเพื่อที่จะขับไล่เนี่ยเฟิง ไม่ว่าคำพูดอะไรล้วนพูดออกมาได้ พานฉางอันโมโหอย่างมาก ในใจคิดอยู่ว่าพนักงานขายนี้ก็เป็นหนึ่งในสุนัขรับใช้เช่นกัน น่าเกลียดชังมากเกินไปแล้วจริงๆ

“ให้เขาอยู่ต่อเถอะ เขาอยากแข่งประมูลก็ให้เขาแข่งประมูลเถอะ ผมจะให้เขารู้ว่าอะไรเรียกว่ารู้ว่ายากเลยยอมแพ้!”

คอนสแตนตินก็คืออยากให้เนี่ยเฟิงอับอายขายหน้า และเนี่ยเฟิงก็รู้ถึงความคิดของคอนสแตนติน บนใบหน้าเขาปรากฏรอยยิ้มเหมือนไม่ได้ยิ้มออกมา

เขาจะทำให้คอนสแตนตินเสียใจภายหลังถึงการตัดสินใจที่ทำอยู่ในตอนนี้

พนักงานขายแอบเช็ดเหงื่อที่อยู่บนหน้าผาก เขาเห็นว่าคอนสแตนตินกับเนี่ยเฟิงน่าจะสู้กันแล้ว ถึงแม้ไม่รู้ว่าเนี่ยเฟิงตกลงมีภูมิหลังอะไร แต่ไอ้คนก็โง่มากเกินไปหน่อยแล้ว

ถ้าหากเป็นคนอื่นเห็นคอนสแตนตินล้วนจะเดินอ้อมไปที่อื่น ไอ้คนนี้ถึงขนาดกลับจงใจจะพุ่งเข้ามาอย่างไม่รู้ที่ตาย นี่ไม่ใช่ไม่อยากมีชีวิตอยู่นั่นคืออะไรล่ะ?

อาจจะมีบางคนที่มั่นใจในตนเองขนาดนี้ล่ะ

เดิมทีนี่ก็ถึงเวลางานประมูลแล้ว แต่ยังไม่เห็นคนแม้แต่คนเดียวจริงๆ พนักงานขายโทรสอบถามเถ้าแก่สักหน่อยทันที หลังจากเถ้าแก่ได้ยินก็ไม่คิดที่จะล่วงเกินคอนสแตนตินเช่นกัน ก็ตามใจคอนสแตนตินไปทำเรื่องที่เขาอยากทำ

พนักงานขายได้รับคำพูดเหล่านี้จากเถ้าแก่ ออกไปดำเนินงานประมูลทันที พนักงานขายคิดอยู่ในใจว่าถึงแม้เนี่ยเฟิงอยากจะแข่งประมูลกับคอนสแตนติน นี่ก็เป็นการหาเรื่องลำบากใส่ตัวเช่นกัน เพราะไม่ว่าใครล้วนรู้ว่าบ้านคอนสแตนตินมีเงินมากๆ คอนสแตนตินมักจะใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยก็เพื่อที่จะซื้อรถคันหนึ่ง

ยังเป็นครั้งแรกที่พนักงานขายดำเนินงานประมูลที่มีเพียงแค่สองคนประมูล เห็นทั้งสองคนนี้นั่งอยู่ข้างล่างในมือถือป้ายหมายเลข พนักงานขายก็เลยรู้สึกมีความกดดันมากเล็กน้อย

แต่ในเวลานี้พนักงานขายกลับมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นเล็กน้อย เขากลับอยากจะเห็นลักษณะท่าทีที่ร้องไห้ไม่ออกของเนี่ยเฟิงในอีกสักครู่

ส่วนสุนัขรับใช้กับพานฉางอันทั้งสองคน คือหนึ่งซ้ายหนึ่งขวา ยืนอยู่ข้างกายเพื่อนฝูงของพวกเขา

พานฉางอันเลียริมฝีปากที่แห้งๆเลียแล้วเลียอีก ในใจมีความหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะเขาไม่รู้ว่าตกลงเนี่ยเฟิงมีเงินมากเท่าไหร่ เขามักจะรู้สึกว่าในมือเนี่ยเฟิงอาจจะไม่มีเงินมากขนาดนั้น ครั้งก่อนแม้ว่ามีการลงทุน แต่การลงทุนเหล่านี้ดูเหมือนล้วนปรับปรุงเมืองอิลลูชั่นใหม่อยู่

รถที่ดีคันหนึ่งถึงแม้ต้องมากกว่าร้อยล้าน แต่ทำการประมูลล่ะก็ เป็นไปได้มากเงินก้อนนี้อาจต้องยิ่งมากกว่า เขาเริ่มกังวลขึ้นมาเลย