บทที่ 598 ใส่ร้าย

ในเวลานี้หญิงสาวผมสีบลอนด์ดวงตาสีเขียวที่นั่งอยู่ข้างกายคอนสแตนตินกรีดร้องออกมา และเสียงกรีดร้องของหญิงสาวคนนั้นตกลงไปในเหวลึกพร้อมกับสายฟ้าสีแดง เสียงระเบิดดังขึ้นฉับพลันในทันที ทำให้คนที่ได้ยินขนพองสยองเกล้า!

เนี่ยเฟิงก็อาศัยความตื่นตัวที่มีมาตลอดทั้งปีเช่นกัน ตอนแรกที่พบเห็นหินก้อนนั้น จึงใช้ตัวรถข้างขวาเสียดสีรถที่ขับอยู่ในความเร็วสูงให้หยุดทันที รถหยุดลงมาอย่างรวดเร็ว แต่ Lamborghini ที่เพิ่งซื้อมาไม่นานคันนี้ก็ถูกเสียดสีจนใกล้จะพังแล้ว

พานฉางอันหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่ผ่านไป ประตูที่อยู่ฝั่งเขานั้นพังไปแล้ว กระจกก็แตกแล้วเช่นกัน อีกทั้งเศษกระจกก็ตกลงมาอีกด้วย ทำให้บนตัวเขาล้วนมีแต่เศษกระจก โชคดีว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ แต่ว่าอยากจะออกจากฝั่งนี้จะเป็นไปไม่ได้แล้วล่ะ เขาได้แต่คลานออกจากที่นั่งคนขับเท่านั้น

หลังจากเนี่ยเฟิงลงจากรถก็เรียกพานฉางอันลงจากรถเช่นกัน พานฉางอันแขนอ่อนขาอ่อนคลานออกจากที่นั่งคนขับ เขายืนอยู่ข้างหน้าของทางโค้งที่เจ็ดที่กลับกลอกมากๆแห่งนั้นจ้องมองหินยักษ์ก้อนนั้นอยู่ เขาอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายหนึ่งที

“นี่เป็นเรื่องอะไรกันแน่ล่ะ? ที่นี่ทำไมมีหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งอยู่ นี่ไม่สมเหตุสมผลนะ หินก้อนนี้ใครเอามาวางไว้ที่นี่ล่ะ?”

พานฉางอันเลียริมฝีปากที่แห้งๆเลียแล้วเลียอีก ซักถามอย่างหวาดกลัวแบบนี้ เนี่ยเฟิงส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก พวกเขาล้วนไม่มีใครรู้ว่าหินก้อนนี้ถูกวางอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่อยากจะเคลื่อนย้ายก้อนหินที่ขนาดใหญ่ขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายเรื่องหนึ่งเลยล่ะ

เรื่องนี้ไม่ใช่คอนสแตนตินทำอย่างเด็ดขาด หากคอนสแตนตินจะหลอกก็เป็นไปไม่ได้ที่จะหลอกตนเอง อยู่ในเวลานี้คอนสแตนตินระเบิดตายพร้อมกับสายฟ้าสีแดง ถึงแม้ว่าลงไปหาศพของเขา ล้วนอาจจะหาคอนสแตนตินที่สมบูรณ์เจอค่อนข้างยากแล้ว

เดิมทีเนี่ยเฟิงยังคิดที่จะสั่งสอนๆเขาให้ดีๆสักหน่อย คิดไม่ถึงเขาถึงขนาดตายจากโลกด้วยลักษณะนี้ นี่ช่างน่าเสียดายหน่อยจริงๆ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะคิดสิ่งเหล่านี้

ก็อยู่ในเวลานี้ พวกผู้ติดตามเหล่านั้นของคอนสแตนตินก็รีบเร่งเข้ามาเช่นกัน รถหรูหราหลายคันจอดอยู่ข้างหลังทางโค้งที่เจ็ด พวกเขาวิ่งออกมาทันที พุ่งไปยังรั้วป้องกันการชนมองลงไปยังข้างล่าง ข้างล่างนี้แสงไฟเต็มไปหมดแล้ว

“พวกคุณไอ้เหี้ยกลุ่มนี้ ตกลงพวกคุณใช้เล่ห์กลอะไรล่ะ? ถึงขนาดกล้าฆ่าเจ้าเมืองน้อยอยู่ต่อหน้าพวกเราเหรอ?!”

ในนั้นคนหนึ่งพุ่งเข้ามา อยากจะสั่งสอนๆเนี่ยเฟิง แต่ว่าเขาไม่มีฝีมือ เนี่ยเฟิงเพียงแค่หลบไปเล็กน้อย ไอ้คนนั้นก็พุ่งไปหัวทิ่มแล้ว

“เบิกตาสุนัขของคุณดูสิ หินก้อนนี้ไม่ใช่ผมเอามาวางไว้ที่นี่นะ อีกทั้งการแข่งรถในวันนี้ก็เป็นคอนสแตนตินเรียกพวกเรามานี่เช่นกัน พวกคุณไม่ได้ตรวจสอบสภาพการจราจรที่นี่เลยเชียวเหรอ?”

เนี่ยเฟิงพูดแบบนี้อย่างไม่เกรงใจสักนิด

“ทุกครั้งที่พวกเราแข่งรถที่นี่ล้วนจะตรวจสอบถนนล่วงหน้าอยู่แล้ว แต่ว่าวันนี้พวกเรามาตรวจสอบไม่ได้พบเห็นสิ่งกีดขวางนี้เลยสักนิด! ใช่ไหม? ซันนี่?”

คนคนนั้นจ้องมองไปยังหญิงสาวที่อยู่ข้างกาย สายตาของหญิงสาวคนนั้นเห็นได้ชัดว่ามีความคลุมเครือเล็กน้อย เนี่ยเฟิงเห็นสายตาของหญิงสาวคนนั้นไม่ได้จ้องมองไปยังคนที่นำหน้าคนนั้นเลย เขาก็เลยรู้สึกว่าเรื่องนี้อาจจะมีความแปลกประหลาดเล็กน้อย แต่ตอนนี้เนี่ยเฟิงไม่คิดที่จะเปิดโปงเลย

หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าซันนี่พยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก เธอพูดอย่างแน่ใจว่า “วันนี้ฉันขึ้นไปตรวจสอบด้วยตนเอง ที่นี่มีหินยักษ์ฉันย่อมรู้อยู่แล้วแน่นอน หินก้อนนี้ไม่รู้ว่าตกลงเป็นใครเอามาวางไว้ที่นี่ วันนี้พวกเรามาค่อนข้างเร็ว ทั้งตรวจสอบก็ค่อนข้างเร็วเช่นกัน ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนแอบเคลื่อนย้ายหินก้อนนี้จากหลังภูเขามาถึงที่นี่”

ซันนี่พูดอยู่จ้องมองไปยังเนี่ยเฟิงหนึ่งที คนอื่นก็คิดว่าจะต้องเป็นเนี่ยเฟิงทำอย่างแน่นอน ถ้าหากไม่ใช่เนี่ยเฟิงงั้นจะเป็นใครได้อีกล่ะ?

“นี่พวกคุณสงสัยพี่เฟิงของเราอยู่เหรอ? พวกคุณมีสิทธิอะไรสงสัยแบบนี้ วันนี้ทั้งวันผมล้วนอยู่ด้วยกันกับพี่เฟิง เขาไม่มีเจตนาก่ออาชญากรรมเลยสักนิด อีกทั้งหลังจากพวกเราทั้งสองคนได้รับจดหมายท้าแข่งของคอนสแตนติน พักผ่อนสักพักก็มาถึงที่นี่แล้ว พวกเรามาสายกว่าคุณ เป็นไปได้ยังไงจะมีโอกาสเอาหินก้อนนี้วางไว้ที่นี่ล่ะ?”

พานฉางอันเห็นพวกเขาทั้งสองถูกเข้าใจผิดแล้ว เขาโมโหมากๆ รู้สึกว่าคนเหล่านี้พาลหาเรื่องอยู่ พวกเขามีสิทธิอะไรมาสงสัยตนเองแบบนี้ล่ะ?