บทที่ 601 ตอนอวสาน

ลิซ่าเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม เธอยืนอยู่ที่นั่นเพื่อต่อสู้กับกองทัพโดยปราศจากความกลัวใดๆ

เดิมทีสมาชิกสภานักเรียนที่อยู่ข้างหลังลิซ่ารู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย แต่ตอนนี้พวกเขาได้รวบรวมความกล้าขึ้นมาแล้ว

แต่ไม่มีทหารคนใดสนใจลิซ่าเลย ลิซ่าที่ยังคงคิดจะบุกเข้าไปถูกขวางไว้

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาหยุดฉัน? คุณไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร? ฉันเป็นประธานสภานักเรียนของวิทยาเขตA ฉันคือลิซ่า บุตรสาวของเคลต์ พันธมิตรที่หนึ่ง! ถ้าอ่านสถานการณ์ออกว่าต้องทำอย่างไรก็รีบให้ฉันเข้าไป! ฉันไม่สนหรอกว่านี่จะเป็นความบาดหมางส่วนตัวอะไร ฉันรู้แค่ว่าพวกคุณบุกเข้าไปในโรงเรียน คุกคามความปลอดภัยของนักเรียนของโรงเรียนผู้ดี!”

บรรดาหัวหน้ากองกำลังติดอาวุธส่วนตัวมองหน้ากัน ยังคงยืนขวางตรงหน้าลิซ่าเหมือนเป็นกำแพง พวกเขายังยกปืนชี้ไปที่ลิซ่าด้วย

มีคนสองคนยืนอยู่ในค่ายมวยเฉิงเฟิง สองคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเนี่ยเฟิงและอดอล์ฟ

เมื่อคืนอดอล์ฟไม่ได้นอนทั้งคืน จัดการเก็บกวาดงานศพของลูกชาย ยุ่งทั้งวัน ดวงตาของเขาแดงก่ำจนเต็มไปด้วยเส้นเลือด เขาจ้องเขม็งไปที่เนี่ยเฟิง

“ต้องเป็นคุณแน่ เมื่อคืนก่อนคุณแข่งรถกับลูกชายของผม”

อดอล์ฟก็ไม่อ้อมค้อม เขาถามเนี่ยเฟิงออกไปตรงๆ

เมื่อเนี่ยเฟิงเผชิญหน้ากับคนที่พกอาวุธส่วนตัว เขาก็ไม่กลัวเลยสักนิด ตรงกันข้าม กลับเคลื่อนไหวใบมีดได้อย่างอิสระด้วยซ้ำ

“ถูกแล้ว ผมเอง”

“เมื่อคืนคุณฆ่าลูกชายของผมยังไง? ผมต้องการฟังคำตอบที่น่าพอใจจากคุณ”

แม้ว่าอดอล์ฟจะไม่สูงเท่าเนี่ยเฟิง แต่เขาได้ต่อสู้ล้มลุกคลุกคลานในสนามรบมาเป็นเวลานาน พลังอาฆาตมีอยู่ทั่วทั้งร่างกาย

“ลูกชายของคุณขับชนหน้าผาเสียชีวิตเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลย”

“คุณกล้าทำแต่ไม่กล้ายอมรับในสิ่งที่คุณทำเหรอ?!” อดอล์ฟโกรธจัด

อดอล์ฟเพิ่งประสบความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกชาย ตอนนี้ยังไม่สามารถสงบจิตสงบใจได้

อดอล์ฟเหนี่ยวไกปืน เสียงปืนดั่งกึกก้องขึ้นมา!

เดิมทีอดอล์ฟคิดว่ากระสุนนัดนี้จะยิงถูกหัวใจของเนี่ยเฟิง แต่คิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะใช้วิชาย้ายร่างหลบไปอยู่ข้างกายอดอล์ฟ

เมื่ออดอล์ฟได้สติกลับมา เขาก็ถูกเนี่ยเฟิงจับกดลงกับพื้นแล้ว กองทัพส่วนตัวของเขาพากันเล็งปืนกลไปที่เนี่ยเฟิง และในเวลานี้เนี่ยเฟิงก็ชิงเป็นฝ่ายลงมือก่อน

เนี่ยเฟิงแย่งปืนจากมือของอดอล์ฟ แล้วเอาปืนจ่อไปที่ศีรษะของอดอล์ฟ ก่อนจะพูดอย่างเย็นชา

“สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดในชีวิตคือการที่มีคนเอาปืนมาจ่อผม คุณควรบอกให้ลูกน้องวางปืนลงดีกว่า มิฉะนั้นผมก็ไม่รังเกียจที่จะส่งคุณไปพบพญายมในตอนนี้”

“ความอดทนของผมมีจำกัดนะ พวกเขายังเอาปืนชี้มาที่ผมอยู่”

เนี่ยเฟิงเอาปืนในมือเคาะศีรษะอดอล์ฟ ทุกครั้งที่เขาเคาะ อดอล์ฟจะอดสั่นสะท้านไม่ได้ เพราะเขากลัวว่าถ้าปืนกระบอกนี้เกิดลั่นขึ้นมา ชีวิตของเขาก็จะจบลงเช่นนี้

“พวกคุณยังมัวทำอะไรอยู่น่ะ? รีบวางปืนลงสิ!”

อดอล์ฟขู่คำราม กองกำลังติดอาวุธส่วนตัววางปืนลงอย่างเป็นไปตามเงื่อนไข เหมือนสุนัขที่เชื่องมาก

“ผมจะบอกคุณอีกครั้ง ผมไม่ได้ฆ่าคอนสแตนตินลูกชายของคุณ คนอย่างผมกล้าทำกล้ารับมาโดยตลอด ถ้าผมฆ่าผมไม่มีทางปฏิเสธ”