บทที่ 93 ให้พวกเขาล้มละลาย

ขอให้แค่นึกถึงว่าพรุ่งนี้ต้องไปรายงานตัวที่บริษัทการสื่อสารจินไห่ ในใจของคางเมิ่งก็ค่อนข้างจะหวาดกลัว เธอไม่ทราบว่าหลัวปินจะมาทำอะไรต่อตัวเอง

คางเมิ่งมีเรื่องในใจอย่างหนัก แต่ไม่สามารถนำเรื่องพวกนี้เล่าให้เนี่ยเฟิงรู้

ครั้งก่อนเนี่ยเฟิงก็ลงมือกับไอ้เจ้านั่นเพราะตัวเอง ถ้าตอนนี้บอกกับเขาอีก เขาจะต้องโมโหแน่ๆ

"นั่นเป็นตั้ง5,000ล้าน ฉันหามาจากที่ไหนได้ล่ะ......"

คางเมิ่งถอนหายใจออกมายาวๆ เรื่องนี้ปิดบังเนี่ยเฟิงก่อน ถ้าหากบอกกับเนี่ยเฟิง เขาอาจจะไปหาเงิน5,000ล้านมาแทนตัวเอง

แต่จากฐานะของเขาในตอนนี้ จะหาเงินมากขนาดนี้จากที่ไหนได้ล่ะ?หรือว่าเป็นขอร้องเพื่อนเก่าของพ่อและปู่ของเขาหรือ?

แต่แม้ว่ายืมเงินก้อนนี้มาได้ แล้วต้องคืนยังไงล่ะ นี่ยังเป็นปัญหาอยู่......

คางเมิ่งค่อนข้างจะหงุดหงิดเล็กน้อย เธอกระแทกหมอนด้วยกำปั้นของเธอ"ช่างเถอะ ค่อยๆเดินดูทีละก้าวละกัน แม้ว่าหลัวปินให้ฉันไปทำงานที่บริษัทของพวกเขา แต่ฉันก็สามารถตามอยู่หลังคุณหนูเสิ่น ถึงเวลานั้นเขาอยากจะมาต่อต้านฉันก็ไม่ได้!"

แต่คาดไม่ถึงว่า เช้าวันรุ่งขึ้น คางเมิ่งก็ได้รับข้อความจากผู้กำกับ ผู้กำกับบอกกับเธอว่า เนื่องจากเธอเปลี่ยนบริษัทไป ดังนั้นนางเอกรองไม่เหมาะกับเธอแล้ว

"แต่ฉันเปลี่ยนบริษัทไป ฉันก็สามารถร่วมมือกับพวกคุณอยู่เหมือนเดิมไง คุณก็รู้ว่าการเปลี่ยนบริษัทไม่ใช่ปณิธานของฉัน!ผู้กำกับคะ คุณให้โอกาสนี้แก่ฉันเถอะ ฉันต้องการบทบาทนางเอกรองนี้จริงๆ!"

"คุณฉลาดขนาดนั้น คงรู้ว่าสิ่งที่ฉันบ่งบอกนั้นไม่ใช่สิ่งพวกนี้ ฉันก็ไม่มีวิธีอื่น ทุกคนล้วนต้องกินข้าว เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีงานทำเพราะคุณคนเดียวเนอะ?"

ผู้กำกับพูดเสร็จก็วางสายทันที กลัวว่าเธอจะถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า และขอร้องอย่างน่าสังเวช

คางเมิ่งได้ยินข่าวนี้แต่เช้า มันเป็นเรื่องที่ไม่คาดฝันทำให้ตกใจอย่างมาก ทันใดนั้นเธอก็นั่งล้มไปกับเตียง อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ขึ้นมา

ทุกอย่างล้วนดำเนินการอย่างราบรื่น ทำไมอยู่ดีๆก็มีไอ้เจ้านี่โผล่ออกมาจากครึ่งทางล่ะ?

"ฉันมีความแค้นกับเขาหรือ?ฉันถึงเป็นฝ่ายที่ถูกรังแก ทำไมฉันต้องได้รับความไม่ยุติธรรมเช่นนี้!"

ยังไม่ทันรอให้น้ำตาของคางเมิ่งแห้ง โทรศัพท์อีกสายหนึ่งโทรเข้ามา

"เป็นยังไงบ้าง?ได้ชิมรสชาติแล้วใช่ไหม?ฉันบอกกับแกนะ ทีหลังเรื่องแบบนี้ยังมีอีกมากมาย แกมีแต่ต้องทำตาม ถึงจะได้โอกาสที่มากกว่านี้ ถ้าหากต่อต้านฉัน นั้นฉันก็ปกปิดแกเอาไว้ ให้แกไม่สามารถเข้าวงการบันเทิงได้ตลอดชีวิต!"

หลัวปินหัวเราะเยาะคางเมิ่ง

"ไอ้เลว!ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!'

"แกอย่ามาด่าอย่างรุนแรงเช่นนี้ ตอนนี้ฉันเป็นหัวหน้าของแก ฉันมีสิทธิ์วางแผนงานของแก พอถึงเวลาฉันหาบทบาทที่ไม่อาจทนดูต่อไปได้ให้แกไปแสดง แกว่าแกมีสิทธิ์มีปฏิเสธไหม?"

หลัวปินหัวเราะขึ้นมา เขาถึงเป็นท้องฟ้าของเมืองจินไห่

"หรือว่าแกมีความสามารถหามา5,000ล้าน งั้นฉันก็สามารถให้แกผ่านพ้นจากความลำบากในตอนนี้ไปได้ แต่แกก็รู้นะว่าฉันมีคนรู้จักมากขนาดไหน หลังจากที่แกจ่ายค่าปรับไปแล้ว แกว่ายังมีบริษัทอื่นกล้าเอาแกหรือ?

คางเมิ่งกำหมัดอย่างแน่นด้วยความโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้

"แต่นี่เป็นเพียงแค่ขั้นที่หนึ่ง มายั่วยุฉัน จะไม่ได้ดีอะไรเลย ต่อมาฉันจะให้แกรู้ความเก่งของฉัน!อย่าลืมมารายงานตัวที่บริษัท ถ้ามาสายจะเอาแกให้น่าดูแน่ๆ!"

หลัวปินวางสายด้วยเสียงดังกึก ทำให้คางเมิ่งโกรธจนทิ้งโทรศัพท์ไปข้างๆ

นานมากคางเมิ่งถึงรับปรุงสติได้ และเดินลงไปจากตึกอย่างเศร้าโศก

ความคิดเห็น