บทที่357 มีแผนอยู่ในใจ

หยุนวู่ซานเหรินมาที่นี่อย่างมั่นใจ แต่เขาไม่เคยคิดว่าคนที่รอเขาอยู่จะเป็นศัตรูคู่แค้นเก่าของเขา ที่น่าขันที่สุดคือเขาคิดว่าเนี่ยเฟิงตายไปแล้ว เพราะเขามั่นใจในกระบวนท่าของตัวเองมาก กระบวนท่าที่ร้ายแรงถึงชีวิตที่เขาเคยใช้มาก่อน ได้กระทบกระดูกสันหลังของเนี่ยเฟิง

ถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไป ก็อาจจะทนไม่ไหวกระอักเลือดตายไปแล้ว หยุนวู่ซานเหรินก็รู้สึกเนี่ยเฟิงต้องตาย เพราะเนี่ยเฟิงหายตัวไปในสนามรบ หยุนวู่ซานเหรินจึงไม่ได้ไล่ตามไปอีก

ยิ่งไปกว่านั้น ในเวลานั้น หยุนวู่ซานเหรินยังได้รับบาดเจ็บสาหัส การต่อสู้กับเนี่ยเฟิงคราวนั้นอาจกล่าวได้ว่าสมน้ำสมเนื้อกัน เขาคิดไม่ถึงว่าเด็กใหม่ๆ จะสามารถต่อสู้กับเขาได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาได้พึ่งพาร่างกายที่แข็งแรงเพื่อต่อสู้กับเนี่ยเฟิง ก็อาจจะพ่ายแพ้เนี่ยเฟิงไปแล้ว

เพียงแต่คิดไม่ถึงเลยว่า หลังจากผ่านไปหลายปี เขาจะได้พบกับเนี่ยเฟิงอีกครั้ง และในการต่อสู้ครั้งนี้ เขาไม่มีพลังที่จะตอบโต้และถูกโจมตีล้มลงกับพื้น และได้ใช้หมัดพิษเจ็ดฟุตที่เขาภาคภูมิใจ!

ย้อนกลับไปตอนที่เขาฝึกฝนวิธีการที่โหดร้ายเช่นนี้ เขาก็ไม่ได้เลือกที่จะยอมแพ้ แต่กลับกล้าหาญชาญชัยมากขึ้น คิดว่านี่คือของขวัญจากสวรรค์ เขาจำเป็นต้องคว้าโอกาสนี้ไว้

เขาใช้กระบวนท่านี้ เอาชนะได้อย่างราบรื่นทุกครั้ง มีเพียงใช้กับเนี่ยเฟิงเท่านั้นที่เขาเสียเปรียบ

เขาไม่คิดว่าตัวเองจะมีวันนี้

เนี่ยเฟิงมองลงมาที่หยุนวู่ซานเหรินที่นอนอยู่บนพื้น ขยับเขยื้อนไม่ได้ เขาหายใจออกอย่างช้าๆ แล้วพูดว่า “คุณคิดไม่ถึงสินะว่ากระบวนท่าของตัวเองจะพบกับความพ่ายแพ้?”

ความเจ็บปวดทั่วร่างกายของหยุนวู่ซานเหรินทำให้เขาพูดอะไรไม่ออก การอดทนต่อความเจ็บปวดนั้นทำให้เขาเหงื่อออกมาก

“ผมเป็นคนเดียวในโลกที่สามารถรักษาหมัดพิษเจ็ดฟุตได้ แต่ผมจะไม่มีวันรักษาคุณ คุณควรจะได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่คุณทิ้งไว้ให้คนอื่น”

เนี่ยเฟิงพูดจบ ก็โบกมือให้เหลยเทียนและเหลยจ้าน “จับเขาโยนออกไป ปล่อยเขาไปตามยถากรรม”

การฆ่าคนน่ะมันง่าย แต่เนี่ยเฟิงจะไม่ทำอย่างนั้น หยุนวู่ซานเหรินเลวร้ายตรงไหน? ที่เขาเลวร้ายก็คือความฝันที่จะได้ฆ่าคนหลายคน

หยุนวู่ซานเหรินรู้ดีว่าผู้ที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้เห็นคุณค่าของศิลปะการต่อสู้มากกว่าเขา หากพวกเขาไม่สามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้อีก มันจะเป็นการโจมตีที่ร้ายแรงสำหรับพวกเขา หยุนวู่ซานเหรินนั้นมีอายุมากแล้ว มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่วัน

ชีวิตที่เหลือจะทำให้เขาจมอยู่กับความเจ็บปวดไปตลอด นอกจากนี้เขายังมีศัตรูมากมาย จะปล่อยเขาไปได้อย่างไร?

เหลยจ้านกับเหลยเทียนพยักหน้า สองพ่อลูกคนหนึ่งอยู่ทางซ้ายอีกคนหนึ่งอยู่ทางขวา ลากหยุนวู่ซานเหรินออกมาเหมือนลากซากศพสุนัข พวกเขาพ่อลูกไม่มีที่ว่างให้ความเมตตา

ควรจะรู้ว่าเหลยเป้าเป็นดาวรุ่งที่กำลังพุ่งแรง เพราะหยุนวู่ซานเหรินที่ทำให้เหลยเป้าต้องเป็นอัมพาต

หยุนวู่ซานเหรินสมควรที่จะชดใช้ในสิ่งที่เขาทำ ไม่มีใครเห็นใจเขา เขาถูกไล่ออกจากประตูของสมาคมการต่อสู้เขตตะวันตกเฉียงใต้ ตอนนี้เขากำลังทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดสาหัส ไม่มีจิตใจอันองอาจห้าวหาญเหมือนตอนก่อนหน้านี้ แค่คลานยังคลานกลับไปไม่ได้เลย

“เด็กดี! พี่เฟิง กระบวนท่าที่คุณใช้เมื่อกี้เจ๋งมาก คุณได้กระบวนท่าเหล่านั้นมายังไง ช่วยสอนผมหน่อยได้ไหม?”

หลังจากเหลยจ้านกลับมา เขาก็เดินเข้าไปถามทันที ด้วยใบหน้าที่เขินอาย

“นั่นไม่ใช่กระบวนท่าที่สง่าผ่าเผยอะไร”

เนี่ยเฟิงส่ายหน้าอย่างจริงจัง “กระบวนท่าแบบนี้ คุณอย่าเรียนรู้จะดีกว่า”