บทที่360 คำเชิญจากอาผู้เป็ฯญาติห่างไกล

ก่อนเข้าไปในห้องก็ได้ยินเสียงสนทนาเบาๆ เนี่ยเฟิงอยากรู้จึงเดินเข้าไป เห็นพี่ใหญ่กำลังยืนโทรศัพท์อยู่ข้างระเบียง สีหน้าของเธอดูเคร่งขรึม

“ฉันรู้แล้ว”

หลังจากวางสาย ชิวมู่เฉิงก็ค่อยๆ ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“พี่ใหญ่ พี่โทรหาใครเหรอ ทำไมสีหน้าดูแย่จัง?”

เนี่ยเฟิงถามด้วยความสงสัย

ถ้าเป็นคนอื่นย่อมไม่มีใครเห็นสีหน้าของชิวมู่เฉิง แต่เนี่ยเฟิงโตมากับชิวมู่เฉิง รู้ว่าถึงแม้ชิวมู่เฉิงจะดูเหมือนสีหน้าเย็นชา แต่เนี่ยเฟิงก็เข้าใจดีว่า ตอนชิวมู่เฉิงสีหน้าแย่เป็นอย่างไร

“ไม่มีอะไร เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่โทรหาฉันให้ไปรับล่ะ”

“พี่ยุ่งอยู่กับงานไม่ใช่เหรอ? ผมคิดว่าพี่ยุ่งมากเกินไปด้วยซ้ำ เลยไม่อยากรบกวนให้พี่มารับผม จะว่าไปแล้วการเรียกนั่งแท็กซี่กลับบ้านนั้นก็ง่ายดายดีด้วย!”

เนี่ยเฟิงฉีกยิ้มแล้วพูดต่อ “ธุรกิจมีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ผมว่าพี่ดูเหนื่อยมาก”

ชิวมู่เฉิงส่ายหัว “ไม่มีอะไรหรอก ช่วงนี้ธุรกิจก็มีความมั่นคงดี”

“พี่ใหญ่ พวกเราคือครอบครัวเดียวกัน พี่ไม่จำเป็นต้องเก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจหรอก มีอะไรก็บอกพวกเราได้ ผมรู้สึกว่าผมสามารถช่วยได้เล็กๆ น้อยๆ!”

เนี่ยเฟิงตบหน้าอกของตัวเอง และดูน่าเชื่อถือและน่าพึ่งพามาก

ชิวมู่เฉิงนึกถึงการโทรศัพท์เมื่อครู่นี้ อันที่จริงมันมาจากคุณอาของเนี่ยเฟิง

หลังจากเกิดโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นในตระกูลเนี่ย ตระกูลเนี่ยก็แทบจะพังทลายลงในพริบตา แต่การล่มสลายนี้มีเพียงตระกูลหลักเท่านั้น

ในตระกูลเนี่ยบ้านที่มีอำนาจมากที่สุดก็คือตระกูลหลักเช่นกัน ต่อมาก็ได้แตกสาขาออกไป บ้างก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลหลัก เพื่อไม่ให้เข้ามาเกี่ยวข้อง ดังนั้นพวกเขาจึงย้ายออกมาจากเมืองจินไห่มาอาศัยอยู่ที่นี่ มีเพียงการถูกกดดันเท่านั้น พวกเขาต่างรู้ดี

ครั้งนี้คุณอาของเนี่ยเฟิงโทรเข้ามา ทำให้ชิวมู่เฉิงค่อนข้างแปลกใจ

น้อยมากที่ชิวมู่เฉิงเป็นฝ่ายติดต่อคนในตระกูลเนี่ยเอง มีเพียงครั้งเดียวที่ติดต่อพวกเขา นั่นคือขอร้องให้พวกเขาช่วยหาที่อยู่ของเนี่ยเฟิง เธอไม่เชื่อว่าเนี่ยเฟิงจะเสียชีวิตแล้ว

เพียงแต่ว่าพวกเขาล้วนไม่ต้องการมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลเนี่ย ดังนั้นจึงนิ่งเงียบ ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ

เมื่อตระกูลเนี่ยเจริญรุ่งเรืองขึ้น เนี่ยเฟิงก็ได้รับความสนใจมากขึ้นเช่นกัน พี่สาวบุญธรรมเหล่านี้ได้กลายเป็นคนที่พวกเขาต้องการสอพลอ

ต่อมาพ่อแม่ของเนี่ยเฟิงกังวลว่าพี่สาวเหล่านี้และตัวเนี่ยเฟิงเองจะได้รับผลกระทบ ท้ายที่สุดพวกเขาไม่ต้องการให้ลูกๆ ของพวกเขาได้สัมผัสกับสังคมที่มีแต่พ่อค้าคนกลางแบบนี้ ดังนั้นส่วนใหญ่จึงปล่อยให้พวกเขาอยู่ตามชนบท

วันเวลาเหล่านั้นเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดสำหรับเนี่ยเฟิงเช่นกัน

เขาศึกษาวิชาแพทย์และศิลปะการต่อสู้ที่นั่น เล่นกับบรรดาพี่สาวน้องสาวของเขา วิ่งไปทั่วภูเขา ตอนนี้พอนึกย้อนไปก็รู้สึกมีความสุขมาก

เหตุผลที่คุณอาของเนี่ยเฟิงติดต่อชิวมู่เฉิงก็เพราะว่า ชิวมู่เฉิงชนะประมูลโครงการที่อ่าวนกยูงและบริษัทเทียนหลงได้ดึงดูดความสนใจจากเขาเช่นกัน

พวกเขาก็ไม่รู้ว่ามีเจตนาอะไร เขาโทรศัพท์มาสอบถามถึงสถานการณ์ที่นี่และเชิญชิวมู่เฉิงไปรับประทานอาหารเย็นในวันพรุ่งนี้

“ในเมื่อพี่พูดแบบนี้ งั้นผมก็จะบอกความจริงให้พี่ฟัง เรื่องนี้คงไม่ดีถ้าจะปิดบังพี่ไว้”

ชิวมู่เฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องที่อีกฝ่ายโทรศัพท์มาหาให้เนี่ยเฟิงฟังคร่าวๆ