บทที่52 สู้เหมือนหมาจนตรอก

บทที่52 สู้เหมือนหมาจนตรอก

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปแย่แน่ จุดอ่อนนี้อยู่ในมือคนอื่น ถ้างั้นเนี่ยเฟิงก็จะรุนแรงยิ่งขึ้น พี่เซียคิดแบบนั้นในใจ ก็เลยแอบเอามือถือออกมา "ห้ามให้มันรอดออกไปได้! "

ตอนนี้มีแค่เนี่ยเฟิงที่มีข้อมูลนี้ แค่ทำลายข้อมูลนี้ไป งั้นก็จะไม่มีใครรู้เรื่องที่หลิวปั๋วทงติดสินบนได้

ตอนนี้หลิวปั๋วทงได้แต่ขอร้องเพื่อรักษาหน้า เขาเอาเค้กที่อยู่บนพื้นเข้าปากไม่หยุด แต่มันเป็นเค้กชิ้นใหญ่มาก เขาเองไม่ชอบกินหวานอยู่แล้ว

แต่ตอนนี้ทำไงได้ล่ะ? เขาได้แต่กินลงท้องไป

กว่าจะกินเค้กพวกนี้เข้าไปได้ เขากลับแหวะอ้วกออกมา!

"ไอ้หยา แบบนี้ไม่ได้นะ เมื่อกี้กูบอกแล้ว มึงต้องกินของทุกอย่างเข้าไป มึงอ้วกออกมาจะนับยังไงล่ะ? "

เนี่ยเฟิงทำให้หลิวปั๋วทงลำบากใจ หลิวปั๋วทงมองสิ่งที่ตัวเองอ้วกออกมาบนพื้น โกรธหน้าดำหน้าแดงทันที

"คุณเนี่ย หรือว่าคุณจะให้ผมกินสิ่งที่ตัวเองอ้วกเหรอ? "

หลิวปั๋วทงเงยหน้ามองเนี่ยเฟิง

เนี่ยเฟิงพยักหน้า "แน่นอนอยู่แล้ว มึงไม่รู้อะไร เค้กที่กูสั่งทำนี่มันกี่บาท ต้องใช้เวลาเท่าไหร่ นี่กูเตรียมให้มึงโดยเฉพาะเลย ตอนนี้มึงอ้วกออกมา รู้สึกผิดต่อกูรึเปล่า? "

"ไอ้หนู มึงอย่าทำกันเกินไป ให้คนกินอ้วกงั้นเหรอ! "

พี่เซียกัดฟันแน่นทันที มองเนี่ยเฟิงอย่างแรง

"เขาขอร้องกูเอง เขาจะขอร้องกูก็ต้องฟังกู ก่อนหน้ามึงก็ทำแบบนี้กับพี่หกกูไม่ใช่เหรอ? มึงบอกว่าต้องทำตามคำสั่งข้างบน ตอนนี้กูเป็นหัวหน้าของมึง หรือว่ากูสั่งมึงไม่ได้งั้นเหรอ? "

"แต่ถ้ามึงจะสั่งก็ต้องสมเหตุสมผลสิ มึงคิดว่ามึงเหมาะสมแล้วเหรอ! "

หลิวปั๋วทงยอมแล้วยอมอีก แต่ไม่คิดว่ากลับทำให้เนี่ยเฟิงรุนแรงมากขึ้น หลิวปั๋วทงมองสิ่งที่ตัวเองอ้วกออกมา กำหมัดแน่นทันที ให้เขากินเค้กที่อยู่บนพื้น เขาก็อับอายมากพอแล้ว!

"ถ้าอย่างงั้นมึงคิดจะต่อต้านกูสินะ? "

เนี่ยเฟิงฉีกยิ้ม "ได้สิ งั้นกูจะคอยดูว่ามึงมีความสามารถนี้รึเปล่า"

"หึ! มึงคิดว่ามึงจะรอดออกจากที่นี่ได้เหรอ? อย่าคิดว่ากู ไม่รู้ มึงมีเอกสารนี้แค่ฉบับเดียว แค่จัดการมึงไป งั้นเรื่องพวกนี้ที่มึงรู้ก็ไม่มีอะไรแล้ว! "

พี่เซียกับหลิวปั๋วทงเป็นพวกเดียวกัน และทุกคนในนี้ก็ประจบหลิวปั๋วทงมาตลอด

สำหรับพวกเขาแล้วถ้าหลิวปั๋วทงล้มคงไม่ใช่เรื่องดี ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ฆ่าเนี่ยเฟิงด้วยกันก่อนดีกว่า แค่เนี่ยเฟิงตายตรงนี้ งั้นก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาเคยมา

ตอนนั้นเอง คนกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามา คนพวกนี้เป็นลูกน้องของพี่เซียทั้งนั้น และในมือพวกเขายังถืออาวุธ

คนอื่น ๆ มักจะประจบหลิวปั๋วทงกับพี่เซียตลอด แต่ว่าพวกเขาไม่เคยเห็นของจริง ตอนนี้ตกใจจนขาอ่อนทันที

มีบางคนอยากชิ่งหนีไป แต่กลับโดนคนของพี่เซียขวางไว้"พวกมึงทั้งหมดห้ามหนี! เรื่องของวันนี้ถ้าหลุดออกไปข้างนอกสักนิด งั้นพวกมึงต้องตาย! "

อย่างที่ว่าอยู่ใกล้คนใหญ่โตจะมีอันตราย ในเมื่อพวกเขาอยากได้ผลประโยชน์จากพี่เซีย งั้นก็ต้องฟังคำสั่งของพี่เซีย

"พี่เซีย! พี่ทำไปเถอะ พวกเราไม่พูดออกข้างนอกหรอก พวกเราอยู่ฝั่งเดียวพี่! "

เนี่ยเฟิงมองคนพวกนี้แสดงความจริงใจอย่างรับร้อน อดปรบมือไม่ได้ทันที "ซึ้งจริง ๆ! จิตวิญญาณที่ไม่ย่อท้อนี้ทำให้กูตกใจ! "

"อย่ามาพูดอะไรแปลก ๆ ส่งมือถือมา แล้วก็ฉบับสำรองที่มึงเก็บไว้ทั้งหมด ไม่งั้นวันนี้มึงอย่าคิดว่าจะรอด ออกจากนี้ได้! "

พี่เซียเอาปืนพาสำหรับผู้หญิงออกมา ชี้เนี่ยเฟิง

เมื่อกี้หลิวปั๋วทงคุกเข่าเก็บเค้กกินบนพื้น ตอนนี้เขาก็ลุกขึ้นแล้ว