บทที่ 6

บทที่ 5

"เมื่อคืนฉันเกือบจะโดนไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้จะข่มขืนฉันด้วย"

"เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะ!" คาวีเอ่ยขึ้นเสียงดังเขาลืมตาขึ้นในทันทีที่ลูกพีชพูดจบมือหนากระชากเส้นผมดำขลับตรงท้ายทอยของเธออย่างแรงด้วยความไม่พอใจ

"โอ๊ย!นี่! ฉันเจ็บนะทำไมแกชอบรุนแรงกับฉันตลอดเลย" ลูกพีชร้องขึ้นด้วยความเจ็บพลางมองค้อนคาวีด้วยความไม่พอใจ

"ใครทำมึง" คาวีเค้นเสียงลอดไรฟันเอ่ยถามพลางขบกรามแน่นจนสันกรามนูน

"ฉันไม่รู้จัก แต่ผู้ชายคนนั้นน่าจะเป็นคนจีนมั้ง"

"มันทำอะไรมึงบ้าง" คำถามที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงที่ดุดันทำให้ลูกพีชจำใจต้องเล่าความจริงทุกอย่างให้เขาฟังอย่างละเอียด

"ทำไมมึงเพึ่งมาบอกกู ไม่รอให้มันข่มขืนก่อนล่ะค่อยมาบอกกู" หลังจากที่ฟังลูกพีชเล่าทุกอย่างจนจบคาวีจึงเอ่ยขึ้นเสียงเข้มแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างไม่ปิดบังพลางบีบปลายคางมนของเธออย่างแรง

"อื้อ!..แล้วทำไมเมื่อคืนฉันโทรหาแกทำไมแกไม่รับสายฉัน" คำถามของลูกพีชทำให้คาวีนิ่งไปเขาไม่ได้ตอบอะไรแต่เลือกที่จะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

"กูไม่ว่าง ติดธุระ" คาวีตอบคำถามของเธอด้วยน้ำเสียงที่ห้วนๆโดยที่ไม่หันหน้ามาจ้องมองใบหน้าหวานของเธอ

"ธุระอะไรของแกตอนตีสอง" ลูกพีชจับใบหน้าหล่อเหลาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนสนิทให้หันมาสบตากับเธอ

"เออ กูไป..แบบที่มึงคิดนั่นแหละ"

"เมื่อไหร่แกจะเลิกสำส่อนเรี่ยราดสักที สักวันแกจะเป็นเอดส์ตาย" ลูกพีชเอ่ยกระแหนะกระแหนพลางทำหน้าบูดบึ้งแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเปิดเผย

"ไม่มีทาง กูใส่ถุงยางตลอด" คาวียักยิ้มมุมปากพลางจ้องมองดวงหน้าหวานของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

"แกมองฉันทำไม" ลูกพีชเอ่ยถามด้วยความสงสัยและหวาดระแวงในเวลาเดียวกัน

"ถ้าไม่อยากให้กูกินเรี่ยราดมึงจะลองมาเป็นเมียกูดูไหมละ เผื่อกูจะหยุดกินเรี่ยราด" คาวีใช้นิ้วโป้งมือลูบวนที่ริมฝีปากอวบอิ่มของลูกพีชอย่างหนักหน่วง

"อื้มมม..." คาวีประกบจูบแนบชิดริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดูดดื่มลิ้นสากค่อยๆสอดเรียวลิ้นเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากอวบอิ่มอย่างช่ำชอง