บทที่ 3

EP. 3

"ทะ..ทำแบบนี้ทำไม..นายกำลังคุกคามฉันอยู่นะ" นิสาขยับตัวถอยหลังออกห่างจากอัคคีอย่างหวาดกลัวจนแผ่นหลังบางชนกับหัวเตียงนอน

"นาย?" อัคคีเอ่ยพลางเลิกคิ้วเข้มข้างขวาขึ้นเล็กน้อย เขาขบกรามแน่นอย่างไม่สบอารมณ์กับสรรพนามที่เธอใช้เรียกเขาตั้งแต่อยู่ที่โซนวีไอพีของผับแล้ว "ฉันรุ่นเดียวกับเธอ?"

"..." นิสาเม้มริมฝีปากสั่นเทาเข้าหากันแน่นเธอแอบเหลือบตามองหาทางหนีทีไล่แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีช่องทางให้หนีออกไปได้เลย เนื่องจากประตูห้องถูกปิดล็อกเอาไว้จากด้านนอกอย่างแน่นหนาด้วยฝีมือของการันต์

"ไม่เรียกฉันว่า 'พี่' เหมือนเมื่อก่อนแล้วรึไง" อัคคีหยิบกุญแจมือและเชือกที่ปลายเตียงนอนขึ้นมา

"..." นิสาเห็นอย่างนั้นยิ่งสั่นเทา หวาดกลัวหนักกว่าเดิม เธอจ้องมองกุญแจมือและเชือกในมือของอัคคีด้วยแววตาที่สั่นระริก

"อยู่ต่อหน้าพ่อของเธอเธอเรียกฉันว่า..พี่..แต่พออยู่กับฉันสองคน...เธอแทบจะไม่เรียกฉันว่า'พี่' เลยด้วยซ้ำ" อัคคีใช้มือหนากระชากข้อเท้าเล็กถลาลงมาอย่างแรงก่อนจะกระชากผมตรงท้ายทอยของเธออย่างแรงจนใบหน้าของเธอยกขึ้นแหงนมองเพดานห้อง

"โอ๊ย! ฮึก ฉันเจ็บนะ" น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมาอีก ไหลรินอาบสองแก้มนวลอีกรอบ ยิ่งเธอร้องไห้อัคคียิ่งออกแรงกระตุกเส้นผมของเธอแรงขึ้น

"กลัว? กลัวมากแค่ไหน?" อัคคีย่อตัวลงพลางเอ่ยถามน้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาไม่ต่างอะไรกับฆาตกรโรคจิต ดวงตาดุร้ายจ้องมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของคู่หมั้นสาวอย่างเย้ยหยัน มือหนาบีบขยำหน้าอกใหญ่อย่างแรงจนนิสาเบ้หน้าด้วยความเจ็บ

"ในเมื่อเธอผิดสัญญา...ฉันก็ไม่จำเป็นต้องรักษาสัญญา" อัคคีเอ่ยพลางบีบหน้าอกใหญ่แรงขึ้น

"อึก"

"กลัวฉันงั้นเหรอ"

"อึก"

"แค่นอนกับฉันมีอะไรต้องกลัว...ถ้ากลัวฉันมากขนาดนี้เธอก็ไม่ควรหลอกใช้ฉันแต่แรก"

"อื้ออ!!" อัคคีใช้ลิ้นสากปาดเลียริมฝีปากอวบอิ่มหนึ่งที ก่อนจะสอดลิ้นสากเข้าไปในโพรงปากเล็ก นิสาเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นไม่ยอมให้ลิ้นสากสอดเข้าไปในโพรงปากของเธอ

"ทำไม รังเกียจฉันนักเหรอ" อัคคีใช้มือหนาบีบริมฝีปากของนิสาอย่างแรง ดวงตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากสั่นระริกอย่างเย้ยหยัน

"รังเกียจคนที่ดึงเธอขึ้นมาจากหลุมนรก...ลืมไปแล้วรึไงว่าเธอมีชีวิตที่สุขสบายได้เพราะใคร" อัคคีเลื่อนมือหนาต่ำลงเรื่อยๆ จนถึงใต้สะดือ

"อึก...จะทำอะไร" นิสาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือหยาดน้ำตาไหลออกจากดวงตาคู่สวยไม่หยุด

"คิดว่าไงล่ะ" รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง ใบหน้าหล่อโน้มลงไปตะโบมดูดดุนปลายถันสีชมพูระเรื่ออย่างหนักหน่วงรุนแรง

"อึก..ไม่นะ...อย่าดูดนะอัคคี...อื้ออ!!!" นิสาสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บเมื่อฟันคมกัดเข้าที่ยอดอกของเธออย่างแรงและไม่ยอมปล่อย "กรี๊ดดดดด!!" เธอกรีดร้องสุดเสียงด้วยความเจ็บปวดทรมาน กำปั้นเล็กทั้งสองข้างกระหน่ำทุบตีใบหน้าหล่อเหลาสุดแรงเพื่อหวังให้เขาถอนริมฝีปากออกจากยอดอกของเธอ