บทที่ 5

EP. 5

"จำความเจ็บปวดนี้เอาไว้ให้ขึ้นใจ...ต่อไปถ้ายังกล้าคบชู้ลับหลังฉัน...เธอจะเจ็บปวดมากกว่านี้หลายล้านเท่า" อัคคีเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาประชิดพวงแก้มนวลเชิงข่มขู่อย่างเอาจริง พลางใช้มือหนาบีบปลายคางมนอย่างแรงจนใบหน้าหวานบิดเบี้ยว

"อึกฮือๆ ฉันคบกับเรียวก่อนที่จะเจอกับนาย นายนั่นแหละที่มาทีหลัง"

"มาก่อนหรือมาหลังไม่สำคัญ...สำคัญตรงที่ตอนนี้เธอเป็นคู่หมั้นของฉันอย่างถูกต้องตามกฏหมาย...ในเมื่อหมั้นกับฉันแล้วเธอก็ไม่ควรยุ่งกับผู้ชายคนอื่น...คนที่เธอจะยุ่งด้วยได้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น...จำใส่สมองเอาไว้"

"..." นิสาเงียบ ไม่ตอบโต้อะไรกลับไปมีเพียงหยาดน้ำตาเท่านั้นที่ไหลรินออกมาจากดวงตากลมโตคู่สวยของเธอ

"บอกเลิกมันซะ" อัคคีกระตุกเรียวแขนของนิสาลุกขึ้นอย่างแรง ขยุ้มเส้นผมดำขลับตรงท้ายทอยของเธอเดินตรงเข้าไปหาเรียวมะที่นั่งหลับตาร้องไห้อยู่บนพื้นห้อง เรียวขาเล็กสั่นเทา เลือดจากบาดแผลกลางหว่างขาไหลออกมาตามเรียวขาสวยหยดแล้วหยดเล่า

"อึก" ภายในห้องเงียบเชียบ มีเพียงแค่เสียงสะอื้นไห้ของนิสาเท่านั้นที่อัคคีได้ยิน นิสาเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นไม่ยอมเอ่ยปากบอกเลิกเรียวมะตามคำสั่ง

"อย่าทำให้ฉันต้องโมโหเป็นครั้งที่สอง" เมื่อนิสาไม่เป็นดั่งที่เขาหวัง มือหนาจึงกระตุกเส้นผมตรงท้ายทอยของเธอแรงขึ้นจงใจสร้างความเจ็บปวดให้แก่เธอเพื่อที่จะบีบบังคับให้เธอทำตามคำสั่ง

"อึก...นายมันเลวไม่เคยเปลี่ยน...ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปีนายก็เอาแต่ทำร้ายฉันซ้ำๆ ฮึก...ฉันเกลียดนาย"

"ที่ฉันเป็นแบบนี้มันเพราะใครล่ะ?"

"...."

"เธอรู้ดีว่าฉันทำอะไรได้บ้าง...ถ้าเธอยังดื้อไม่ทำตามคำสั่งของฉัน...เธอก็รอดูผลลัพธ์ได้เลย" น้ำเสียงเลือดเย็นเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมของอัคคีทำให้นิสารู้สึกหวาดกลัวมากกว่าเดิม แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมทำตามที่เขาสั่ง

"อย่ามาสั่งฉัน...นายไม่มีสิทธิ์"

"ฉันเหรอไม่มีสิทธิ์? คิดให้ดีก่อนที่จะพูดออกมา ลืมไปแล้วรึไงว่าพ่อของเธอเป็นคนยกเธอให้ฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย"

"...."

"เธอกับครอบครัวมีทุกวันนี้ได้เพราะใครช่วย เธอมีทุกวันนี้ได้ไม่ใช่เพราะฉันรึไง" เขาจ้องมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเหวี่ยงร่างของเธอขึ้นไปบนเตียงนอนอย่างแรง ส่งผลทำให้ร่างกายบอบช้ำของเธอกระแทกกับเตียงนอนอย่างแรงจนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

"น่ะ..นายจะทำอะไร" นิสาเอ่ยถามอย่างหวาดระแวงเมื่อเห็นว่าอัคคีเดินตรงไปที่ประตูห้อง

"นิสา" เรียวมะลืมตาขึ้นมาเอ่ยเรียกชื่อของแฟนสาว

"ระ..เรียว" นิสาที่ได้ยินเสียงเรียกของแฟนหนุ่ม รีบพยุงร่างกายบอบช้ำของตัวเองลุกขึ้นก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาสั่นเทาลงจากเตียง หมายจะเดินเข้าไปหาแฟนหนุ่ม ทว่าในจังหวะที่เธอจะก้าวขาลงจากเตียงนอนนั้นน้ำเสียงเย้ยหยันของอัคคีก็ดังขึ้นมาก่อน

"ดูรักกันจังเลยนะ...ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะทนได้สักแค่ไหน" สิ้นประโยคร้ายกาจ อัคคีเปิดประตูห้องเชือดออกทำให้นิสาต้องรีบดึงผ้าห่มเปื้อนเลือดขึ้นมาคลุมเรือนร่างบอบช้ำของเธอเอาไว้

"ตัดแขนมัน" อัคคีออกคำสั่งอย่างโหดเหี้ยม เหล่าบรรดาบอดี้การ์ดหนุ่มนับสิบคนเดินเข้ามาภายในห้องเชือด

"ไม่นะ" นิสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด "อย่าทำร้ายเรียวนะ!" เธอตะเบ็งเสียงเอ่ยห้ามราวกับคนเสียสติ เรียวมะถูกบอดี้การ์ดของอัคคีล็อกแขนขาแน่น ลูกน้องของอัคคีสวมใส่สนับมือเหล็กต่อยเข้าที่ใบหน้าและหน้าท้องของเรียวมะซ้ำๆ