ตอนที่ 61
บทที่ 61 มารดาเจ้าสบายดีหรือ
October 21, 2026
บทที่ 61 มารดาเจ้าสบายดีหรือ
ฮองเฮามองยังนาง ในดวงเนตรทอประกายวาววับ “สองเดือน”
นางแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นเขาอาการดีขึ้น ก่อนหน้าเสี้ยหลีโม่บอกว่าอาฮ่าวต้องใช้เวลาสามวันกว่าที่จะพ้นขีดอันตราย ทว่าตอนนี้ไม่ถึงสองวัน อาฮ่าวก็เสถียรภาพขึ้นมาแล้ว
หลีโม่ยิ้มเจื่อน “พระนาง อาการป่วยของพระองค์มิใช่วันสองวันแล้ว มันไม่ง่ายเลยที่จะสร้างกระดูกหักขึ้นมาใหม่”
“เอาล่ะ สามเดือน หลังจากสามเดือน แม้นไร้หนทางรักษาอ๋องเหลียง เจ้าเป็นคนฉลาดคนหนึ่ง ย่อมรู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอะไร” ฮองเฮาตรัสอย่างเย็นชา
หลีโม่ย่อมรู้โดยธรรมชาติ แม้นรักษาอ๋องเหลียงไม่หาย ทั้งนางยังรู้ถึงความลับของอ๋องเหลียงอีก ฮองเฮาจะเหลือนางทิ้งไว้บนโลกใบนี้ได้อย่างไรกัน
นางกล่าว “พระนาง สามเดือนถึงครึ่งปี นี่คือคำตอบสุดท้ายที่หม่อมฉันจะมอบให้แด่พระนางฮองเฮา”
ฮองเฮาตรัสเสียงเข้ม “เสี้ยหลีโม่ ได้คืบจะเอาศอก ก่อนหน้าเจ้าบอกว่าหลังจากสามวันอ๋องเหลียงจึงจะพ้นขีดอันตราย ปัจจุบันก็เพิ่งจะสองวัน”
เสี้ยหลีโม่ส่ายหน้า “พระนาง นี่ไม่เหมือนกัน โรคปอดอักเสบจากการหายใจของอ๋องเหลียงครั้งนี้เกิดจากการเจ็บป่วยที่รุนแรง การรักษาที่เหมาะสมจะต้องดูพื้นฐานของอ๋องเหลียงด้วย ดังนั้นจึงอาการเสถียรได้ง่าย อีกประการ ตอนนี้ก็เป็นเพียงเสถียร ยังต้องมีการรักษาขั้นต่อไปอีก ในส่วนอาการเจ็บที่ขาและบาดเจ็บอื่นๆ ต้องรอให้อ๋องเหลียงหายดีก่อนจึงจะเริ่มการรักษา มิเช่นนั้นเขาจะไม่สามารถทนความเจ็บปวดจากการเกิดใหม่ของกระดูกหักได้”
เมื่อเห็นการยืนกรานของนาง ฮองเฮาจึงตรัสถามอย่างกังขา “เจ้าแน่ใจว่ามิใช่กำลังแชเชือนข้า?”
หลีโม่สบเนตรฮองเฮาตรงๆ “พระนาง เรื่องมาจนถึงขั้นนี้ ท่านคิดจริงๆ หรือว่าสมาชิกในครอบครัวข้าเหล่านั้นจะถ่วงหม่อมฉันได้ หม่อมฉันไร้ความจำเป็นต้องแชเชือนพระนางฮองเฮา หม่อมฉันออกตัวว่าจะรักษาอ๋องเหลียง เป็นเพราะหม่อมฉันรู้สึกละอายเรื่องการแต่งงานต่ออ๋องเหลียง หม่อมฉันอยากชดเชย”
ฮองเฮาขรึมลงตรึกตรองอยู่ชั่วครู่ “เอาล่ะ สามเดือนจนถึงครึ่งปี แต่ว่าหลังจากสามเดือน เจ้าจำเป็นต้องให้ข้าได้เห็นถึงประสิทธิภาพ”
หลีโม่ตอบรับ ฮองเฮาสั่งให้นางกลับตำหนักฉางเซิงเพื่อเฝ้าอ๋องเหลียง
นอกตำหนักฉางเซิง ยังคงมีทหารอารักขาเนืองแน่น
มาถึงตำหนักฉางเซิง ประจวบกับเห็นซือถูเย้นเดินออกมาจากด้านใน จากนั้นเขาก็ส่งภาพที่ได้รับจากทางฮองเฮาให้แก่หลีโม่ “ประเดี๋ยวอ๋องอานชินจะเข้าวัง เจ้านำภาพนี้มอบแก่เขาเสีย”
หลีโม่รับเอาไว้ พลางเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ “ท่านอ๋องรู้ได้อย่างไรว่าเขาจะเข้าวัง”
ซือถูเย้นยิ้มบางๆ “เขาจะมาแน่ ทั้งยังจะมาอย่างรวดเร็วด้วย”
หลีโม่ตกตะลึง “จริงหรือ”
ซือถูเย้นหมุนกายจากไป ก่อนจาก ยังหันหน้ามาเอ่ยกำชับ “ค่ำนี้ข้ามิอาจเข้าวังมาอีก เจ้าเฝ้าอย่างรัดกุมหน่อย”
“ท่านอ๋องจะไปที่ใด” หลีโม่พลั้งปากเอ่ยออกไป หลังจากถามออกไปก็ค่อนข้างเสียใจภายหลัง นี่มิใช่สิ่งที่นางควรถามเสียหน่อย
ดวงตาของซือถูเย้นค่อนข้างพิศวง เสมือนไม่ได้คาดคิดว่านางจะถามเยี่ยงนี้ แต่ว่า เขายังเอ่ยตอบคำถาม “คืนนี้ข้ามีเรื่องต้องทำ”
หลีโม่มองเขาจากไป เห็นจื่นเฉิงเดินเข้ามาจากด้านนอก จื่นเฉิงสวมชุดเกราะทั้งกาย จื่นเฉิงไม่รู้ว่าจะเอ่ยอะไรกับเขาดี เห็นเพียงเขาหยัดกายมั่น ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ จากไป
หลีโม่แอบประหลาดใจ สวมชุดเกราะเช่นนี้ หรือว่าจะไปสวนสนามกันนะ
แต่ว่านี่มันดึกดื่นแล้ว เดินสวนสนามอะไรกันเล่า
ทว่า นี่มันเกี่ยวอะไรกับนางกันเล่า นางยิ้มๆ ก่อนหมุนกายเดินเข้าตำหนักไป
กลางตำหนักอ๋องเหลียงดื่มน้ำซุปข้าวแล้วเล็กน้อย อาจีน คนรับใช้ของเขาคอยปรนนิบัติอยู่ข้างๆ เห็นนางเข้ามา อาจีนก็ออกไปต้อนรับ ยิ้มอย่างอ่อนโยน “คุณหนูใหญ่มาแล้ว?”
หลีโม่ตอบรับหนึ่งคำ “พระองค์ดื่มไปเท่าใดแล้ว”
“หนึ่งส่วนสี่” อาจีนกล่าว
“เอาล่ะ เกือบจะหมดแล้ว” หลีโม่ให้อาจีนออกไปก่อน
นางเดินเข้าไป อ๋องเหลียงถูกปกคลุมทั้งร่าง ทั้งยังดื่มซุปข้าวร้อนๆ อีก หน้าผากจึงผุดเหงื่อเม็ดเป้งออกมา
หลีโม่หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับให้เขา ก้มหน้าก็เห็นอ๋องเหลียงใช้ดวงตาสีดำขลับมองนาง
เขากล่าว “เสี้ยหลีโม่ เจ้ากับคนนอกพูดไม่เหมือนกัน”