บทที่ 631 เรื่องภายในใจซูชิง

บทที่ 631 เรื่องภายในใจซูชิง

ตลอดการเดินทาง อารมณ์ของทุกคนมีทั้งหนักใจและสนุกสนาน

หนักใจเพราะเรื่องของโหรวเหยา สนุกสนานเพราะในที่สุดก็สามารถกลับบ้านได้แล้ว

เรื่องของเป่ยม่อ นับแต่นี้ไปก็จะไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาอีกแล้ว

อย่างน้อยทุกคนต่างก็คิดแบบนี้ ยังไงก็ได้ความสงบสุขกลับมา ในที่สุดประชาชนของต้าโจว ก็จะได้มีชีวิตที่สงบสุขเสียที

ศึกสงครามที่มีอย่างต่อเนื่อง ความเจ็บปวดทรมานที่ประชาชนได้รับ ไม่สามารถที่จะคาดเดาได้

ในวินาทีที่เป่ยม่อถอนทัพ เซียวเซียวก็เริ่มกลับไปยังราชสำนักแล้ว

เตรียมการทหารมาตลอดทาง ก็นับว่ายุ่งมาก คาดว่าอย่างน้อยก็ต้องครึ่งเดือนถึงจะกลับไปถึงยังเมืองหลวง

ดังนั้น ซือถูเย้นจึงสั่งคนไปส่งข่าวดีบอกให้เซียวเซียวได้ทราบ และเรียกให้จื่นเฉิงกลับมาก่อน

ระหว่างทางที่กลับมาเมืองหลวงซูชิงดูมีความสุขมาตลอดทาง พูดจาสอดแทรกมุขตลก ยิ้มหัวเราะอยู่อย่างไม่ขาด

คืนก่อนที่จะถึงเมืองหลวงหนึ่งวัน หยุดพักที่ยี่กว่าน ซือถูเย้นเห็นว่าทุกคนรีบเร่งเดินทางกันมาอย่างเหนื่อยล้า จึงสั่งคนเตรียมเหล้าอาหารอย่างดี ไล่ให้เย็นเอ๋อร์กับมามาทานเสร็จแล้วก็กลับไปนอนก่อน พวกเขาหลายคนอยู่ดื่มเหล้ากันต่ออยู่ในห้อง

ตอนที่ดื่มเหล้า ซือถูเย้นถึงค่อยเล่าบอกว่า ที่จริงเขาเคยไปพบอ๋องเจิ้นโก๋ครั้งหนึ่ง

ตอนนั้นอ๋องเป่ยม่อถูกจับขังคุก โทษฐานกบฏ เขาจะต้องตายแน่ๆ แต่ฮ่องเต้องค์ใหม่ต้องการกำจัดเหล่าขุนนางที่สมรู้ร่วมคิดกับเขา เขาจึงยังไม่ถูกตัดสินโทษ

ฮ่องเต้องค์ใหม่ต้องการที่จะสร้างบารมีความน่าเชื่อถือ แน่นอนจึงต้องมีการกวาดล้างครั้งหนึ่ง ทุกคนต่างก็รู้ อ๋องเจิ้นโก๋กับฮ่องเต้องค์ก่อนสนิทสนมกันมาก ขุนนางที่ไปมาหาสู่กัน ก็เป็นคนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนเชื่อถือ

จับคนพวกนี้ออกมา ที่จริงก็เท่ากับว่าเป็นการจับขุนนางที่จงรักภักดีกับฮ่องเต้องค์ก่อนออกมา

อ๋องเจิ้นโก๋นับว่าเป็น “ชายชาตรี” ที่ปราดเปรียว เห็นซือถูเย้นมา ก็คุกเข่าก้มหัวทันที โดยที่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย

เพื่อจะได้มีชีวิตรอด แค่ก้มหัวจะเป็นไรไป? เขาได้ให้ข้อมูลบางอย่างแก่ซือถูเย้น แล้วหวังอยากให้ซือถูเย้นช่วยเขาออกไป เขาขอเพียงให้มีชีวิตรอด ต่อให้ต้องเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนนามสกุลก็ไม่เป็นไร

“เขาพูดอะไรกับเจ้า?” หลีโม่ถามขึ้นอย่างแปลกใจ กับความที่อ๋องเจิ้นโก๋ไม่เสียสติ เพราะอ๋องเจิ้นโก๋เป็นคนที่ชอบมุดหัวอยู่แต่ในรัง กลับรู้จักคิดว่า สามารถมีชีวิตอยู่ ทำไมยังจะต้องหยิ่งยโสโอหังล่ะ?

ที่รู้จักก้มหัว ถึงจะเป็นคนที่อยู่ได้นาน

“ที่จริงฉู่จิ้งกับฉาวฮองเฮาได้ส่งใส้ศึกเข้าไปในต้าโจวแต่แรกแล้ว ส่วนหนึ่งถูกส่งเข้าไปอยู่ในค่ายทหารของเรา”

“หา?” เซียวโธ่โกรธจัด “งั้นยังดีที่เขาตายไปแล้ว ไม่อย่างนั้นข้าจะต้องหั่นเขาเป็นชิ้นๆแน่”

“พวกเจ้าเคยเห็นศพของฉู่จิ้งไหม?” ซือถูเย้นถามคำถามนี้ขึ้นมาทันใด

ทุกคนต่างก็ตกใจ “ทำไม?”

ซือถูเย้นพูดขึ้นอย่างเรียบเฉยว่า “นี่ก็คือข้อมูลที่สองที่อ๋องเจิ้นโก๋บอกข้า ฉู่จิ้งหนีออกไปแต่แรกแล้ว ตอนที่ฉินโจววางค่ายกลทหาร เขาก็หนีไปแล้ว คนที่ตายเป็นแค่ตัวแทนของเขา”

“นี่จะเป็นไปได้ยังไง?” หลีโม่ส่ายหัว คิดดีๆแล้วก็น่ากลัวมาก “หากเขารู้แต่แรกว่าจะมีการล้อมวัง ทำไมไม่เตรียมรับมือไว้ก่อน? กลับหาทางแอบหนีเอาตัวรอด?”