บทที่ 676

บทที่ 676

อ๋องลั่วชินหัวเราะเยาะ “ฉู่จิ้งคงคิดไม่ถึงว่าเซียวเซียวกับซือถูเย้นจะรับมือได้ทันทีล่ะสิ?”

“ใช่ ตรงนี้ฮ่องเต้ทำอะไรไม่ถูกจริง ทำให้ต่อมาทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนเดิมที่เขาวางไว้ จะสู้รบ ก็ต้องมีเสบียงอาหาร เสบียงอาหารพวกนี้เอามาจากไหนล่ะ? หลายปีมานี้กองคลังก็ร่อยหรอแล้ว ที่หนานจุ้นเราส่งไปทุกปี ล้วนนำไปใช้ในการทหาร บ้านเมืองไม่มีเงิน ไม่มีเสบียงอาหารเพียงพอขนาดนั้น ยังจะต้องช่วยผู้ประสบภัย และต้องส่งไปยังสนามรบเพื่อสู้รบ ทั้งสองอย่างจึงเลือกได้แค่หนึ่งอย่าง ฮ่องเต้เลือกที่จะเสียสละผู้ประสบภัย ในขณะเดียวกัน ฉินโจวไม่ได้ให้ความร่วมมือกับสิ่งที่ฮ่องเต้วางแผนไว้ นี่ทำให้ฮ่องเต้เป็นกังวลมาก เขาคิดว่า เขาไม่สามารถควบคุมฉินโจวได้แล้ว แต่ในมือฉินโจวมีอำนาจสั่งการทหาร กัดนางไม่ได้ หากบีบบังคับเกินไป เขาอาจจะต้องได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง ดังนั้น เขาให้เหลาไท่ไท่ตระกูลฉินไปพูดกับฉินโจว แต่เหลาไท่ไท่ตระกูลฉินไม่ได้ไปพูดกับฉินโจว กลับเสนอความคิดเห็นหนึ่ง ความคิดเห็นนี้ก็คือบีบให้ฉินโจวกบฏ ให้นางสนับสนุนอ๋องฉู่โยว่เป็นฮ่องเต้ แล้วเขาก็เตรียมการไว้แต่แรก นั่นก็คือแกล้งตาย การก่อกบฏของอ๋องเจิ้นโก๋ ก็เพราะเหลาไท่ไท่ตระกูลฉินเป็นคนยั่วยุ นี่เป็นการซ้อนแผนฉินโจวกับซือถูเย้น เพราะตอนนั้นซือถูเย้นได้พูดโน้มน้าวแม่ทัพใหญ่หลงสำเร็จแล้ว โดยให้แม่ทัพใหญ่หลงติดต่อคนของฝ่ายจู่เหอ....”

อ๋องลั่วชินพูดตัดคำพูดของเขาอีกครั้ง “เจ้าบอกว่าซือถูเย้นติดต่อแม่ทัพใหญ่หลง? แม่ทัพใหญ่หลงยอมออกหน้า?”

“ยอม”

อ๋องลั่วชินค่อยผ่อนใจลงหน่อย “หากแม้แต่แม่ทัพใหญ่หลงยังเชื่อถือตระกูลซือถู คิดว่าเขาคงไม่อยากที่จะสู้รบถึงยอมทำเช่นนี้ อุตส่าห์มาถึงเป่ยม่อ แต่ไม่ได้เพราะว่ามีเล่ห์กลอะไร”

“อืม ใช่ ฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ ซือถูเย้นกับเสี้ยหลีโม่ก็กลับต้าโจวแล้ว แต่ในเวลานี้ กลับมีข่าวว่าฉินโจวสังหารฮองเฮา แล้วถูกจับเข้าคุกหลวงสิงปู้ ท่านอ๋องลองคิดดู หากฉินโจวถูกตัดสินโทษ สังหารฮองเฮามีความผิดสถานใด? ต่อให้เป่ยม่อสามารถใช้ผลงานลบล้างความผิด ฉินโจวก็จะไม่สามารถได้มีอำนาจในการสั่งการทหารอีก และนางจะถูกถอนชื่อออกจากทะเบียนทหาร ถึงตอนนั้น อำนาจการสั่งการทหารถูกยึดคืน ฮ่องเต้ให้ท่านอ๋องนำทัพกลับ สังหารฉู่โยว่ทิ้ง....”

อ๋องลั่วชินยื่นมือ ไม่ให้เทียนจีจื่อพูดต่อไป แววตาในดวงตาของเขาที่เป็นประกาย ค่อยๆกลายเป็นเคร่งขรึม

คนที่เทียนจีจื่อพูดถึงคนนั้น เหมือนเป็นคนอื่นมาก ไม่เหมือนกับญาติพี่น้องที่สนิทที่สุดที่อยู่ในความทรงจำของเขาเลยสักนิด

เนิ่นนาน เขาเปิดปากพูดอย่างเหนื่อยล้าว่า “เจ้าบอกว่าเจ้ามีคนที่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนภูเขาหางหมาป่าด้วยตาตัวเอง เมื่อพวกเขากลับมาแล้ว เรียกพวกเขามาหาข้า”

เทียนจีจื่อพูดว่า “หากท่านอ๋องอยากฟัง บางที กระหม่อมสามารถแนะนำให้รู้จักคนสองคนสองคนนี้ เป็นคนของกระหม่อมช่วยชีวิตมาจากเป่ยม่อ และก็เป็นคนที่ได้รับผลกระทบในครั้งที่เกิดเหตุการณ์น่าอนาถในภูเขาหางหมาป่า”

อ๋องลั่วชินตกตะลึง “อะไรนะ? พวกเจ้ายังช่วยเหลือคนกลับมา? เป็นผู้ประสบภัยหรือ? รีบพามา”

“ไม่ใช่ผู้ประสบภัย สถานะของสองคนนี้ ค่อนข้างพิเศษ งั้นหลังจากที่คนของกระหม่อมช่วยเหลือพวกเขากลับมาแล้ว ก็ได้ให้พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในโรงหนานเกอ”

“โรงหนานเกอ? เจ้าเอาพวกเขาไปซ่อนไว้ในฉินโหลว?” อ๋องลั่วชินเหลือกตามองดูเขา

เทียนจีจื่อพูดอย่างไม่มีทางเลือกว่า “ก็ไม่มีทางเลือก ตอนที่คนของกระหม่อมช่วยเหลือพวกเขา พวกเขายังถูกตามฆ่า และหนึ่งคนในนั้น ได้รับบาดเจ็บ หากไม่ระมัดระวัง ก็กลัวว่าคนที่ตามฆ่าจะตามมาเจอ จะเป็นการทำลายอีกสองชีวิต”

“พวกเขามีสถานะอะไร?” อ๋องลั่วชินถาม

เทียนจีจื่อพูดว่า “หนึ่งคนในนั้นชื่อจิ่ง เป็นองครักษ์ประจำตัวของฉินโจว ส่วนอีกคนหนึ่ง นางไม่ยอมรับสถานะ ยังแต่งตัวปลอมเป็นชาย แม้แต่คนของกระหม่อมก็ไม่เคยบอกให้รู้ เพียงแต่ เพราะคนของกระหม่อมตอนที่อยู่ในเมืองหลวง ได้เคยรู้เรื่องของนางบ้าง รู้ว่าสถานะของนางคือเจ้าเมืองโหรวเหยาประเทศต้าโจว”

“เจ้าเมืองโหรวเหยา?” อ๋องลั่วชินคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าเมืองต้าโจวมีไม่มาก? ข้าไม่รู้จัก”

“เป็นหลานของฮองไทเฮาต้าโจวที่สิ้นไปแล้ว คนของตระกูลซุน”

“เจ้าเมืองคนนี้ ทำไมถึงไปอยู่ที่ภูเขาหางหมาป่าล่ะ? นางมาพร้อมกับเสี้ยหลีโม่หรือ? ทำไมเสี้ยหลีโม่ต้องพาเจ้าเมืองผู้สูงศักดิ์แบบนี้มาเป่ยม่อด้วย?” ความสงสัยในใจอ๋องลั่วชินก็บังเกิดขึ้นมา

เทียนจีจื่อพูดอธิบายว่า “เจ้าเมืองโหรวเหยาคนนี้ ถึงแม้จะมีชาติกำเนิดที่ดี แต่กลับไม่เหมือนคุณหนูคนอื่นๆ นางเคยแต่งงานมาครั้งหนึ่งแล้ว หลังจากที่สามารถตายแล้วก็ไปเรียนแพทย์ ในสถานการณ์โรคระบาด นางออกแรงช่วยเหลืออยู่ไม่น้อย”

“เจ้าเมืองคนหนึ่ง พระชายาคนหนึ่ง ท่านอ๋องคนหนึ่ง ยังมีหลานสาวตระกูลเฉินอีกคน เฮ้อ ราชวงศ์ของต้าโจว ค่อยนับว่าเป็นคน” อ๋องลั่วชินถอนหายใจ

“ไม่ใช่หรือ? เดิมพวกนางควรที่จะเสพสุขอยู่อย่างมั่งคั่ง”

“เชิญพวกเขามาเถอะ ข้าอยากพบนาง อยากเห็นผู้หญิงที่แปลกคนนี้”

เทียนจีจื่อพูดว่า “ได้ กระหม่อมจะให้คนไปเชิญพวกเขามา”