บทที่ 911 แม่ลูกได้เจอกัน

บทที่ 911 แม่ลูกได้เจอกัน

คนตัดไม้จึงนอนลงแล้วพูดว่า “รบกวนท่านหมอแล้ว”

“ไม่เป็นไร” หลีโม่นั่งลงด้านข้างเตียง เก็บท่าทีความโศกเศร้าในก่อนหน้านี้ เปลี่ยนกลายเป็นสีหน้าอย่างมืออาชีพ “ให้ข้าดูบาดแผลก่อน”

ภรรยาคนตัดไม้รีบเข้ามาช่วยเหลือ เปิดผ้าห่มออกเผยให้เห็นขาทั้งคู่

บนขาห่อไว้ด้วยยาของหมอก่อนหน้านี้ รอบๆบาดแผลค่อนข้างแดง มีอาการอักเสบที่ยังไม่หาย

“เป็นมาได้กี่วันแล้ว?” หลีโม่ถาม

“สิบสามวันแล้ว” ภรรยาคนตัดไม้ตอบ

หลีโม่พยักหัว แกะห่อยาออก มองเห็นบาดแผล มีอาการอักเสบจริงๆ

บาดแผลใหญ่มาก บาดแผลทั้งสองข้างพอๆกัน แต่ขาซ้ายค่อนข้างอาการหนัก เพราะตั้งแต่น่องลงมามีอาการบวมไปหมด

หลีโม่ยื่นมือกดบริเวณบาดแผล “เจ็บไหม?”

คนตัดไม้ร้องอย่างเจ็บปวดว่า “เจ็บ”

“ข้าตรวจดูก่อน นอกจากบาดแผลแล้ว กระดูกมีปัญหาหรือไม่” หลีโม่ยืนขึ้น มีทั้งคู่เริ่มจับตั้งแต่ด้านบนบาดแผลของเขาลงมา ขาขวามีเพียงบาดแผล แต่ขาซ้ายกระดูกหัก จะต้องเชื่อมกระดูก

“ก่อนหน้านี้รักษาด้วยยาอะไรไปบ้างแล้ว?” หลีโม่ถาม

“ข้าไปเอามา” ภรรยาคนตัดไม้รีบไปหยิบใบสั่งยาออกมาจากลิ้นชัก “นี่เป็นหมอคนนั้นจ่ายยาให้ ล้วนเป็นยาที่แพงมาก”

หลีโม่หยิบรับมาดู แล้วก็ขมวดคิ้ว “บ้านพวกเจ้าเช่นนี้ ทำไมถึงได้สั่งยาให้แพงขนาดนี้? โสมนี้มีประโยชน์อะไรกับบาดแผลภายนอก?”

“หมอบอกว่า ก่อนหน้านี้เสียเลือดมาก ทำให้ร่างกายอ่อนแอ จึงต้องทานโสมเพื่อบำรุง บอกว่าหากร่างกายแข็งแรงแล้ว บาดแผลก็จะหายเร็วขึ้น”

หลีโม่ค่อนข้างโกรธ “บาดเจ็บก็ต้องรักษาแผลบาดเจ็บ รักษาร่างกายทำไม อีกอย่าง ยารักษาบาดแผลก็มีตั้งมากมาย เหมาะสมก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ยาที่แพงที่สุด ใช้โสม ยาอย่างอื่นก็ไม่สามารถใช้ได้แล้ว”

ภรรยาคนตัดไม้ตกใจ “งั้นจะทำอย่างไรดี?”

หลีโม่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า “ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้ เจ้าไปซื้อยามา ยาชุดนี้ใช้เงินไม่เกินสิบสตางค์”

“ท่านหมอเสี้ย ยาถูกขนาดนี้ จะสามารถรักษาได้หรือ?” กาวเฟิ่งเทียนถามอยู่ด้านข้าง

“ใช้ยาให้เหมาะสมก็จะสามารถรักษาได้” หลีโม่พูด

กาวเฟิ่งเทียนสูดลมหายใจเข้า แล้วก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า “ข้ากาวเฟิ่งเทียนโดนคนอื่นหลอก? ไม่ช้าก็เร็วจะต้องไปจัดการคนคนนั้น”

“อาการบาดเจ็บไม่น่าเป็นห่วง ต่อกระดูกที่หักก็เรียบร้อยแล้ว ถึงตอนนั้นข้าจะใช้ไม้หนีบตรงขาที่กระดูกหักของเจ้า ให้เนื้อค่อยๆเชื่อมต่อกัน ประมาณหนึ่งเดือนกว่า ก็จะสามารถลุกขึ้นมาเดินได้” หลีโม่พูด

คนตัดไม้สองสามีภรรยามองตากัน แต่ก็ไม่อยากจะเชื่อ

“แต่หมอคนนั้นพูดว่า เขาจะยืนขึ้นมาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว” ภรรยาคนตัดไม้ดีใจจนน้ำตาไหล

“พูดเหลวไหล เขาไม่พูดเช่นนี้ จะได้เงินจากพวกเจ้าไปเยอะขนาดนั้นได้ยังไง? และเขาพูดว่าอาการบาดเจ็บค่อนข้างหนัก สุดท้ายเมื่อรักษาหายแล้ว เขาก็จะได้มีชื่อเสียง” หลีโม่ขมวดคิ้วพูด

ภรรยาคนตัดไม้โกรธมาก กำลังอยากที่จะพูดอะไร ก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้มาจากด้านนอก

ซือถูเย้นเดินออกไปก่อน เห็นหญิงวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่งอุ้มเทียนอืนเข้ามา เทียนอืนร้องไห้อย่างน่าสงสาร ใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตา และฝ่ามือของนางก็มีเลือดไหล