บทที่531 ซูเซียวกลับเมือง

บทที่531 ซูเซียวกลับเมือง

หลีโม่แอบประหลาดใจอย่างเงียบๆ “หมายความว่าอย่างไร? เลือดของเจ้ามีประโยชน์งั้นรึ? เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?”

“ไม่มีอะไร เจ้าไม่ต้องกังวล จำคำของข้าไว้ ถึงแม้น้ำส้มสายชูจะยับยั้งหนอนพิษได้ แต่ว่าอ๋องหนานหวยยังตกอยู่บนความตาย เขากำลังจะตาย เพียงเพราะการใช้น้ำส้มสายชูในระยะยาวเพื่อยับยั้งการเจริญเติบโตของหนอนพิษ ดังนั้นในทางตรงกันข้าม พิษกู่ในระยะแรกจะเจริญเติบโตช้ากว่าพิษกู่ตัวแม่ มีเวลาเพียงแค่ครึ่งเดือนเท่านั้นที่จะให้เจ้าเข้าใจในพิษกู่ ซึ่งการศึกษาพิษกู่ ยังสามารถเริ่มได้จากการตายของหนอนพิษตัวแม่ เพราะหัวใจสำคัญในการศึกษาพิษกู่ก็คือ ซากของหนอนพิษในร่างกายของอ๋องหนานหวย ”

จนตอนนี้งานวิจัยของหลีโม่ก็ยังไม่คืบหน้า หลีโม่จึงอยากจะถามซุนฟางเอ้อร์อีกสักหน่อย แต่นางกลับทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยคก่อนจะเดินจากไป “รีบส่งแม่และน้องชายของเจ้าออกไปให้เร็วที่สุด!”

หลีโม่ตกตะลึง ทันใดนั้นนางก็นึกขึ้นได้ว่าฮ่องเต้เคยถามเรื่องแม่ของนาง เป็นไปได้ไหมที่ครั้งนี้ เขาจะต้องการแม่ของนาง

หลีโม่รีบออกไปแล้วคว้าแขนของซุนฟางเอ้อร์ “คำถามสุดท้าย ฮ่องเต้หายดีแล้วหรือ?”

ซุนฟางเอ้อร์ยิ้มอย่างมีเลศนัย “เขาคิดว่า เขาหายดีแล้ว”

นางสะบัดมือหลีโม่ “ข้าอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ฮ่องเต้ส่งคนมาตามข้า ข้าแค่บอกว่าข้ามาเอาของที่ตำหนักอ๋องซื่อเจิ้ง และตอนนี้ข้าก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉะนั้นข้าควรจะกลับได้แล้ว”

ฮ่องเต้ทรงให้นางออกจากวังและกลับเข้าวังเพื่อทำสิ่งต่างๆ หมายความว่าสิ่งนี้มีประโยชน์ต่อฮ่องเต้ ไม่เช่นนั้นนางคงไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไป

จริงๆหลีโม่เห็นแล้วว่าใครตามนางมา คนนั้นคือลู่กงกงและขันที ขันทีถือกระปุกสองกระปุกไว้ในมือ หลีโม่รู้ทันทีว่ากระปุกเหล่านั้นล้วนเป็นหนอนพิษ

ดูเหมือนฮ่องเต้จะเชื่อมั่นซุนฟางเอ้อร์มาก

การเปลี่ยนแปลงของฮ่องเต้ทำให้หลีโม่งุนงง

อย่างไรก็ตามมันไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะคิดถึงสิ่งที่ทำกับซือถูจิ้ง

เขาเป็นคนมีอำนาจ เมื่อเขาป่วยไม่มีแพทย์ที่ดีคอยรักษา เขาค่อยๆยอมรับกับตัวเองว่าใกล้จะถึงจุดจบแล้ว แต่เมื่อนาง

ปรากฏตัวขึ้นทำให้เขากลับสู่จุดศูนย์กลางของระบบการปกครอง หลังจากนั้นซุนฟางเอ้อร์ก็ใช้หนอนพิษรักษาอาการป่วยของเขา เขารู้สึกว่าตัวเองดีขึ้น

ชายผู้ซึ่งเคยสูญเสียพลังอำนาจไปเกือบหมด ทันใดนั้นเขาก็ได้กลับมาครอบครองพลังนั้นอีกครั้ง นั่นทำให้สภาพจิตใจของเขาบ้าระห่ำ

ความคิดนี้ก็เหมือนกับการเคยสูญเสียคนรักแล้วได้คนรักกลับคืนมา เขาจะรักและทะนุถนอมมากขึ้นและใช้วิธีการทั้งหมดเพื่อดูแลคนรักให้ดีที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเขาได้อำนาจกลับคืนมาอีกครั้ง ยิ่งทำให้เขามีความต้องการที่มากขึ้น เพราะเขาคิดว่า เขาคือลูกของพระเจ้า

หากบุคคลนี้มีจิตใจที่บิดเบี้ยว มันช่างน่ากลัว น่ากลัวที่สุด และคนคนนี้ก็ยังเป็นฮ่องเต้ผู้ที่มีอำนาจควบคุมชีวิตของผู้คนบนโลกใบนี้

เพียนเซิง ไอ้เจ็ด อยู่ในสนามรบอีกครั้ง

สองวันต่อมา ซูชิงและเซียวโธ่กลับถึงเมืองหลวงในช่วงเย็น

หลังจากทั้งสองกลับไปถึงเมือง พวกเขาก็ตรงไปที่วัง

ได้เวลาออกจากวัง

อ๋องเย่ อ๋องเหลียงและซือถูจิ้ง ทั้งหมดอยู่ที่ตำหนักอ๋องซือเจิ้ง ซือถูจิ้งส่งคนไปที่ประตูวังเพื่อส่งข้อความให้พวกเขา ทำให้พวกเขาออกจากวังแล้วมาที่ตำหนักอ๋องซือเจิ้งทันที และมีเฉินไท่จูนที่ถูกหลิ่วหลิ่วลากไปรอพวกเขาทั้งสอง

เมื่อซูชิงและเซียวโธ่มาถึง พวกเขาดูอ่อนเพลียมาก หน้าตาดูเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากการเดินทาง ดูแล้วเหมือนไม่มีชีวิตชีวา

หลิ่วหลิ่วมองเห็นเซียวโธ่ก็รีบพุ่งเข้าไป แต่ก็ไม่ได้ใกล้ขนาดนั้น แล้วมองเขาอย่างประหม่าและดวงตาที่ส่องประกาย

เซียวโธ่ยิ้ม “เจ้าผอมลงนะ” เขาเอื้อมมือมาลูบผมและใบหน้าของนาง แน่นอนว่าตรงนี้มีผู้คนอยู่มากมาย เขาจึงไม่สามารถโอบกอดนางได้ และประเพณีพื้นบ้านก็ยังไม่ได้เปิดกว้างนัก

หลิ่วหลิ่วยิ้มด้วยน้ำตาคลอเบ้า “แม้ว่าข้าไม่ควรจะดีใจที่เจ้าถูกเปลี่ยนตัว แต่ข้าก็ดีใจที่ได้พบเจ้า ดีใจที่ฮ่องเต้ปลดเจ้าออก”

เพราะประโยคนี้ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียด ผ่อนคลายลงเล็กน้อย