ตอนที่ 196 พระราชทานแต่งตั้ง

ตอนที่ 196 พระราชทานแต่งตั้ง

เตาเหล่าต้าเอาขนมที่ซุกไว้ในอก ออกมาให้เสี่ยวเอ้อ “รีบกิน ยังร้อนๆอยู่”

สายตาเสี่ยวเอ้อมองตรงมาที่พี่ชายตน “ว้าว ท่านพี่ พี่ไปเอาของอร่อยแบบนี้มาจากไหนมากมาย?”

“มีคนใจดีให้มา ” เตาเหล่าต้าพูดอย่างหน้าด้าน ลืมไปว่าตนไปเอามีดฟันโต๊ะเสียจนพังเพื่อแย่งมา

“พี่ต้องขอบคุณคนใจดีคนนั้นนะ ” เสี่ยวซาบซึ้งจนร้องไห้

หลีโม่เห็นสองพี่น้องตรงนั้น นางเคยเป็นมาหลายเมือง เห็นผู้คนร้องไห้กันเพื่อที่จะได้อาหารมากิน แต่ว่า ในเมืองที่รุ่งเรืองอย่างแคว้นต้าโจแห่งนี้ เพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก

เตาเหล่าต้าร่างกายแข็งแรงกำยำ เดิมทีสามารถไปขายแรงงานได้ เหตุใดสองพี่น้องนี้ถึงได้มีชีวิตที่น่าอนาถเช่นนี้

อีกอย่าง เตาเหล่าต้าถูกซือถูเย้นพบเห็นได้อย่างไร

เมื่อคิดถึงจุดนี้ หลีโม่ก็ถามเตาเหล่าต้า “เจ้าไปรู้จักท่านอ๋องได้อย่างไร? ”

“ท่านอ๋องไหน?” เตาเหล่าต้าเอาหมั่นโถยัดใส่ตัวน้องสาว แล้วก็ถามไปด้วย

“ก็คนที่พาเจ้ามาไว้ที่ตำหนักอ๋องเหลียงไง ” หลีโม่กล่าว

เตาเหล่าต้าชะงักตาโต “อ๋อ คนนั้นเอง เช้าวันนี้มีเจ้าของร้านซาลาเปาให้ซาลาเปาข้ามา2ลูก จากนั้นก็มีคนมาโวยวาย บอกจะเก็บค่าดูแล เจ้าของร้านไม่ให้ คนพวกนั้นก็ทุบตีเจ้าของร้าน ข้าเห็นเจ้าของร้านถูกทุบตี ก็เลยจัดการคนพวกนั้น พอพวกมันหนีไป ก็มีท่านอ๋องและคนดีผ่านมา ถามคำถามข้ามากมาย แล้วข้าก็ตามเขามา”

“ถามคำถามอะไรกับเจ้า?” หลีโม่ถามอย่างสงสัย

เตาเหล่าต้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อย่างอื่นข้าจำไม่ได้ จำได้แต่ว่าข้าอยากมีข้าวสวยให้กินทุกวันมั้ย ก็บอกว่าอยากสิ มีใครไม่อยากกินข้าวสวยล่ะ? เขาบอกถ้าอยากก็ให้ตามมา ข้าก็เลยตามมาเนี่ย”

หลีโม่ถึงบางอ้อ ซือถูเย้นอยากให้มีคนรู้วรยุทธและดูแลเจ้านายมาติดตามข้า

นางมองเตาเหล่าต้า แล้วพูดว่า “ตอนนี้เจ้ากลับไปจวนกับข้า เดี๋ยวข้าจะให้เย็นเอ๋อร์จัดการดูแลน้องสาวเจ้า ต่อไปเจ้าต้องติดตามข้า ข้าจะให้เงินเดือนเจ้าเดือนละ1ตำลึงเงิน ทุกวันมีข้าวให้3มื้อ และรับรองว่ามีเนื้อกิน”

สีหน้าของเตาเหล่าต้าจริงใจขึ้นมาทันที ดูเหมือนกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน เขามองไปที่หลีโม่ “วันนึงได้กิน3มื้อ และมีเนื้อทุกมื้อหรือ? แล้วยังมีเงินเดือนด้วยหรือ? ท่านหมายถึงเงิน1เฟื้องหรือว่า1ตำลึง?”

หลีโม่หัวเราะ “เจ้ากล้าฆ่าคนมั้ย?”

เตาเหล่าต้าคิด “ข้ารับปากกับแม่ข้าไว้ ว่าข้าจะไม่ฆ่าคน แต่ข้าตีคนได้”

“ไม่ได้ให้เจ้าฆ่าคน แค่ฟังคำสั่งข้าก็พอ ต่อไปก็อยู่ในจวนคอยทำงานต่างๆให้ข้า ” หลีโม่กล่าว

“จริงหรอ?”

“จริงๆ”

เตาเหล่าต้าหันไปมองน้องสาวตนเอง เอามือมาขยี้ตา แล้วก็เดินเข้าวัดร้างไป

หลีโม่สบตากับเย็นเอ๋อร์ ทั้งคู่ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร

ทันใดนั้น เห็นเขารีบพุ่งออกมาจากข้างใน แล้วก็กอดเตาเสี่ยวเอ้อไว้ กระโดดตัวหมุน ตะโกนอย่างดีใจ ว่า “เสี่ยวเอ้อ เจ้าได้ยินแล้วใช่มั้ย ? พี่หางานทำได้แล้ว ต่อไปเจ้าจะไม่ต้องหิวแล้ว ไม่ต้องแย่งข้าวสุนัขกินแล้ว สิ่งที่ข้ารับปากแม่ไว้ ข้าทำได้แล้ว ”

พูดจบ เขาก็ปล่อยเสี่ยวเอ้อ แล้วก็นั่งลงกับพื้นร้องไห้งอแงอย่างกับเด็ก