ตอนที่ 2 ใบมีดคม

ตอนที่ 2 ใบมีดคม

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ข้างหูมีเสียงร้องไห้ดังขึ้นมา

นางค่อยๆลืมตาขึ้นมา ตรงหน้ามีใบหน้าทรงกลมที่บอบช้ำแย่ไม่ออก นางรู้ดีว่าคนตรงหน้านั้คือใคร “เย็นเอ๋อร์?”

สาวใช้ของเจ้าของเดิม เย็นเอ๋อร์

“คุณหนู ข้าน้อยไม่สามปกป้องท่านได้ ขออภัยด้วย!”เย็นเอ๋อร์ร้องไห้ได้น่าอนาถนัก

หลีโม่ทนความเจ็บปวดที่แสบร้อนบนร่างกาย ค่อยๆลุกยืนขึ้นมา เดินทีละก้าวอย่างลำบากไปอย่างเก้าอี้ที่คุณนายหลินหลงนั่งเมื่อกี้นี้ ขาทั้งสองและหลังของนางบาดเจ็บอย่างหนัก นั่งอยู่บนเก้าอี้เช่นนี้ เท่ากับนั่งอยู่บนพื้นหนาม แต่ว่า ความเจ็บปวดที่ชัดเจนเช่นนี้ สามารถทำให้สมองของนางมีสติ

ในสมองมีเสียงโหยหวนดังขึ้น “ถึงข้าตายกลายเป็นผีก็ไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่ ”

นางรู้ดี นั้นคือเสียงเฉพาะของเจ้าของเดิม

สองมือกำเป็นมัด สัมผัสกลางนิ้วมือที่มีโลหะที่หนาวเย็น นางตกตะลึง ก้มหัวอย่างรวดเร็ว กำไลสะกดจิต？นี้กำไลสะกดจิตตามมาด้วยหรือนี้?

กำไลสะกดจิตคือตอนที่นางอยู่หน่วยพิเศษ คืออาวุธที่นักวิทยาศาสตร์คิดค้นออกมา ด้านในมีชิปอยู่แผ่นนึง สามารถดูดไฟฟ้าในแสงอาทิตย์และอากาศ กลายเป็นอาวุธที่จมตีมนุษย์

“งานแต่งกำหนดการเมื่อไร?”หลีโม่สายตาเยือกเย็นขยับหมุนกำไลสะกดจิต ถามเย็นเอ๋อร์ที่กำลังร้องไห้เสียใจอยู่

เย็นเอ๋อร์ร้องไห้ตอบ “คุณหนู คือพรุ่งนี้ ”

พรุ่งนี้!

หลีโม่ค่อยๆหลับตาลง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงนี้ทั้งหมด เหมือนดั่งภาพยนตร์ที่ฉายอยู่ในสมองซ้ำๆ

เมื่อฉายครั้งนึง ความโกรธโมโหในใจก็เพิ่มขึ้นอีก ใจที่อยากแก้แค้นแทนเจ้าของเดิมก็เพิ่มพูนยิ่งขึ้น

“ท่านแม่ละ?”หลีโม่ถามด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

เย็นเอ๋อร์กดฟันแน่นกล่าว “คุณนายตอนที่คุณนายหลินหลงจับท่านไป จึงไปโวยวายที่ห้องคุณนายใหญ่มาทำให้คุณนายใหญ่โมโห เลยจับคุณนายขังอยู่ในห้องลับ ”

คุณนายใหญ่?ในสมองของหลีโม่มีใบหน้าที่แก่ชราแต่เกรงขามลอยผ่านมา หญิงชราผู้นึงที่ไม่สนใจผู้ใดเพื่อเกียรติยศของตระกูล

“ไปบอกคุณนายใหญ่กับคุณท่านเสี้ยง ว่าข้ายอมขึ้นเกี้ยวแต่งงาน แต่ต้องปล่อยท่านแม่ของข้าก่อน ”หลีโม่พูดด้วยน้ำเสียงสันติ

เย็นเอ๋อร์ฟังถึงตรงนี้ ร้องไห้เศร้าใจหนักยิ่งขึ้น นางรู้ว่าคุณหนูไม่มีหนทางแล้วจริงๆ ถ้าไม่แต่ง คงมีแต่ตายสถานเดียว

เย็นเอ๋อร์ไปไม่ถึงครึ่งยาม หลี่ซื่อก็กลับมาแล้ว

นางโดนหามเข้ามา คุณนายใหญ่จัดการสำนักอย่างเข้มงวด ย่อมไม่ให้หลี่ซื่อโวยวายแน่นอน สั่งการให้ตีลงโทษชุดนึง ตีจนเกือบตาย

คุณนายหลินหลงส่งหลี่ซื่อกลับมาด้วยตัวเอง นางมองหลีโม่อย่างพึงพอใจ “ช้าเร็วก็ต้องตกลงอยู่แล้ว ตกลงเร็วหน่อย ก็สามารถทนความเจ็บปวดน้อยหน่อย เพื่ออะไร?หาเรื่องใส่ตัวจริงๆ!”

หลีโม่จ้องหน้าที่พึงพอใจนั้น ข้อมูลของคุณนายหลินหลงก่อตัวขึ้นในสมอวของนาง

คุณนายหลินหลง ซูหลินหลง ในนามแม่หม้ายแต่งงานเข้ามาในสำนักเสี้ยง หลังเข้ามาในสำนักก็ได้คลอดบุตรฝาแฝด ลูกสาวเสี้ยโล่เย่ว ลูกชายเสี้ยหลิง เพราะเช่นนี้จึงได้รับความโปรดปรานจากเฉิงเสี้ยงเสี้ยอย่างมาก เป็นเพียงตำแหน่งภรรยารอง แต่ป่าวประกาศต่อนอกว่านามคุณนายหลินหลง ชิงตำแหน่งแม่หลักในบ้านไปโดยตรง

และเมื่อกี้ ก็เป็นนางที่สั่งการลงโทษด้วยมือ ลงมือทุบตีข้ากับเจ้าของเดิมชุดนึง

หลีโม่จ้องนางด้วยสายตาอาฆาต ยกมือขึ้นมา ใช้แรงทั้งหมดของร่างกาย ตบลงหน้าของคุณนายหลินหลงอย่างแรงทีนึง

คุณนายหลินหลงตกตะลึง ไม่กล้าเชื่อเลยว่าเสี้ยหลีโม่ตบนางไป

“เจ้าอยากตายหรือ?”ความโมโหพุ่งขึ้นสายตาที่เกลียดชังของนาง แทบจะฉีกกลืนกินหลีโม่สดๆไปยังไงอย่างงั้น

หลีโม่กล่าวอย่างเย็นชา “ตบนี้ คือดอกเบี้ย ที่เจ้าติดหลีโม่ ข้าจะค่อยๆทวงคืนมาทีเละเรื่องเอง ”