ตอนที่ 219 แม่บุญธรรมของอ๋องซื่อเจิ้ง

ตอนที่ 219 แม่บุญธรรมของอ๋องซื่อเจิ้ง

ซือจู๋กูกูถูกลากไปขังไว้ในห้องมืด ทหารยามจับนางมัดกับเตียงไม้

ซือจู๋กูกูขอร้องนายทหาร “ขอร้องเจ้าล่ะ ช่วยไปบอกท่านอ๋องที บอกว่าซือจู๋กูกูไม่ได้ตายเพราะเขา เป็นเพราะข้าเหนื่อย ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้ว”

นางรู้ กุ้ยไท่เฟยจะต้องไปบอกกับท่านอ๋องว่า นางต้องตายเพราะเขา นางไม่อยากให้ท่านอ๋องโทษตัวเอง ไม่อยากให้เขาเสียใจ

ชาตินี้ นางทำเรื่องผิดมามากมาย ต้องเป็นอย่างวันนี้เป็นสิ่งนางสมควรได้รับ นางแค่อยากทำเพื่อเด็กที่นางเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กทำอะไรบางอย่าง เรื่องสุดท้าย ถึงจะพลาด แต่นางไม่อยากให้เขาแบกรับอะไรไว้ทั้งนั้น

ขณะเดียวกัน กุ้ยไท่เฟยกลับเข้าวังอีกครั้ง ขอเข้าเฝ้าไทเฮา เขียนพระราชศาลอวี่เตี๋ย ว่าจะให้ซือถูเย้นมีแม่บุญธรรม นั่นก็คือซือจู๋กูกู

ไทเฮารู้ดีแก่ใจมาตลอดว่าซือจู๋รักและทะนุถนอมซือถูเย้นมาตลอด และก็รู้ด้วยความกุ้ยไท่เฟยพึ่งพาซือจู๋กูกูมากเช่นกัน ก็คิดว่าเป็นข้อแลกเปลี่ยนของนาง จึงอนุญาตและเพิ่มซือจู๋กูกูเป็นแม่บุญธรรมของซือถูเยี่ยลงในพระราชศาลอวี่เตี๋ย

นี่เป็นประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ ที่ข้ารับใช้คนแรกจะได้มีสิทธิ์ขึ้นอวี่เตี๋ยของราชวงศ์

ไทเฮารู้สึกว่าซือจู๋คู่ควรที่จะได้รับการยกเว้น บวกกับ หากจะทำให้กุ้ยไท่เฟยสบายใจ นางก็ไม่สนใจ

นางไม่เคยคิดมาก่อน ว่าราชวงศ์จะยกย่องอิสตรีนางหนึ่ง แต่กลับตายอยู่ในตำหนักอ๋องซื่อเจิ้ง

ซือถูเย้นกลับมาวันนั้น กุ้ยไท่เฟยก็ให้คนไปบอกนางว่า ซือจู๋กูกูเป็นแม่บุญธรรมของเขาแล้ว ได้รับการอนุญาตแล้ว ซือถูเย้นไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไร เขาเคารพซือจู๋กูกูมาก

เซียวโธ่กับซูชิงกลับมาพร้อมกับเขา ทั้งสามคนรู้สึกงงมาก เพราะสถานการณ์ของหวางหยูยังไม่ดีขึ้น ถึงจะให้ฉีดยาสลบให้เขาหลับไป แต่เขาไม่ดื่มน้ำ แล้วก็ไม่กินอะไร ทรมานมาก

ก่อนจะกลับมา พวกเขาได้ไปจวนเฉิงเสี้ยงพบหลีโม่

หลีโม่แนะนำว่าให้ลองเพิ่มจำนวนตัวยาของยาสลบ ตอนเขาสลบ ให้นำน้ำร้อนกรอกให้เขา

ซือถูเย้นสั่งการลงไป แต่ ในใจทุกคนต่างรู้กันดีว่า มันได้แค่ถ่วงเวลาออกไป ไม่ได้ช่วยอาการของเขาเลย

“วันนี้ข้าได้ไปพบฮ่องเต้แล้ว”หลังจากที่ซือถูเย้นนั่งลง ก็ไม่พูดกับซูชิงกับเซียวโธ่

ทั้งสองหน้าตาตกตะลึง “จริงหรอ？”

ก่อนหน้านั้นพวกเขาสองคนแอบคาดเดาไว้ พูดว่าฮ่องเต้อาจจะสิ้นพระชนแล้ว แต่ไทเฮาได้ให้เขาเข้าพบฮ่องเต้ นี่หมายความว่าฮ่องเต้ยังมีพระชนม์ชีพอยู่

“ใช่แล้ว！”ซือถูเย้นพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ฮ่องเต้เป็นยังไงบ้าง？”ซูชิงถามขึ้น

“วันนี้ฟื้นมา”ซือถูเย้นคิดถึงเรื่องไปพบเขาที่พระตำหนักซีเวยวันนี้ รู้แล้วว่าทำไมไทเฮาไม่ให้ใครเขาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ “อาการไม่ค่อยดี แต่พูดกับข้าได้สองสามประโยค”

“พูดอะไร？”

“ไม่ได้พูดอะไรมาก ถามแค่เรื่องราชสำนัก ไม่มีชีวิตชีวา ได้แต่ฟังสิ่งที่ข้าพูด”ซือถูเย้นจิบชาไปหนึ่งคำ พูดตอบ

ซูชิงถาม “ให้คุณหนูเสี้ยไปรักษาฮ่องเต้ได้ไหม？”

“ไม่ได้！”ซือถูเย้นปฏิเสธ “ไม่จำเป็น”

ซูชิงกับเซียวโธ่หันไปสบตากัน เป็นสายตาที่สงสัย

“ช่างเถอะ พวกเจ้ากลับไปเถอะ ข้าอยากอยู่เงียบๆคนเดียว”

“ท่านไม่ไปพบซือจู๋กูกูหน่อยหรอท่าน？ตอนนี้นางเป็นแม่บุญธรรมของท่านแล้วไม่ใช่หรอ”เซียวโธ่ถาม

“วันนี้ยังไม่ไป ข้ามีเรื่องปวดหัว ไม่อยากนางเป็นห่วง พรุ่งนี้ตอนเช้าค่อยไปพบนาง”

“ท่านกลัวจะได้พบกุ้ยไท่เฟยใช่ไหมล่ะ？ตอนนี้นางน่ากำลังปรนนิบัติกุ้ยไท่เฟยทางนั้นอยู่ พรุ่งนี้เช้าก็ต้องไปตัดดอกไม้ในสวน ท่านคิดว่าจะต้องไปพบเวลาไหนล่ะ？”ซูชิงมองปราดเดียวก็รู้