ตอนที่ 225 ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

ตอนที่ 225 ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

เฉินหลิ่วหลิ่วพูดอย่างกลุ้มใจว่า “ไม่มีอะไร เจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ ขึ้นรถม้าไปค่อยพูด”

หลีโม่ได้แต่กอดเสื้อผ้าเดินไปยังด้านหลังฉากบังลมอย่างช้าๆ

ซือถูเย้นจ้องไปที่นางด้วยใบหน้าโมโห

หลีโม่ยกนิ้วขึ้นมาบนริมฝีปาก ใช้ภาษาพูดออกมาว่า “อย่าส่งเสียง”

สีหน้าซือถูเย้นเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดขึ้นมา แต่ก็เปลี่ยนกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว มองพิจารณานางแล้วดูเหมือนว่ากำลังรอนางเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่

หลีโม่เองก็ใจกว้าง แกะเสื้อนอกออก ซือถูเย้นมองเสื้อชั้นในของนางอย่างสนใจ หลีโม่ก็ถลึงตาใส่เขาหนึ่งที ไม่มีเสียงอะไร เพียงแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น นางก็พูดเสียงเบาๆ ข้างหูของเขา “พวกเราไปกันหมดแล้วท่านค่อยออกไป อย่าให้ใครเห็นล่ะ”

พูดจบ นางก็ไม่ได้สนใจความโมโหของซือถูเย้น รีบออกไปทันที

“เสร็จแล้ว ไปกันเถอะ” หลีโม่หยิบกล่องยาขึ้นมาแล้วกำลังจะไป

ซือถูจิ้งลุกขึ้นมา ดึงเฉินหลิ่วหลิ่วกำลังจะออกไป เสียง “ฮัดชิ้ว” ก็ดังออกมาจากด้านหลังฉากบังลม แม้ว่าจะพยายามใช้แรงปิดให้สนิท แต่เสียงนี้มันใกล้เกินไป ถ้าทุกคนแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินก็คงเป็นไปไม่ได้

ซือถูจิ้งหันหน้ามาอย่างสงสัย “ใครอยู่หลังฉากบังลม?”

“บ่าวรับใช้คนหนึ่ง กำลังซักเสื้อผ้าอยู่เพคะ” หน้าของหลีโม่เขียวคล้ำไปหมดแล้ว อดทนอีกสักพักก็ไม่ได้หรืออย่างไร?

“ซักผ้าอยู่ในนี้งั้นหรือ?” ซือถูจิ้งรีบเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว เห็นซือถูเย้นกำลังนั่งยองๆ อย่างน่าสงสารอยู่บนพื้น ในมือยังถือรองเท้า ใส่หมวกก็ยังดูหละหลวม เสื้อก็ใส่ไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย

“เจ้าเจ็ด?” ซือถูจิ้งพูดเสียงสูง ไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

อ๋องซื่อเจิ้งผู้สง่างาม ทั้งฉลาดและมีอำนาจ กลับมีสภาพเหมือนเจ้าหนุ่มน้อยที่น่าสงสารแอบซ่อนตัวอยู่ในห้องนอนของสตรีงั้นหรือ? รองเท้าก็ยังไม่สวม สภาพเช่นนี้หากเรียกคนนอกมาดู ชื่อเสียงในชาตินี้ก็คงถูกทำลายแล้ว

หลีโม่วางกล่องยาลงเสียงดังตึงตัง แล้วหันหน้าไปพูดอย่างจริงจังว่า “องค์หญิง หม่อมฉันอธิบายได้ เมื่อกี้พวกเราเพิ่งจะคุยเรื่องจริงจังกันเพคะ”

เฉินหลิ่วหลิ่วเปลี่ยนความห่อเหี่ยวใจเมื่อครู่นี้ กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “เรื่องจริงจัง? พวกเจ้าคุยเรื่องจริงจังกันในนี้ด้วยเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อยแบบนี้งั้นหรือ? ข้าอยากจะฟังจริงๆ”

“เอ่อ...” หลีโม่มองซือถูเย้นด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ หวังให้เขาออกมาช่วยเหลือสถานการณ์ในครั้งนี้

แต่ซือถูจิ้งก็มองนางด้วยสายตายินดีปรีดาในความทุกข์ของนาง กำลังรอให้นางพูดคำว่า “เรื่องจริงจัง”

“เมื่อกี้เจ้ายังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ตรงนี้” ซือถูจิ้งพูดไปพร้อมกับมองไปที่นาง

ซือถูเย้นเดินออกมาอย่างไม่สนใจใคร หยิบเสื้อตัวนอกขึ้นมาใส่อย่างเรียบร้อย นั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง “เสี้ยหลีโม่ เข้ามาจัดทรงผมและมัดหมวกให้ข้าที”

หลีโม่เดินเข้าไปหยิบหวีขึ้นมา ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดว่า “พูดช่วยสักสองประโยคก็ไม่ได้หรือ?”

“ข้าไม่อยากหลับหูหลับตาพูดอะไรมั่วๆ คิดมาตลอดว่าเจ้าเป็นคนที่กล้าทำก็กล้ารับ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะยอมปั้นเรื่องแก้ตัวที่ดูไม่มีคุณภาพ และไม่กล้าพูดความจริงเช่นนี้”

“ความจริง?” เฉินหลิ่วหลิ่วมองไปทางเตียงนอนที่มีสภาพยุ่งเหยิง จินตนาการไปถึงความบ้าคลั่งของเมื่อคืนนี้ว่าควรจะออกมาเป็นเช่นไร

นางรู้สึกอิจฉามาก

หลีโม่ดึงเส้นผมของเขา “ไม่มีความจริงอะไรทั้งนั้น เป็นเพราะท่านดื่มเหล้า แล้ววิ่งมาพาลใส่ข้าถึงที่นี่”

“พาลงั้นหรือ? หรือว่าเจ้าไม่ได้มีความสุขเลยว่างั้น?” ซือถูเย้นชำเลืองมองนาง

เฉินหลิ่วหลิ่วมองหลีโม่ด้วยความอิจฉา “นางจะต้องมีความสุขอย่างแน่นอน”

“หลิ่วหลิ่ว” หลีโม่จ้องไปที่นางอย่างโมโห “เจ้าคิดอะไรอยู่? ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ”

หลิ่วหลิ่วพูดว่า “ข้าคิดลึกไปแล้วล่ะ หรือว่ายังคลุ้มคลั่งยิ่งกว่านี้อีกงั้นหรือ?”

ซือถูจิ้งยิ้มแล้วดึงนางเดินออกไป “พอแล้ว เจ้าอิจฉาล่ะสิ พวกเขาได้รับพระราชทานการอภิเษกสมรสแล้ว เจ้ากับเซียวโธ่เป็นอย่างไรบ้าง?”