ตอนที่ 24 ช่วยอ๋องเหลียงให้ฟื้นคืน

ตอนที่ 24 ช่วยอ๋องเหลียงให้ฟื้นคืน

ซือถูเย้นเอาความหวังทุกอย่างไปฝากไว้ที่หลีโม่ ในวินาทีนั้น จากที่ไม่เชื่อเรื่องหมอผี ก็แอบสาบานอย่างเงียบ ๆ ถ้าหากว่าหลีโม่ช่วยชีวิตอ๋องเหลียงได้ เขาจะขอนางแต่งเป็นภรรยา

หลีโม่ในสมองรู้สึกเวียนศีรษะขึ้นมา เลือดที่ออกที่หัวผสมกับเหงื่อไหลไปตกที่ร่างกาย ที่หน้าของอ๋องเหลียง

คนที่ตามนางมาอย่างหยางมามา ก็รีบเอาผ้าเช็ดหน้ามาคอยซับเลือดซับเหงื่อให้หลีโม่ หลังจากเช็ดเสร็จก็รู้สึกว่าการกระทำของตัวเองออกแนวจะประหลาด เลยพูดไปว่า “ เพื่อไม่ให้ร่างกายอ๋องเหลียงเลอะเทอะ”

โชคดีที่คนที่อยู่ตรงนั้นใช้แรงทั้งหมดไปกับร่างของอ๋องเหลียง แม้กระทั่งฮองเฮาก็ไม่ห้ามการกระทำของนาง นางก็ค่อย ๆ ถอยออกไป

กระตุ้นไปห้าครั้ง หลีโม่ก็มึน ๆ งงๆ เดินลงจากเตียง เกาะของเตียง ถอนเข็มออกจากจุดฝังเข็ม หลังจากนั้นคุกเข่าลงอีกครั้งเพื่อเป่าปาก

ในที่สุด ก็ได้ยินเสียเฮือกจากอ๋องเหลียง แล้วก็ค่อย ๆลืมตาขึ้น

ทุกใจตื่นตระหนกตกใจ มีความรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ฮองเฮาร้องไห้เสียงดัง โผล่เข้าไปข้างหน้า “ ลูกแม่ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง “

อ๋องเหลียงยังรู้สึกมึนงง จ้องมองฮองเฮาสักครู่ ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ค่อยๆ หลับตาลงอีกครั้ง

แต่หลีโม่ที่อยู่รู้สึกหัวหมุนติ้วยื่นไม่อยู่ ในที่สุดแขนขาก็อ่อนแรงลง ภาพข้างหน้ามืดสนิท รู้สึกว่าโลกหมุน แล้วก็ล้มตัวลง

ซือถูเย้นที่อยู่ด้านหลังนางอุ้มนางไว้ ในเวลาที่ได้อุ้มนางนั้น สติก็ดึงให้คิดว่ารู้สึกผิดเล็กน้อย นางตัวเบาจนแทบจะไร้น้ำหนัก

หน้าผากมีเลือดและเหงื่อไหล อารมณ์สับสนเป็นพัลวันเรียกหมอหลิว “รีบมาห้ามเลือดให้นาง”

หลีโม่ถูกแบกไป อยู่ที่ห้องรักษาด้านนอกของฮองเฮา

ไต้เท้าหย้วนพ่านก่อนหน้า เพื่อวินิจฉัยอ๋องเหลียง จับชีพจรเพื่อดูจับอยู่นาน ฮองเฮามองเขาด้วยความเครียด “เกิดอะไรขึ้น”

ไต้เท้าหย้วนพ่านกลับไป​ ทูลฮองเฮา องค์ชายชีพจรยังไม่เข้าที่ สภาพร่างกายยังไม่ดีมาก แต่ว่า การมีชีวิตกลับมา อย่างไรก็ถือว่าดีอยู่มาก และยัง......”

“และยังอะไรหรือ” ฮองเฮารีบร้อนถามขึ้นมา อย่างโมโห “พูดให้มันเข้าใจง่าย ๆ หน่อย อย่ามาอึก ๆ อัก ๆ เรื่องมันเป็นอย่างทุกวันนี้มันยังจะมีอะไรอีก”

ไต้เท้าหย้วนพ่านก้มศีรษะลงต่ำ “ ยังคงต้องถามแม่นางเสี้ยอีกครั้ง”

ตอนนั้นเองไท่จื่อก็โมโหขึ้นมา” พวกเจ้าแต่ละคนเป็นหมอข้าวรึไง เป็นหมอหลวง รักษาอะไรกันแบบนี้ แล้วยังต้องไปถามผู้หญิงอีก ดูเถอะเลี้ยงพวกเจ้าไว้ในวัง สิ้นเปลืองเงินทอง แบบนี้ส่งออกนอกวังไปให้หมด”

ไต้เท้าหย้วนพ่านรีบคุกเข่าลง ด้วยความเกรงกลัว “โปรดอภัยด้วยไท่จื่อ อ๋องเหลียงอยู่ในจุดวิกฤติเต็มที ไม่ว่าจะยอมรับหรือไม่ยอมรับคุณหนูใหญ่ก็เป็นคนช่วยชีวิตอ๋องเหลียงไว้ หลังจากอาการกำเริบหนัก ท่านอ๋องเหลียงจะมีโรคแทรกซ้อนอะไรเกิดขึ้นก็ยังมิทราบได้ และก็ไม่ทราบว่าเมื่อสักครู่นี้คุณหนูใหญ่ใช้วิธีไหนในการรักษาท่านอ๋องให้ดีขึ้นมาได้ ดังนั้น นางจะรู้สภาพของท่านอ๋องเหลียงได้ดีที่สุด การถามนางจึงเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้

“อะไรคือช่วยไม่ช่วย เดิมที่ชีวิตอ๋องเหลียงไม่ควรขาด เป็นเพราะพวกเจ้าเป็นหมอข้าวที่ทำให้เขาตาย” ในใจไท่จื่อเกิดความโกรธค้าน เดิมที่คิดว่ากำจัดพวกนี้ไปก็เป็นแค่พวกหมอข้าวไร้ความหมาย ไม่คิดว่าพวกเขาจะช่วยให้ชีวิตฟื้นคืนมาได้ ถ้าหากว่าให้พวกเขารอดพ้นไปได้ เขาก็จะตามฆ่าคนพวกนี้อยู่ดี

อ๋องซื่อเจิ้งฟังไต้เท้าหย้วนพ่านพูดอย่างนี้ ก็พูดว่า” สั่งให้คนออกไปดูว่าเสี้ยหลีโม่เป็นอย่างไรบ้าง ถ้าหากว่านางอาการดีขึ้นให้พานางมารักษาอ๋องเหลียงต่อ เจ้าคอยเฝ้าดูอยู่ที่นี่ ป้องกันอย่าให้เกิดอะไรขึ้นกับอ๋องเหลียง”

“ พ่ะย่ะค่ะ “ ไต้เท้าหย้วนพ่านรับคำ เหลือบไปมองหน้าสีขาวซีดของหมอหลิว “รีบ ๆ ออกไปดูสถานการณ์ข้างนอก”

หมอหลวงหลิวขาสั่น ขาอ่อนไม่มีแรงที่จะขยับเดินได้

อ๋องชื่อเจิ้งมองเข้าด้วยสายตาเฉียบคม “ พอแล้ว เจ้าอยู่เฝ้าที่นี่ไป ข้าจะไปดูด้วยตัวเอง”

ฮองเฮานั่งอยู่ที่ข้างเตียง คอยดูแลอ๋องเหลียงอย่างระมัดระวัง หยิบเอาผ้าเช็ดหน้ามาคอยเช็ดหน้าให้ เอาคราบเลือดคราบเหงื่อที่หลีโม่ทำหยดไว้ออกให้สะอาด หลังจากนั้นก็นึกได้ให้เรียกไท่จื่อเข้ามา เจ้าเข้ามาคุยกับน้องหน่อย ให้น้องได้รู้ว่าทุกคนเป็นห่วง รอให้เขาดีขึ้น”