ตอนที่ 240
ตอนที่ 241 แสดงความจงรักภักดี
October 21, 2026
ตอนที่ 241 แสดงความจงรักภักดี
ซือถูเย้นพูดออกไปอย่างเย็นชา “การตายของหลานหยู้ ก็นับว่าเป็นการเตือนนายหญิงแก่ได้อย่างหนึ่ง หวังว่านางจะไม่ทำอะไรเจ้าได้สักระยะ”
เขานิ่งไปชั่วครู่แล้วพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเย็นชา “แต่ทว่านั่นคงเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อจวนเฉิงเสี้ยงไม่มีทางไปเช่นนี้ เจ้าควรจะรู้ไว้ว่าไถ้ฝู้ได้ลงมือกับตระกูลหูแล้ว เสี้ยโล่เยว่ต้องรักษาตำแหน่งพระชายานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย”
“ข้ารู้แล้วว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลหูอาจจะไม่ยอมรับ” หลีโม่กล่าว
“หูฮวนซีผู้นี้......” ซือถูเย้นแหงนหน้ามองหน้านางแวบหนึ่ง “คล้ายกับเจ้าอยู่บ้าง”
หลีโม่ตกใจเล็กน้อย “คล้ายอยู่บ้าง? ใบหน้าหรือ?”
“ไม่ใช่ เป็นนิสัยหรืออาจจะเป็นประสบการณ์ เมื่อก่อนนางอยู่ตระกูลหู เป็นเพียงหญิงสาวโดดเดี่ยวที่ถูกกลั่นแกล้ง แต่ภายหลังก็ได้รับการชื่นชมจากท่านนาย ยังได้เป็นผู้ดูแลกิจการของตระกูลหู กลายเป็นหญิงสาวที่มีฐานะร่ำรวยเป็นอันดับหนึ่งในแคว้นต้าโจวของข้า”
ในใจของหลีโม่นั้นกระตุก “นางเคยได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”
ซือถูเย้นมองนาง “คำถามนี้ของเจ้า มีความหมายอันใดหรือไม่?”
“อ๋า” หลีโม่ไม่เข้าใจ
“ครั้งก่อนพูดเรื่องพี่สามกับเจ้า เจ้าถามว่าเขาเคยได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ครั้งนี้พูดถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลหู เจ้าก็ถามอีกว่านางเคยได้รับบาดเจ็บมาก่อนหรือไม่ ทำไมเจ้าถึงได้สนใจการที่คนเราเคยได้รับบาดเจ็บขนาดนั้น?”
หลีโม่ผ่อนคลายคิ้วดวงตาก็แย้มยิ้ม “ข้าเป็นหมอ นางเป็นคนรวยอันดับหนึ่ง ถ้าเคยได้รับบาดเจ็บมาก่อนหรือว่ามีรอยแผลเป็นอันใด บางทีข้าอาจจะหากำไรจากนางได้สักนิด”
“เจ้าคนละโมบ!” ซือถูเย้นด่าว่าด้วยรอยยิ้ม
การอยู่ร่วมกันของทั้งสองนั้นเป็นไปด้วยความผ่อนคลาย จนทำให้หลีโม่รู้สึกว่าอยู่ด้วยความสบายใจ
คุณหนูใหญ่ตระกูลหูผู้นี้ เหมาะที่จะค้นหาอย่างละเอียดจริงๆ
แต่ว่าหลีโม่ก็ขำตนเองบางทีตนเองก็อาจมีโรคที่ตกค้างอยู่ พบเห็นใครที่นิสัยเปลี่ยนแปลงไปมากก็ล้วนคิดว่ามีปัญหาเพราะมีการย้อนเวลามาแบบนี้ตลอด
นางคาดหวังว่าจะได้เจอคนจากบ้านเดียวกันเยอะๆนี่นา!
“ใช่แล้ว” ทันใดนั้นหลีโม่ก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้อ๋องเหลียงผิดปกติไป “วันนี้อยู่ๆอ๋องเหลียงก็บอกว่าไม่ให้ข้าไปรักษา แล้วดูท่าทางของเขาคล้ายกับโกรธมาก”
ซือถูเย้นกล่าวอย่างเฉยชา “อืม เจ้าพูดกับเขาแล้วหรือยังว่าจะรักษาให้เขา”
“เขาทดสอบข้า ข้านึกว่าฮองเฮาพูดกับเขาเข้าใจ แล้วก็ยอมรับแล้ว”
ซือถูเย้นขมวดคิ้ว “เจ้าฉลาดเยี่ยงนี้ น่าจะคิดออกนะว่าทำไมเขาถึงได้โกรธขนาดนี้”
“เพราะข้าเป็นผู้หญิงหรือ?” หลีโม่ถาม
ซือถูเย้นพยักหน้า “นี่คือประการแรก เจ้าเป็นหมอหญิงก็นับว่ามีฐานะเป็นหมอ แต่ว่าในเวลาเดียวกันก็เป็นอาสะใภ้ในอนาคตของเขา เขาจะให้เจ้ารักษาได้อย่างไรกันเล่า ประการที่สองเรื่องนี้.....เป็นความเจ็บปวดในใจของเขา เขาออกคำสั่งอย่างเข้มงวด ฮองเฮาไม่อาจพูดคุยกับผู้อื่นได้ เขาก็ไม่อาจรับการรักษาได้ แต่ทว่าฮองเฮายังให้เจ้ารักษาแทนเขาอีก เขาจะยอมได้อย่างไรกัน แล้วยังไม่เคยถามความคิดเห็นของเขามาก่อนอีก”
“ฮองเฮาไม่เคยบอกเขามาก่อนเลยหรือ?”
ซือถูเย้นกล่าว “ อาจจะเคยบอกเป็นนัยๆแล้วตอนเขาป่วย ฮองเฮาเร่งร้อนเกินไปที่หวังให้เขาดีขึ้น ดังนั้นจึงคิดว่าเขาเองก็น่าจะคิดเยี่ยงนี้ ใจที่รักบุตรของฮองเฮาไม่ผิด นางเพียงแค่ไม่ได้พิจารณาถึงความคิดของเขา โดยเฉพาะเรื่องนี้นับว่ามีเกียรติหรือไม่ แล้วที่สำคัญเขานึกว่าฮองเฮาพูดกับเจ้าแล้ว ไม่ใช่เจ้ารู้ด้วยตนเอง ดังนั้นเขาเลยโกรธ”
หลีโม่รู้สึกห่อเหี่ยวใจเล็กน้อย ไม่ง่ายเลยที่จะทำให้อ๋องเหลียงเชื่อนาง แต่สุดท้ายกลับพังไม่เป็นท่า
แล้วที่นางกังวลก็คืออ๋องเหลียงไม่ยอมให้นางรักษา เกรงว่าฮองเฮาคงไม่ยอมปล่อยนางไป เพราะว่านางรู้ความลับของอ๋องเหลียง ฮองเฮาร้อนรนที่จะปกป้องบุตรชาย เพื่อจะรักษาความลับนี้ของบุตรชายไม่กำจัดก็สามารถฆ่าคนปิดปากได้
นางนึกถึงเรื่องน่ารำคาญในตำหนัก ในใจก็กลัดกลุ้ม นางไม่อยากกวนโทสะพวกสนมเอยฮองเฮาเอยเป็นที่สุด
ทำให้จิตใจไม่มีความสุข หลีโม่กลับจวนเฉิงเสี้ยงแล้วเดินไปรอบๆ ถามกุ้ยหยวน กุ้ยหยวนได้ฟังว่าสามารถไปตำหนักอ๋องได้ก็แสดงความดีใจ
“ไปช่วยดูแลตำหนักหรือ ดีเลย บ่าวยินดีไปขอรับ”