ตอนที่ 247
ตอนที่ 248 เกิดเหตุชุลมุนในกรมทหาร
October 21, 2026
ตอนที่ 248 เกิดเหตุชุลมุนในกรมทหาร
เซี่ยวโธ่คิดๆดูก็ถูก จึงเลี้ยวม้าไล่ตามหลีโม่ไป
เขาลงม้าเดินไปตรงหน้ารถม้าหลีโม่ เปิดม่าน “ท่านอ๋องพูดว่า ให้เจ้าหาข้ออ้าง ไปจากเมืองหลวงก่อนสักพัก”
หลีโม่พยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว”
เซี่ยวโธ่อึ้ง “เจ้าไม่ถามว่าเพราะอะไร?”
หลีโม่หัวเราะ เงยหน้ามองดูเซี่ยวโธ่ “ไม่ต้องถาม ข้ารู้เหตุผล เจ้ากลับไปบอกท่านอ๋อง ไม่ต้องเป็นห่วงข้า”
เซี่ยวโธ่ยังรู้สึกแปลกใจจริงๆ “ไม่บอกเจ้าก็รู้ว่าทำไมต้องไปหรือ? สมองเจ้าฉลาดได้ขนาดนี้เลยหรือ?”
หลีโม่มองดูแววตาสับสนของเขา อดไม่ได้ที่จะขำ “ใช่ ข้าก็ฉลาดขนาดนั้นแหละ”
“แต่เป็นผู้หญิงไม่น่าฉลาดขนาดนี้” เซี่ยวโธ่พึมพำ
“ได้ ต่อไปต่อหน้าเจ้า ข้าจะแกล้งโง่สักหน่อยก็ได้”
เซี่ยวโธ่มองดูนางอย่างค่อนข้างสับสน “อืม เจ้าไปเถอะ ตอนนี้ข้าเห็นผู้หญิงทีไรก็จะรู้สึกเบื่อ”
“ทำไมถึงเบื่อล่ะ? ตอนนี้หลิ่วหลิ่วก็ไม่ตามตื๊อเจ้าแล้ว”
เซี่ยวโธ่บ่น “ตอนนี้นางเห็นข้าทีไรก็ถามหาแต่ซูชิงอยู่ที่ไหน ดูแล้วนางคงหลงรักซูชิงแล้วแหละ ยังบอกอยากแต่งงานกับข้า ผู้หญิงล้วนมีแต่หลายใจ”
หลีโม่หัวเราะ “เจ้าไม่สนใจนางไม่ใช่หรือ? เจ้าไม่สนใจแต่มีคนสนใจ แค่นี้ก็ขวางเจ้าแล้วหรือ?”
“เชอะ” เซี่ยวโธ่กระโดดขี่ม้า วิ่งจากไป
หลีโม่ปิดม่าน แล้วสั่งว่า “ไปได้”
นางอมยิ้ม ดูแล้วเคล็ดลับเล็กๆน้อยๆที่สอนหลิ่วหลิ่วได้ผลไม่น้อย เซี่ยวโธ่นี่ก็ซื่อจริง ในใจคนนั้นล้วนประหลาดยิ่งนัก หากมีคนหนึ่งปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าเจ้าบ่อยๆ เจ้าก็จะรู้สึกรำคาญ แต่พอวันหนึ่ง นางไปสนใจคนอื่น ในใจก็จะรับไม่ได้
เมื่อหัวเราะเสร็จแล้ว นางก็เริ่มคิดถึงคำพูดของเซี่ยวโธ่เมื่อกี้
ความหมายที่ซือถูเย้นให้นางไปจากเมืองหลวง นางเข้าใจ นางรู้การแพทย์ เรื่องที่รักษาอ๋องเหลียงรักษาอ๋องซือเจิ้งจนหาย ขุนนางประชาชนล้วนรู้กันหมด
ซือถูเย้นก็คืออ๋องซือเจิ้งไม่ผิด แต่เรื่องโรคระบาดวุ่นวายขนาดนี้ บางทีเขาอาจจะรับความกดดันไม่ไหว
อีกอย่างเรื่องนี้เริ่มต้นแต่แรก ก็คือจู๋หมู่กับพ่อที่เคารพรักของนาง มีผู้มักมากสองคนนี้อยู่ นางก็อย่าหวังที่จะได้อยู่อย่างสงบ
จากไปอาจจะเป็นการดี
เมื่อกลับมาถึงจวน นางถามหลี่ชุยหยุ่น “ท่านแม่ ท่านอยากไปเยี่ยมท่านตาไหม?”
หลี่ชุยหยุ่นฉลาดหลักแหลม ฟังก็รู้แล้วว่าหลีโม่คิดอะไรอยู่ “หากเจ้าอยากไป ข้าก็จะไปกับเจ้า”
หลีโม่นั่งลง ในใจยังลังเล “ข้ายังไม่ได้ตัดสินใจ”
“เจ้าอยู่ที่นี่ สามารถช่วยอะไรได้หรือ?” หลี่ชุยหยุ่นถาม
หลีโม่ส่ายหัว “ตอนนี้ดูแล้ว เป็นไปไม่ได้”
“เทคนิคทางเข็มทองคำช่วยไม่ได้หรือ?”
“ไม่ได้ โรคระบาดไม่สามารถใช้เทคนิคทางเข็มทองคำรักษา ต่อให้เทคนิคทางเข็มทองคำสามารถรักษาโรคนี้ได้จริงๆ แต่ หากข้าเดาไม่ผิด หมู่บ้านสือโถวเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ภายหลังจะมีพื้นที่อื่นๆเกิดขึ้นอีกมากมาย ข้ามีเพียงสองมือ จะช่วยคนได้สักกี่คน? อีกอย่าง ตอนนี้เทคนิคทางเข็มทองคำดูแล้วก็ช่วยไม่ได้”
หลี่ชุยหยุ่นมองดูนาง “ในเมื่อช่วยไม่ได้ งั้นก็จากไปเถอะ อยู่ในเมืองหลวงเดี่ยวก็โดนใส่ร้าย คนไม่ผิดเค้าก็มีวิธีเอาผิดได้ ความรู้ทางการแพทย์ของเจ้า จะกลายเป็นดาบสองคมกลับมาทำร้ายเจ้าได้”