ตอนที่ 258 เผาหมู่บ้าน

ตอนที่ 258 เผาหมู่บ้าน

เฉิงเสี้ยงเสี้ยมองใบหน้าบอบช้ำของนาง ถึงจะเบื่อหน่าย กลับเชื่อในคำพูดของนางทั้งหมด

หรือ หูฮวนซีจะทำร้ายร่างกายนางจริงๆ ？ แต่ฟังจากหลักฐานตามคำให้การของชาวบ้านที่สิงปู้กับสถานีจิงเจ้าหยิ่นส่งมา เรื่องนี้มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้ ไม่มีหลักฐานที่หูฮวนซีอยู่ในเหตุการณ์

ยังมีอีกจุดหนึ่ง เหตุใดหูฮวนซีต้องทำอย่างนี้？นอกจาก นางอยากเป็นพระชายา เพราะฉะนั้นนางเลยทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายงานแต่งของโล่เยว่

คิดมาถึงตรงนี้ เขาจึงพูดขึ้นว่า “เจ้าเล่าลำดับเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบให้ข้าฟังหน่อย ห้ามปิดบังหมกเม็ด ไม่อย่างนั้น พ่อก็ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้”

เสี้ยโล่เยว่รีบหยุดร้องไห้ เล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ที่นางใช้จังหวะที่รัชทายาทเดินกลับเข้าทำร้ายและด่าทอหูฮวนซี รวมถึงหลังจากที่เดินออกมาก็ถูกหูฮวนซีดักทำร้าย อย่างรุนแรง พูดทั้งหมดออกมาไม่มีตกหล่น ครั้งนี้นางไม่ปกปิดอะไรแม้แต่นิดเดียว

เฉิงเสี้ยงเสี้ยฟังจนจบ ก็รู้สึกว่าเหมือนมีเงือนงำอะไรบางอย่าง หูฮวนซีคนนี้ตั้งใจสร้างสถานการณ์

หากจับจุดอ่อนของหูฮวนซีได้ เรื่องนี้ก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

คิดถึงตรงนี้ เขาก็สั่งเสี้ยโล่เยว่ “เจ้าที่นางอย่างสงบ ห้ามสร้างเรื่องสร้างราวอีกเป็นอันขาด ถ้าขืนยังสร้างปัญหาอีก ตำแหน่งพระชายาของเจ้าก็จะไม่มีหวังอีก”

“ท่านพ่อต้องช่วยลูกออกไปให้ได้นะเจ้าคะ ลุกไม่อยากอยู่ที่นี่”เสี้ยโล่เยว่พูดอย่างอ้อนวอน

เสี้ยฉิงเซียงแทบอยากเข้าไปตบนาง จึงพูดอย่างใจเย็น“ข้าสั่งเจ้าแล้วใช่ไหม ว่าให้เจ้าคิดการทุกอย่างให้รอบคอบ โดยเฉพาะระหว่างนี้ เจ้าก็ไม่ฟัง ยังจะไปยั่วโมโหหูฮวนซีอีก เจ้าคิดว่าตระกูลหูกินข้าวแห้งรึไง？”

“ตระกูลหูแค่คนค้าขาย พวกมันจะทำอะไรได้？”เสี้ยโล่เยว่พูดอย่างไม่พอใจ ยังคงดูถูกตระกูลหูอยู่

“หากตระกูลหูไม่มีความสามารถแม้แต่น้อย ทำไมรัชทายาทต้องตีสนิทกับหูฮวนซีล่ะ？ใช้สมองของเจ้าคิดดูดีๆ ”

เฉิงเสี้ยงเสี้ยไม่อยากพูดกับนางให้มากความ จึงหันหลังเดินออกไป

หูฮวนซียุ่งวุ่นวายเข้ามาอย่างนี้ อย่างน้อยก็สามารถรั้งเวลาให้หลีโม่ได้สองสามวัน

นางไม่ออกไปไหน ตั้งใจค้นคว้าโรคผีดิบ

อาการของหวางหยูดีขึ้นมาบ้างแล้ว หลีโม่ยังคงลองใช้เข็มบิน หวังว่าจะกระตุ้นร่างกายของเขาให้รักษาตัวเอง

องครักษ์กับพี่หวางมีการแสดงอาการแล้ว โดยเฉพาะพี่หวาง ตาแดงอย่างรุนแรง เอาแต่จ้องคนอื่น เหมือนอยากเข้าไปกัด

ดวงตาขององครักษ์ก็เริ่มแดง แต่ยังสามารถควบคุมตัวเองได้อยู่ รายงานอาการของตัวเองวันละสามครั้งให้หลีโม่ พูดได้อย่างฉะฉาน

ที่หลีโม่ยังไม่เข้าใจคือจื่นเฉิง

เขาไม่มีอาการของโรคผีดิบเลยแม้แต่น้อย ตาก็ไม่แดง ชีพจรก็ปกติ หัวใจเต็มปกติ ความคิดความอ่านก็ปกติ อีกทั้งบาดแผลที่ถูกกัดก็หายเกือบหมด

กลับกันบาดแผลของพี่หวางกับองครักษ์ เน่าเฟะลงเรื่อยๆ ใช้ยารักษาก็ไม่สามารถยับยั้งการลุกลามของแผลได้

หลีโม่ก็ได้ใช้เข็มบินกับทั้งสอง ตอนนี้ยังไม่สามารถเห็นผลอะไรได้

เพื่อทดสอบประสิทธิภาพของเข้มบิน หลีโม่เคยใช้ร่างกายของเตาเหล่าต้าทดลองมาครั้งหนึ่ง

“โดนเข็มแล้ว มีปฏิกิริยาอะไรบ้างบอกข้ามาให้หมดเลยนะ เข้าใจไหม？”หลีโม่พูดสั่ง

เตาเหล่าต้านั่งอยู่ที่เก็าอี้ไม่กล้าขยับไปไหนทั้งสิ้น “ทราบแล้วขอรับ”

ใช้เข็มปักไปที่ท้ายทอย ก็ยังคงไม่สามารถปักต่อไปได้อีกแล้ว

ใบหน้าของเตาเหล่าต้าเริ่มแดงขึ้น