ตอนที่ 262
ตอนที่ 263 คนที่เข้าไปในพื้นที่โรคระบาด
October 21, 2026
ตอนที่ 263 คนที่เข้าไปในพื้นที่โรคระบาด
หลังจากที่คนส่งของขวัญจากไปแล้ว ก็มีขุนนางในราชสำนักเข้ามาเยี่ยมคารวะ
เหล่าไท่จนกล่าวด้วยเสียงแปลกแปร่งว่า “น่าแปลกจริงๆ เมื่อก่อนทุกคนที่เจอเสี้ยหลีโม่ ก็เหมือนกับเจอุจจาระ ใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้เพราะกลัวได้รับกลิ่นเหม็นเน่า ตอนนี้ทุกคนกลับกล้าเข้ามาใกล้ น่าแปลก น่าแปลก! ”
ไม่มีใครสนใจว่าเหล่าไท่จูนนะพูดอะไร คนที่อยู่ในวงการขุนนาง จะมีใครหน้าด้านมากพอที่มองไปยังหน้าประตูอีกล่ะ?
ขอแค่คุณหนูใหญ่เสี้ยมีความสุข ทุกอย่างก็ง่ายต่อการจัดการ
ตอนที่เหล่าไท่จูนกลับไปแล้ว เฉินหลิ่วหลิ่วยังตื่นเต้นอยู่บนรถม้า “คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนรักหลีโม่มากมายขนาดนี้ น่าดีใจแทนนางจริงๆ เลย”
เหล่าไท่จูนส่ายหน้าแล้วพูดว่า “เจ้าเด็กโง่ เจ้าเข้าใจอะไรบ้าง? ถูกคนทั่วทั้งแคว้นคอยประจบประแจง ไม่ได้มีความสุขเลย ถ้าหลีโม่ฉลาดพอ ก็คงจะมองความจริงออกอย่างชัดเจน หากนางรักษาได้ไม่ดี เจตนาดีของประชาชนในวันนี้ก็จะกลายเป็นเจตนาร้ายเป็นหมื่นเท่า สามารถฉีกทึ้งนางเป็นชิ้นๆ ได้เลยทีเดียว”
เฉินหลิ่วหลิ่วกล่าวว่า “ข้าเชื่อว่าหลีโม่มีความสามารถกับเรื่องนี้”
เหล่าไท่จูนหัวเราะออกมาอย่างยากจะคาดเดาได้ “หลิ่วหลิ่ว เจ้ากลับไปบอกนาง หากสามารถไปที่เกาะคนบ้าได้”
“แต่ว่าเกาะคนบ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะเจ้าคะ” เฉินหลิ่วหลิ่วกล่าว
“คนที่ท่านอ๋องส่งไปไม่พบอะไรก็จริง แต่นางจะทำได้ ในฐานะที่เป็นหมอ การสังเกตจะต้องดีกว่าคนธรรมดาเป็นอย่างมาก”
“เกาะคนบ้าสามารถหาวิธีการรักษาโรคระบาดให้หายดีได้อย่างนั้นหรือ? ”
“ไม่แน่ใจ แต่ต้องมีร่องรอยเบาะแสอะไรเหลืออยู่เพื่อช่วยนางหามือมืดที่อยู่เบื้องหลังออกมาได้อย่างแน่นอน
“เรื่องนี้ยังมีมือมืดอยู่อีกหรือ? ”
“เพราะเหตุนี้” เหล่าไท่จูนเหลือบไปมองนาง “ที่ข้าให้เจ้าอยู่ข้างกายเสี้ยหลีโม่นั้นไม่เลวเลย เรียนรู้ประสบการณ์ให้มาก เจ้ายังอ่อนต่อโลกนัก”
พูดจบ นางก็หยิกแก้มของเฉินหลิ่วหลิ่วเบาๆ “ใบหน้านี้ช่างน่าหยิกเหลือเกิน ขอหยิกอีกที”
เฉินหลิ่วหลิ่วยู่ปากพูด “ท่านย่า ท่านก็พูดให้เข้าใจสักนิดหนึ่งไม่ได้หรือเจ้าคะ? ท่านรู้เรื่องราวมากมายขนาดนั้น เหตุใดท่านไม่พูดตรงๆ กับนางให้เข้าใจไปเลยล่ะเจ้าคะ? ”
“เข้าใจนิดหน่อยมันจะไปน่าสนุกอะไร อีกอย่างเรื่องราวมากมายข้าก็แค่ผิวเผินเท่านั้น ยังต้องให้นางไปแก้ไขปริศนานี้ถึงจะกระจ่าง”
เฉินหลิ่วหลิ่วกระโดดลงจากรถม้า “ได้ ข้าจะนำเรื่องนี้กลับไปบอกนางเอง”
เหล่าไท่จูนมองเฉินหลิ่วหลิ่วที่วิ่งผ่านฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว นางก็ยกยิ้มขึ้นมา
หลีโม่เตรียมพร้อมออกเดินทางไปที่พื้นที่โรคระบาดแล้ว
เฉินหลิ่วหลิ่วพูดสิ่งที่เหล่าไท่จูนพูดมาให้กับหลีโม่ฟัง หลังจากหลีโม่ได้ฟังแล้วก็พูดขึ้นมาว่า “อันที่จริงแล้ว หากท่านย่าเจ้าไม่บอก เกาะคนบ้าแห่งนี้ข้าต้องไปอยู่แล้ว”
“งั้นเจ้าจะไปตอนไหน? พาข้าไปด้วยสิ”
“เจ้าจะไปทำอะไรที่นั่น? ”
“ไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อยน่ะ ท่านย่าบอกข้าว่าให้ไปเรียนรู้ประสบการณ์กับเจ้า”
หลีโม่แขวนกล่องยาใส่บ่าแล้วเดินออกไป ซูชิงรออยู่ที่หน้าประตู เมื่อเห็นนางมาแล้ว จึงพูดขึ้นว่า “ท่านอ๋องให้ข้าเข้าไปในพื้นที่โรคระบาดเป็นเพื่อนท่าน”
“ดี”
ด้านหลังซูชิงมีทหารองครักษ์สิบกว่านาย ล้วนถูกดึงตัวมาจากตำหนักอ๋องซื่อเจิ้งทั้งหมด
หน้าที่ของพวกเขาก็คือปกป้องคุ้มครองหลีโม่
เมื่อเข้าไปในพื้นที่โรคระบาด สถานการณ์มันรุนแรงกว่าที่หลีโม่คิดไว้ก่อนหน้านี้
หมู่บ้านแห่งนี้ มันวุ่นวายไปหมดแล้ว ปากทางเข้าหมู่บ้านถูกปิดกั้น อีกทั้งยังมีทหารรักษาการณ์เอาไว้อย่างแน่นหนา ไม่อนุญาตให้ใครเขาไปด้านใน บนถนนของหมู่บ้านไม่มีผู้คนเดินไปมา สามารถมองเห็นทหารที่สวมหมวกเหล็กและชุดเกราะเดินตรวจตราผ่านไปเป็นบางครั้งคราว ระมัดระวังตัวกันเป็นอย่างมาก
ซูชิงที่เดินนำอยู่ด้านหน้า ก็เดินอย่างระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก
ในพื้นที่โรคระบาดตอนนี้เป็นแม่ทัพหลี่ที่รับผิดชอบดูแลอยู่ เขารู้ว่าเสี้ยหลีโม่จะต้องเข้ามา จึงรอต้อนรับอยู่ปากทางเข้าศาลเจ้าในหมู่บ้าน
“ท่านหมอเสี้ย คนที่ติดเชื้อระบาดตอนนี้ถูกขังอยู่ในศาลเจ้าทั้งหมด มีคนตายติดต่อกันมาหลายวันแล้วขอรับ” เมื่อแม่ทัพหลี่เห็นหลีโม่ก็รายงานสถานการณ์ออกมาโดยตรง