ตอนที่ 27 โน้มน้าวอ๋องซือเจิ้ง

ตอนที่ 27 โน้มน้าวอ๋องซือเจิ้ง

หลีโม่พูด “ไม่เอาแล้ว ของคุณมามา วันนี้ทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรเลย ถ้ากินมากเกินไป เดี๋ยวจะไม่ย่อย แบบนี้พอแล้ว”

“งั้นก็ได้! “มามาเรียกคนมาให้เก็บไป แล้วก็สั่งคนให้ชงชา แล้วตัวเองก็ออกไปยืนรอด้านนอกตำหนัก

ชือถูเย่มองหลีโม่ด้วยสายตาประหลาด ผู้หญิงนางนี้ไม่ธรรมดา ทำให้หยางมามาที่อยู่กับฮองเฮามาหลายปีจากที่เป็นคนเย็นชา ก็ถูกนางใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็เปลี่ยนไป คนข้างตัวที่อยู่มาด้วยหลายปีไม่มีใครทำได้

หลังจากหลีโม่กินเสร็จ ก็ไปถามไต้เท้า หลีโม่ว่า “ ไต้เท้า ข้าอยากรู้อาการที่กำเริบสองครั้งของอ๋องเหลียงก่อนหน้านี้”

หย้วนพ่านพยักหน้า แล้วก็อธิบายอาการที่กำเริบทั้งสองครั้งให้นางฟัง รวมไปถึงอาการที่ตามมาจากการรักษา และความคิดของเขา

หลังจากที่หลีโม่ฟังเสร็จ ก็พอรู้อาการเบื้องต้นของอ๋องเหลียงว่าเป็นอย่างไร

นางคิดแล้วคิดอีก เงยหน้าขึ้นมามองชือถูเย่ “ท่านอ๋อง สภาพของอ๋องเหลียงในตอนนี้ ร้ายแรงที่สุดคงจะเป็นปอดอักเสบ ปอดอักเสบนั้นจะเกิดอาการอย่างรวดเร็วภายในสองถึงสามชั่วโมง จะมีผลต่อการหายใจ หากฮองเฮาไม่ยอมให้ลงเข็มรักษาปัญหาการหายใจของอ๋องเหลียง ถ้าใช้การรักษาแบบก่อนหน้านี้ของพวกเราต่อไป ก็จะทำให้อ๋องเหลียงต้องทนกับความทุกข์ทรมานอีกนาน”

ซือถูเย่คิดไม่ถึงว่าการหายใจเข้าจะทำให้ปอดอักเสบยิ่งรุนแรง ไม่หยุดที่จะเอาคิ้วชนกัน “แล้ววิธีที่จะให้ยืดการรักษาต้องทำอย่างไร”

หลีโม่ตอบ “ให้ออกซิเจน”

“อะไรนะ” ซือถูเย่ฟังนางไม่เข้าใจ “ให้ออกซิเจน”

“ออกซิเจน ออกซิเจนก็คือ.... “ หลีโม่พยายามที่คิดหาคำอธิบายที่ง่ายที่สุด เพราะดูแล้วว่าอ๋องชือเจิ้งไม่ใช่คนที่จะมีความอดทนสูงนัก “ออกซิเจนคืออากาศที่เราหายใจเข้าไปในร่างกาย ตอนนี้อ๋องเหลียงขาดออกซิเจน ทำให้มีผลกระทบต่อร่างกายได้ หากออกซิเจนไม่พอก็จะเกิดปัญหาต่างๆ ตามมา ดังนั้น การให้ออกซิเจนเป็นเรื่องที่ต้องทำอย่างเคร่งครัด หลังจากนั้นค่อยสลายความอักเสบ สุดท้ายก็จะจัดการกับปัญหาที่เกิดกับร่างกายเขาได้”

ไต้เท้าหย้วนพ่านเริ่มที่จะสนับสนุนหลีโม่ แต่พอได้ฟังเรื่องออกซิเจนอะไรในอากาศนี้ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไร้สาระ อดไม่ได้ที่จะตอบโต้ขึ้นมา “อากาศก็คืออากาศ ยังมีอะไรในอากาศ หรือว่าอากาศนั้นยังแบ่งได้อีกหลายชนิด”

หลีโม่อยากจะอธิบายเรื่องการเกิดบรรยากาศ แต่ว่าตอนนี้คงจะไม่ทันเวลา อยากให้เขาเข้าใจค่อนข้างจะยากอยู่ จึงพูดว่า “หากไต้เท้าหย้วนพ่านเชื่อในคำพูดข้า เชื่อว่าข้าจะไม่ทำร้ายอ๋องเหลียง เพราะหากว่าอ๋องเหลียงเกิดอะไรขึ้น ชีวิตข้าก็ยากจะรักษา ที่ข้าให้ท่านมา ก็หวังว่าจะได้ท่านมาสนับสนุนช่วยเหลือในแผนการรักษา”

ไต้เท้าหย้วนพ่านยื่นอยู่ในที่นั้นก็นาน ดูไปก็ไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์เพทุบาย แต่ทว่าในใจก็ต้องมีจุดป้องกันไว้ด้วย ไม่เช่นนั้นก็คงไม่กล้าเรียกอ๋องเหลียงให้มาเป็นพยาน

แต่ว่า ฟังหลีโม่พูดแบบนี้ และมองในตาที่ซื่อสัตย์ เขาก็รู้สึกสับสน สงสัยอยู่เล็กน้อย เขาก็พูดว่า “ ว่าแต่ เจ้าจะให้ออกซิเจนอย่างไร เจ้าพูดว่ามันอยู่ในอากาศ แค่หายใจก็ได้แล้วใช่หรือไม่ เจ้าคงไม่พูดว่าเจ้าหยิบอากาศมาแล้วก็จะกลายเป็นออกซิเจนหรอกนะ มันออกจะไร้สาระไปหน่อย”

หลีโม่ก็คิ้วขมวด จริงๆ แล้วนี่ก็เป็นปัญหาใหญ่ปัญหาหนึ่ง ที่นี่ไม่มีวิธีที่จะแยกออกซิเจนออกจากอากาศ

วิธีที่ง่ายที่สุดในการแยกออกซิเจนคือการแยกอุณหภูมิด้วยจุดเดือดของก๊าซแต่ละชนิดในอากาศอย่างไรก็ตามนางไม่มีวิธีลดอุณหภูมิต่ำกว่า 183 องศา

นางนึกได้ถึงป่าเขา ผู้คนในยุคปัจจุบันให้ความสนใจกับปริมาณออกซิเจนในอากาศมากขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นจะมีจุดชมวิวที่มีชื่อเสียงสำหรับไปสูดอากาศ ให้ได้สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปในร่างกาย แน่นอนว่า ไม่ดีเท่าเครื่องออกซิเจนที่หมอใช้ แต่ว่า จากสถานการณ์ตรงนี้ คงมีวิธีนี้วิธีเดียว

แต่ทว่า ตอนนี้ถ้าจะเคลื่อนย้ายอ๋องเหลียงไปที่ภูเขาก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปได้ นางคิดอยู่สักครู่ ในวังมีสวนดอกไม้จะต้องมีพืชจำนวนมากและพืชเป็นสิ่งที่ผลิตออกซิเจนได้มากที่สุด