ตอนที่ 294 สุราเมามาย

ตอนที่ 294 สุราเมามาย

ความสัมผัสได้เกี่ยวกับการเมืองของนาง สามารถรับรู้ได้ไวกว่าผู้อื่น นอกจากร่างกายที่อยู่วัด สิ่งที่นางมองเห็นในการณ์ไกลนั้นยังมองเห็นได้ไกลยิ่งกว่าขุนนางชั้นสูงพวกนั้นเสียอีก

นางไม่อยากจะก้าวก่ายเรื่องราชสำนักอีก แต่ว่าหลังจากเกิดโรคผีดิบ ตอนนี้ในเมืองหลวงเสี้ยหลีโม่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก นางจักต้องดำเนินการให้สองคนนี้แต่งงานกันให้ได้ ชื่อเสียงของเสี้ยหลีโม่สามารถช่วยเหลือถูซือเย่ได้ ทำให้การบริหารบ้านเมืองมั่นคง เพียงแค่การบริหารบ้านเมืองมั่นคงถึงจะสามารถรับมือกับข้าศึกภายนอกได้

การต่อสู้ของอำนาจของฮ่องเต้เป็นเพียงปัญหาภายใน เป็นการใช้อำนาจคุกคามอย่างมาก ก็ขึ้นอยู่กับแคว้นต่างๆ สี่ด้าน

โดยเฉพาะแคว้นเป่ยม่อที่พึ่งลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพ อ๋องฉีสามารถต้านทานไหวก็พร้อมต้องการจับฮ่องเต้แคว้นเป่ยม่อที่บุกรุกมาทางใต้? แต่เกรงว่าจะไม่สามารถทำได้ ครั้งนี้เกรงว่าจะหลีกเลี่ยงได้ยาก

นางอยากจะฆ่ากุ้ยไทเฟยเสีย แต่ว่ามีฐานะเป็นคนตระกูลหลงเป็นตัวกำหนด นางไม่อาจฆ่าคนได้ตามอำเภอใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนของราชวงศ์

“ถ้าเหล่าชีไม่ยอม ท่านตั้งใจจะทำอย่างไรต่อ? ”อาซื๋อโผจือถาม

หลงจ่านเย๋นพูด “เจ้าไปด้วยตัวเองสักครั้ง บอกเขาว่าถ้าหากเขาเชื่อฟังในการอภิเษก เสี้ยหลีโม่จะปลอดภัยกลับไป”

“อืม ก็ดีเหมือนกัน ช่างมีอุปสรรคเสียจริง จะต้องทำเช่นนี้แล้ว กุ้ยไทเฟยจะได้ไม่ทันระวังตัว มิฉะนั้นถ้าหากนางรู้ว่าคนที่ต้องอภิเษกด้วยเป็นเสี้ยหลีโม่ การอภิเษกครั้งนี้คงได้มีเรื่องติดขัดแน่ เช่นนี้ช่างน่าสะอิดสะเอียนที่สุด ท่านพระราชทานสมรสด้วยตนเอง ก็เพื่อจะหลีกเลี่ยงไม่ให้คนพวกนั้นพูดเรื่องไว้ทุกข์ บังคับเขาให้ไม่มีหนทางจนต้องอภิเษก”อาซื๋อโผจือพูดจบก็หันหลังเดินออกไป

หลังจากซือถูเย่ออกมาจากวัง ในใจก็ฉุนเฉียวเป็นที่สุด

เมื่อก่อนเขาไม่เคยมีความคิดเรื่องแต่งงาน ภายหลังมีแล้ว แต่ว่าคนที่เขาอยากแต่งงานด้วยกลับไม่อยู่แล้ว

ในวันนี้ให้เขาแต่งกับสตรีที่ไม่รู้จัก เขาเกิดความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

เซียวเซียวมาถึงตำหนัก กอดสุราอยู่ไหหนึ่ง “ดื่มกันไหม? ”

ซือถูเย่มองดูสุราในอ้อมกอดของเขา พูด “ไม่”

ไม่ดื่มแล้ว สตรีนางนั้นไม่ชอบให้เขาดื่มสุรา

“สุราเฉินเหนียงอย่างดี จากร้านเหล่าเฉินนอกเมือง”

“เอากลับไปเถอะ”ซือถูเย่พูดไปด้วยใจที่ยุ่งเหยิงวุ่นวาย

เซียวเซียวแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก “มีสุราดีไม่ดื่ม นิสัยเจ้าเปลี่ยนไปแล้วหรือ? ”

“ไม่มีอารมณ์ และก็ไม่อยากดื่ม”ซือถูเย่พูด

“เพราะไทฮองไทเฮาบังคับให้เจ้าแต่งงาน? ”เซียวเซียวนั่งลง หยิบจอกที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเทเหล้าออกมา กลิ่นสุราหอมโชยมา ตลบอบอวลไปทั่วมุมห้อง

“ไม่ใช่ทั้งหมด”ซือถูเย่พูดอย่างเย็นชา ในสายตามืดมน

“เพราะเสี้ยหลีโม่? ”เซียวเซียวดื่มไปอึกหนึ่งแล้วยิ้ม “ความรักคืออะไร? อ๋องซื่อเจิ้งของพวกเราที่กล้าหาญและมีพลังตลอดเวลา กลับกลัดกลุ้มจิตใจอมทุกข์เช่นนี้เสียแล้ว”

ซือถูเย่ไม่ได้พูดอันใด ทำเพียงแค่กวาดตามองเขาแวบหนึ่ง

เซียวเซียวดื่มไปอีกอึก ยิ้มอย่างคนไม่คิดอะไร “ความคิดถึงมันกัดกร่อนกระดูก เคยชินไปก็ดีเอง ดื่มสักจอกเถอะ ในความเป็นจริงไม่อาจพบเจอกันได้ เมามายไปแล้วเจอกันในฝันได้แน่นอน”

“ไม่ต้องชักจูง เซียวเซียว เจ้ายังคิดถึงเสี่ยวกูกูหรือไม่? ” ซือถูเย่ขมวดคิ้ว

เซียวเซียวไม่พูดจา เอาแต่ดื่มสุรา

ซือถูเย่พูดถึงประเด็นนี้แล้ว อดไม่ได้ที่จะถาม “ข้าไม่เข้าใจจริงๆ แรกเริ่มฝูฮวงให้เสี่ยวกูกูแต่งงาน เจ้าไม่กลัวตายคุกเข่าอยู่นอกห้องหนังสือ ขอร้องฝูฮวงให้เสี่ยวกูกูแต่งงานกับเจ้า ต่อมาฮวงซงเป็นฮ่องเต้ ฮวงซงไม่ให้เสี่ยวกูกูแต่งงาน เจ้ากลับไปแต่งงานกับสตรีอื่น สุดท้ายแล้วเป็นเพราะอะไรกันแน่? ”

เซียวเซียวตอบอย่างใจลอย “บางทีอาจเพราะไม่ได้รักแล้วกระมัง? ”

“ไม่รัก? ”ซือถูเย่เหลือบมองเขา “ท่าทางแบบนี้ของเจ้าไม่ได้บอกว่าไม่รัก เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ”

“ถ้าทุกคนเห็นว่าเป็นเช่นนั้น ข้ากับชิงชิวอยู่ด้วยกันแล้ว ข้าชอบนาง ต้องรับผิดชอบนาง เป็นเช่นนี้ก็ง่ายดี”เซียวเซียวยิ้มแล้วพูดอย่างเย็นชา

“เหลวไหล เจ้าไม่ชอบภรรยาของเจ้าในตอนนี้เลย เมื่อก่อนนางก็เป็นเพียงสาวรับใช้ที่อยู่กับเสี่ยวกูกู เจ้าจะชอบนางได้อย่างไรละ? เจ้าโกหกใครกัน? ข้าไม่ใช่คนที่ถูกตบตาได้ง่ายๆ นะ”

เซียวเซียวดื่มไปอีกอึก “เมื่อก่อนเจ้าไม่เคยถาม ทำไมตอนนี้ถึงได้ถามละ? ”

ซือถูเย่ตะลึงงัน ใช่แล้ว เมื่อก่อนเขาไม่เคยถาม คิดตลอดว่าเป็นเรื่องของผู้อื่น

แต่หลังจากเสี้ยหลีโม่เคยถาม เขาก็กลับสนใจขึ้นมา