ตอนที่ 301 คืนวันแต่งงาน

ตอนที่ 301 คืนวันแต่งงาน

ในชิงหนิงเก๋อ รู้แล้วว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

ในคราวก่อนที่อาฝูบอกว่าเจ้าสาวคือเสี้ยหลีโม่ กุ้ยไท่เฟยไม่กล่าวอะไร ใบหน้าซีดเผือด

ใบหน้าของเจ้าสาวที่ปิดอยู่ ถึงเวลาเปิดผ้าคลุมเผยโฉม

เพียงต้องการซ่อนคนผู้นี้ คือนาง

ไทฮองไทเฮาต้องการปิดบังนาง รู้สึกว่าแม้นางอยู่ห่างจากโดยหาน และกังวลเรื่องในเมืองเช่นกัน

ทุกการกระทำของตน เกรงว่าจะตบตาเขาเอาไว้ไม่ได้

ความเก่งฉกาจของหญิงผู้นี้ นางอาบน้ำร้อนมาก่อนเขา

ราชสกุลมีอำนาจมากมายเช่นนี้ โดยเฉพาะในไป๋เหนียนซือเจี้ย

ล้วนเคยติดตามนางมาก่อน แม้ว่าไม่อยู่ในวิหาร ไม่อยู่ในพระราชวัง อิทธิพลผลของนางยังคงอยู่

ผู้วิเศษที่ไม่อาจตายลงได้

ในสถานการณ์สำคัญนี้ นางไม่ได้เตรียมการต่อต้านอะไร ไม่ว่านางจะทำอันใด

วันนี้สิ่งใดล้วนไม่สามารถเป็นปรปักษ์กับผู้มีอำนาจผู้นั้นได้

เธอเดินต่อไม่สนใจสิ่งใดจนถึงต่อหน้าพระพักตร์ของไทฮองไทเฮา เงยหน้าขึ้น ต้องการมองดวงเนตรของไทฮองไทเฮาโดยตรง หากแต่สบตากับเพียงครู่ กลับรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกไปทั้งร่าง ดวงตานั้นราวกับฉาบไว้เดี๋ยวน้ำแข็งก็ไม่ปาน

อำนาจพรางตาทั้งหมด ภายในช่วงเวลาพริบตากลับกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า นางคุกเข่าลง “หม่อมฉันทูลเข้าเฝ้าไทฮองไทเฮา”

ไทฮองไทเฮามิได้กล่าวสิ่งใด และไม่ได้อนุญาตให้นางลุกขึ้นมา ใช้เพียงสายตาจ้องมองนางเท่านั้น

ฮองไทเฮาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ต้องการให้ไทฮองไทเฮาสั่งให้นางลุกขึ้น

ชุนกงกงดึงแขนนางเอาไว้จากทางด้านหลัง แล้ววางลง ส่งสัญญาณไม่ให้นางพูดสิ่งใดออกมา

ผ่านไม่นาน ไทฮองไทเฮาจึงพูดขึ้นเรียบๆ “ลุกขึ้นเถอะ”

กุ้ยไท่เฟยหมอบคำนับ “ของพระทัยไทฮองไทเฮาเพคะ”

นางลุกขึ้น สองเท้าเกือบทรงตัวไว้ไม่อยู่ ร่างกายราวกับอ่อนยวบ เสื้อผ้าด้านหลังเปียกชุ่ม ติดกับแผ่นหลัง ทำให้นางรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว

กุ้ยไท่เฟยเข้าใจดี หากไทฮองไทเฮากลับมา

แผนที่นางวางไว้ทั้งหมด จะศูนย์เปล่า

สิ่งที่นางทราบดีนี้เกือบทำให้นางต้องพังทลายจนย่อยยับ หลายปีมานี้นางไม่เคยยอมแพ้ ไม่ว่าพบเจอกับการคัดค้านมากเพียงใด

นางไม่เคยคิดจะวางมือ แต่ ณ ขณะนี้นางเริ่มมีความคิดที่จะยอมแพ้ เพราะนางรู้ดี หากมารผู้นี้ไม่ไปไหน นางไม่สามารถทำการสำเร็จลุล่วงได้

มารศัตรูที่ไร้การต่อสู้นองเลือด นางยังจำได้ชัดเจน

เมื่อฝ่ายนี้ประลองอำนาจพละกำลัง ฝ่ายเจ้าสาวก็เกิดเสียงชอบพออึกทึกขึ้น

ในขณะเฉินหลิ่วหลิ่วกับเซียวโถ่เย้ยแหย่กัน ซือถูเย้นก็อุ้มเสี้ยหลีโม่ออกไปจากตำหนัก เสียงประทัดดังขึ้นในขณะที่กำลังอุ้มเจ้าสาวไป เหล่าขุนนางในราชสำนักที่อยู่ในตำหนักมาที่แห่งนี้เพื่อบรรเลงเพลงเช่นกัน หนุ่มสาววัยเยาว์ล้วนมาที่นี่เพื่อดูโฉมหน้าบ่าวสาวคู่ใหม่

ซือถูเย้นเดินออกมา ผู้คนเดินตามเช่นกัน ซือถูจิ้งยิ้มอยู่ข้างหน้าตำหนัก มองดูซือถูเย้นเดินออกไปไกล ยิ้มเบิกบานดั่งดอกไม้ แต่ในตากลับมีน้ำตาไหลออกมา

นางเคยฝันว่าจะได้เป็นเจ้าสาวเฉกเช่นเดียวกัน

เซียวเซียวหันไปมองโดยจิตใต้สำนึก ในแววตาอันว่างเปล่าของทั้งสองประสานกัน

ในใจเซียวเซียวเจ็บปวด เขารีบหนีไปพร้อมกับกองทัพของเขา

ท้องฟ้าเริ่มเข้าสู่ช่วงพลบค่ำ โพล้เพล้บูชาฟ้าดิน สิ่งที่ไม่เคยได้พบได้เจอ

ในขณะเหลียงซื่อโห่ร้องยินดีกับบ่าวสาว ซือถูเย้นและเสี้ยหลีโม่บูชาฟ้าดิน และคำนับบิดามารดา

ไทฮองไทเฮา ฮองไทเฮา กุ้ยไท่เฟย และหลี่ซ่วยหยุ่นรับคำนับ

แท้จริงแล้วผู้ปกครองฝ่ายหญิงไม่ควรรับคำนับ แต่ไทฮองไทเฮากล่าวไว้ว่าวันนี้ไม่มีข้อห้ามอันใด

กุ้ยไท่เฟยยิ้ม ใบหน้าจริงจัง

คำนับบิดามารดาเรียบร้อย เหลียงซื่อมองเขาทั้งสอง กล่าวอย่างร่าเริง “สามีภรรยาทำความเคารพซึ่งกัน”

ทั้งสองหันเข้าหากัน ศีรษะของซือถูเย้นที่ปกปิดด้วยผ้าแดง ซ่อนใบหน้าสุขสมของนางเอาไว้ นางค่อยๆ โค้งคำนับ การคำนับครั้งนี้ แสดงถึงความยินดี

หลังจากคำนับ เหลียงซื่อกล่าวต่อ “สิ้นสุดพิธี ส่งตัวเข้าหอ”

ขลุ่ยซีตี๋ดังขึ้น บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความสุข

ทุกคนล้วนยิ้มแย้ม ตื้นตันจนมิอาจเอ่ย ไทฮองไทเฮานั่งลง ใครเล่าจะไม่มีความสุข?