ตอนที่ 310 ความรักของเจ้าโง่เง่าเต่าตุ่น

ตอนที่ 310 ความรักของเจ้าโง่เง่าเต่าตุ่น

แต่ว่าคืนนี้หลีโม่มีเรื่องสำคัญ กลับไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร นั่นคือไปหาเฉินหลิ่วหลิ่ว นางพูดกับหลีโม่ด้วยตาแดงก่ำ “หลีโม่ วันนี้เจ้าอยู่เพื่อนข้าได้หรือไม่? ข้าอยากหาเพื่อนคุย”

หลีโม่รู้ว่าเป็นเพราะเซียวโธ่ คืนนี้นางได้ยินแล้วว่าเซียวโธ่ไม่อยากแต่งงานกับนาง แน่นอนว่านางคงเจ็บปวดใจจะแย่

คิดถึงเรื่องที่นางเคยตอบคำถามของเฉินไท่จูน บัดนี้เกรงว่าต้องกลับคำเสียแล้ว ดังนั้นนางจึงต้องปลอบโยน “ได้ ข้าจะอยู่คุยเป็นเพื่อนเจ้า”

“ถ้าเช่นนั้นคืนนี้พักอยู่ที่ตำหนัก เจ้านอนห้องเดียวกับข้า ข้าไม่อยากอยู่คนเดียว”

หลีโม่ไม่ได้พูดสิ่งใด ซือถูเย้นได้ยิน ตอบกลับทันใด “ให้หญิงรับใช้นอนเป็นเพื่อนเจ้า”

“ไม่ ข้าอยากคุยกับหลีโม่” เฉินหลิ่วหลิ่วตอบกลับ

“หากมีสิ่งมดพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน หรือจะคุยกันสักครึ่งยามตอนนี้ก็ได้ แต่นอนกับเจ้าไม่ได้” ซือถูเย้นตอบกลับทันใด

เฉินหลิ่วหลิ่วได้ยินซือถูเย้นขึ้นเสียง ก็สะอึกสะอื้นทันที รอบดวงตาแดงระเรื่อขึ้นมาอีก

เมื่อเห็นดังนั้นจึงกล่าวกับซือถูเย้น “ไม่เป็นไร ข้าอยู่กับนางเพียงคืนเดียว เกรงว่านางจะคิดทำอะไรไม่เป็นเรื่อง”

ซือถูเย้นร้อง ดึงนางมาอยู่ข้างตัว กดเสียงต่ำด้วยความโกรธ “เจ้าแต่งงานได้ไม่นาน เหตุใดจึงปล่อยข้าแล้วไปนอนกับนาง? ไม่ได้!”

“อย่าไร้เหตุผลถึงเพียงนี้ นางกำลังเสียใจอยู่มิใช่หรือ?” หลีโม่กล่าว

ซือถูจิ้งพยักพเยิดหน้า “เจ้าจงใจจะเลี่ยงข้าใช่หรือไม่เล่า”

“ทำไมข้าต้องเลี่ยงท่าน?” หลีโม่มองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“ตอนค่ำพวกเราไม่ต้องทำงานหรือ? เจ้าเจตนาจะเลี่ยง หลังจากแต่งงานเจ้าก็เริ่มเพิกเฉยต่อข้าแล้วรึ?” ซือถูเย้นเริ่มโกรธ

หลีโม่ลำบากใจ “ตกลงๆๆ ข้าคุยกับนางจนดีขึ้นก็กลับแล้ว ตกลงหรือไม่”

ซือถูเย้นตอบ “ไม่ควรเกินชั่วยาม”

“ตกลง ข้าสัญญากับเจ้า” หลีโม่ตอบตกลง

เดิมทีที่เฉินหลิ่วหลิ่วเสียใจ เพราะหลังจากที่เฉินไท่จูนได้ฟังคำของเซียวโธ่ ทำให้เฉินหลิ่วหลิ่วยอมแพ้ต่อเซียวโธ่ ค้นหาคู่ครองอีกครา

“นี่ไม่ใช่ความตั้งใจตั้งแต่ทีแรกของเจ้ารึ เจ้ายังกล่าวว่ายินยอมจะแต่งงานกับซูชิง” หลีโม่กล่าว

เฉินหลิ่วหลิ่วส่ายหน้า “ข้าไม่รู้ คราแรกข้าคิดเช่นนี้ แต่ในตอนนั้นข้าไม่ได้เจอเซียวโธ่แล้ว ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าไปเกาะคนบ้า เพียงคิดว่าเกิดเรื่องกับเขา ข้าเสียใจจนจะตายอยู่แล้ว คิดว่าหากเขาตายข้าคงมิอาจมีชีวิตอยู่ต่อได้ ตอนนั้นข้าจึงรู้ว่าข้าชอบเขาถึงปานนั้น ชีวิตแต่งงานได้เพียงครั้งเดียว ข้าไม่อยากแต่งกับใครก็ได้”

หลีโม่กุมมือนางเอาไว้ “เจ้าบื้อ เจ้าคิดแบบนี้ถูกต้องแล้ว แต่เจ้าไม่กลัวว่ากล่าวเรื่องเหล่านั้นต่อบิดามารดา วันเกิดของเจ้าจะกลายเป็นวันตายรึ?”

“ข้ากลัว ข้ากลัวตาย” เฉินหลิ่วหลิ่วกุมมือหลีโม่ สายตาทุกข์ระทม “แต่ข้าไม่อยากแต่งกับผู้อื่น วันนั้นข้าเห็นเจ้าสวมชุดเจ้าสาวจับมือกับท่านอ๋อง คำนับต่อกัน ข้าคิดว่าหากข้าได้แต่งงานกับคนที่ข้าชอบพอก็คงดี หากข้าได้แต่งงานกับเขาในวันรุ่งขึ้นแล้วจักต้องตาย ข้าก็ยินยอม”

หลิ่วหลิ่วร่าเริงมาตลอด เมื่อเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อยเช่นนี้ ทำให้หลีโม่ปวดใจขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อันที่จริง เซียวโธ่ก็ชอบพอเจ้าอยู่บ้าง เพียงเขาไม่ชัดเจนต่อความรู้สึกของตน ก่อนที่เจ้าจะเข้าหาซูชิงอย่างจงใจ เขาไม่มีความสุขเลย ยังเป็นเพราะว่าไม่สบายใจต่อซูชิง เจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อน หรือว่า เจ้าจะให้เวลาของเจ้ากับเขาเสียหน่อย หรือว่าไปมาหาสู่กันบ้าง เจ้าไม่จำเป็นต้องหลบซ่อน ทำดีกับเขาเสียบ้าง ไม่แน่ว่าเช่นนี้จะทำให้เขาได้รู้ถึงความรู้สึกของตน”

“เจ้าว่าเขาชอบพอข้าอยู่บ้างจริงๆ หรือ?” แววตาหลิ่วหลิ่วมีประกายความหวังขึ้นมา